19 grudnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Urolog

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

« Wstecz      Dalej »
Lekarz Marek Ptak

Chirurg ogólny, Urolog

Chirurgia ogólna, Urologia

Lekarz Tomasz Purwin

Chirurg ogólny, Urolog

Chirurgia ogólna, Urologia

Lekarz Paweł Pustelnik

Urolog

Urologia

« Wstecz      Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Czy zakażenie E. Coli jest całkowicie wyleczalne?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy zakażenie E. Coli jest całkowicie wyleczalne?

    Odpowiedział

    dr n. med. Robert Drabczyk
    specjalista chorób wewnętrznych
    nefrolog
    Oddział Nefrologii i Stacja Dializ
    Szpital Wojewódzki, Bielsko-Biała

    Zakażenie układu moczowego jest najczęściej wywołane przez E. coli. Około 90% przypadków zapalenie pęcherza u kobiet przez menopauzą jest spowodowane tym uropatogenem.

    Praktycznie zawsze zakażenie to zostaje całkowicie wyleczone po zastosowaniu właściwego antybiotyku (lub antybiotyków) przez odpowiednio długi czas.

    Leczenie zapalenia pęcherza polega na stosowaniu przez kilka dni (zwykle 3-7) antybiotyku zaleconego przez lekarza na podstawie antybiogramu (jeżeli wykonano posiew moczu) lub takiego, który zwykle jest skuteczny w zakażeniu wywołanym przez E. coli. Typowo stosowane leki to trimetoprym, sam lub z sulfametoksazolem (np. Biseptol, Bactrim), nitrofurantoina (np. Furagin) czy cyprofloksacyna (np. Cipropol, Cipronex). Dolegliwości zwykle ustępują w ciągu 1-3 dni.

    Pomimo skutecznego wyleczenia u niektórych kobiet zakażenie układu moczowego nawraca z różną częstością (nawet kilka razy w roku). Jest to sytuacja, gdy dochodzi do nowego zakażenia po różnie długim odstępie czasu od skutecznego wyleczenia poprzedniego zakażenia.

    Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Urologicznego skuteczną, wspomagającą metodą zapobiegania nawracającym niepowikłanym zapaleniom pęcherza u kobiet wywołanym przez E. coli, jest immunoprofilaktyka z użyciem liofilizowanego lizatu bakterii Escherichia coli (preparat Uro-Vaxom).

  • Jak mogę sobie pomóc w bardzo częstych zakażeniach układu moczowego?
    Mam duży problem, choruję ciągle na zapalenie nerek, ostatnio musiałam jechać do szpitala i spędzić tam cały tydzień. Wykryto u mnie bakterie E. coli, krew w moczu oraz zbliznowacenie na prawej nerce, moja nerka pracuje w 78%.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam duży problem, choruję ciągle na zapalenie nerek, ostatnio musiałam jechać do szpitala i spędzić tam cały tydzień. Wykryto u mnie bakterie E. coli, krew w moczu oraz zbliznowacenie na prawej nerce, moja nerka pracuje w 78%. W tym roku chorowałam już 11 razy. Zawsze dostawałam penicylinę, teraz antybiotyki dożylnie oraz byłam nawadniana dożylnie. Mam juz dość infekcji, bólu krwawienia itd. Chcę temu jakoś zaradzić, ale nie wiem jak. Jestem bardzo młoda, mieszkam za granicą, lekarze są obojętni na to co się dzieje, wręcz czasem mam chęć im powiedzieć, co o nich myślę. Zawsze leczenie antybiotykami trwało od tygodnia do 10 dni, czasem z wycieńczenia bólem przesypiam całe dnie, nie panuję nad zmęczeniem, zasypiam na siedząco. Ból jest czasem tak uciążliwy, że nie potrafię usiąść ani się podnieść, o chodzeniu nawet wtedy nie myślę. Jak mogę sobie pomóc?

    Odpowiedział

    dr n. med. Robert Drabczyk
    specjalista chorób wewnętrznych
    nefrolog
    Oddział Nefrologii i Stacja Dializ
    Szpital Wojewódzki, Bielsko-Biała

    Nawracające zakażenia układu moczowego występują znacznie częściej u kobiet ze względu na szczególne warunki anatomiczne (krótka cewka moczowa, mała odległość pomiędzy odbytem a ujściem cewki moczowej). U niektórych kobiet występuje predyspozycja genetyczna (brak wydzielania z moczem przeciwciał i oligosacharydów o właściwościach przeciwbakteryjnych). Z tych powodów u wielu kobiet zakażenie układu moczowego (zwykle pęcherza) występuje wielokrotnie w ciągu roku, stanowiąc poważne utrudnienie codziennego życia. W zdecydowanej większości przypadków brak jest jakichkolwiek nieprawidłowości w obrębie układu moczowego, których leczenie prowadziłoby do ustąpienia nawrotów zakażenia.

    W pytaniu opisano problem nawracających zakażeń układu moczowego o dużej częstości (średnio raz w miesiącu) oraz szczególnym nasileniu (konieczność hospitalizacji). W posiewie moczu stwierdzono typowy uropatogen (E. coli). Informacja o „zbliznowaceniu” nerki wskazuje, że wykonano badania obrazowe (np. USG) układu moczowego. W leczeniu stosowano penicylinę, co nie jest zalecanym postępowaniem w przypadku zakażeń układu moczowego.

    Leczenie zapalenia pęcherza polega na stosowaniu przez kilka dni (zwykle 3-7) antybiotyku zaleconego przez lekarza na podstawie antybiogramu (jeżeli wykonano posiew moczu) lub takiego, który zwykle jest skuteczny w zakażeniu wywołanym przez E. coli. Typowo stosowane leki to trimetoprim (lub kotrimoksazol), nitrofurantoina, furazydyna fosfomycyna. Dolegliwości zwykle ustępują w ciągu 1-3 dni. Niektóre kobiety z rozpoznanym nawracającym zakażeniem układu moczowego mogą, po uzgodnieniu takiego postępowania z lekarzem, samodzielnie rozpocząć leczenie antybiotykiem. Gdy dotychczasowe zakażenia spowodowane były bakteriami nietypowymi, to każdorazowo po wystąpieniu objawów należy wykonywać posiew moczu w celu potwierdzenia bakteriomoczu oraz identyfikacji uropatogenu i jego lekowrażliwości.

    Zawsze konieczna jest kontrola ginekologiczna, w celu rozpoznania i leczenia ewentualnych problemów w zakresie dróg rodnych. Warto zasięgnąć opinii urologa, w celu wykluczenia anatomicznych lub czynnościowych zaburzeń dróg moczowych.

    Należy przestrzegać kilku ogólnych zasad, które mogą w istotny sposób zmniejszyć częstotliwość tych nawrotów:

    • picie odpowiednio dużej ilości płynów w ciągu doby (około 1,5 l); wypicie dodatkowej szklanki napoju przed stosunkiem płciowym
    • po wystąpieniu potrzeby oddania moczu, nie należy tej czynności odwlekać; zawsze należy oddać mocz po stosunku płciowym
    • codzienne picie soku z żurawin (około 1 l), który hamuje przyleganie bakterii do błony śluzowej dróg moczowych. Dostępne są również tabletki zawierające wyciąg z owoców żurawiny
    • należy codziennie myć narządy płciowe (oraz zawsze przed stosunkiem płciowym); należy podcierać się w kierunku od przodu do tyłu, co zapobiega przemieszczaniu bakterii z okolicy odbytu w okolicę ujścia cewki moczowej
    • w przypadku stosowania środków plemnikobójczych, zwłaszcza z krążkiem pochwowym, zmiana na inną metodę antykoncepcji w porozumieniu z lekarzem

    Na zlecenie lekarza i pod jego kontrolą stosuje się następujące metody zapobiegania:

    • u kobiet, u których nawroty zakażenia mają wyraźny związek z aktywnością seksualną (dolegliwości dysuryczne pojawiają się zawsze lub zwykle w ciągu od kilkunastu do kilkudziesięciu godzin po stosunku płciowym), przyjmowanie profilaktycznej pojedynczej dawki antybiotyku po stosunku płciowym
    • profilaktyka ciągła polega na przyjmowaniu leku przeciwbakteryjnego w małej dawce (np. trimetoprim 100 mg, Furagin 50 mg, kotrimoksazol 240 mg) codziennie lub 3 razy w tygodniu przed snem. Ten sposób postępowania stosuje się u kobiet z częstym nawrotami (ponad 5 w ciągu roku), u których nie wykazano związku z aktywnością seksualną
    • tzw. immunoprofilaktyka, czyli stosowanie preparatu (powszechnie nazywanego szczepionką), który ma zwiększyć odporność na zakażenia bakteriami wywołującymi typowo zapalenie pęcherza. Jak dotąd w badaniach klinicznych skuteczność wykazano tylko dla preparatów zawierających ekstrakt z bakterii E.coli. Preparaty takie można stosować tylko na zlecenie i pod kontrolą lekarza i korzystny efekt występuje tylko u niektórych kobiet.

    Piśmiennictwo:

    Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna, Kraków 2014
    Książek A., Rutkowski B. (red.): Nefrologia. Lublin 2004
    Zakażenia układu moczowego - VADEMECUM. J. Duława. Medycyna Praktyczna, Kraków 1998
  • Powtarzające się zakażenia układu moczowego przy niedoborze odporności
    Choruję na pierwotny niedobór odporności. Przyjmuję podskórnie immunoglobuliny w dawce 4 ampułki preparatu Gammanorm/tydz. W związku z tym, iż jako dziecko (przed rozpoznaniem) bardzo często chorowałam na różnorakie infekcje układu moczowego.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Choruję na pierwotny niedobór odporności. Przyjmuję podskórnie immunoglobuliny w dawce 4 ampułki preparatu Gammanorm/tydz. W związku z tym, iż jako dziecko (przed rozpoznaniem) bardzo często chorowałam na różnorakie infekcje układu moczowego, objawiające się wysoką temperaturą (40-41 stopni), bólami pleców, trudnościami w oddawaniu moczu i skąpomoczem, białkomoczem, obecnością leukocytów i bakterii w analizie moczu. W wieku od 4.-8. rż. byłam przewlekle leczona Furaginą. Obecnie mam 18 lat, zakażenia zdarzają się już sporadycznie, ale mam pewien problem.
    Od około 8 miesięcy utrzymuje się u mnie obniżony poziom e-GFR wynoszący najczęściej 70, okresowe podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, białkomocz i bardzo dużo nabłonków wielokątnych w analizie moczu, bez większych dolegliwości. Białkomocz nie jest duży, jednak martwi mnie to - dowiedziałam się, że prawdopodobnie jako dziecko przechodziłam zapalenia nerek, a nie dróg moczowych, jak twierdził pediatra i w związku z tym, powinnam była być leczona przez nefrologa, bo teraz może się rozwinąć niewydolność nerek. Zwłaszcza że przyjmuję duże ilości białka.
    Czy jest to prawda? Czy powinnam wykonać dodatkowe badania obrazowe np. USG nerek? Czy może nie ma powodu do obaw i powinnam dalej kontrolować wyniki moczu co 3-4 miesiące (tak robię teraz)?

    Odpowiedział

    dr n. med. Robert Drabczyk
    specjalista chorób wewnętrznych
    nefrolog
    Oddział Nefrologii i Stacja Dializ
    Szpital Wojewódzki, Bielsko-Biała

    Powtarzające się zakażenia układu moczowego są typowym następstwem niedoboru odporności. Często mają ciężki przebieg, z gorączką, objawami ogólnymi i w części przypadków zakażenie dotyczy również górnych dróg moczowych z zajęciem miąższu nerek (tzw. odmiedniczkowe zapalenie nerek). W takich przypadkach następstwem może być przewlekłe uszkodzenie nerek, objawiające się zmniejszeniem przesączania kłębuszkowego (tzw. eGFR), nieprawidłowymi wynikami badania ogólnego moczu (białkomocz zwykle mniejszy niż 100 mg/dl, obecność leukocytów, niekiedy również erytrocytów).

    Z informacji zawartych w pytaniu można wnioskować, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Podstawowe badania konieczne do oceny w kierunku przewlekłej choroby nerek to: stężenie kreatyniny w surowicy z oszacowaniem eGFR, ogólne badanie moczu z oceną mikroskopową osadu moczu oraz USG nerek. W razie nieprawidłowości wskazana jest ocena przez nefrologa, który zdecyduje o dalszym postępowaniu. Osoby z przewlekłą chorobą nerek powinny okresowo kontrolować ciśnienie krwi, gdyż w wielu przypadkach z czasem rozwija się nadciśnienie tętnicze.

  • O czym świadczy mały ciężar właściwy moczu?
    Choruję na pęcherz nadreaktywny i ostatnio robiłam ogólne badanie moczu. Wykazało mały ciężar właściwy. Czy dodatkowo jest coś nie tak z nerkami?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Choruję na pęcherz nadreaktywny i ostatnio robiłam ogólne badanie moczu. Wykazało mały ciężar właściwy, tzn. 1,010, z tym że próbka była oddana rano, a ja w nocy oddaję mocz. Czy dodatkowo jest coś nie tak z nerkami?

    Odpowiedział

    dr n. med. Robert Drabczyk
    specjalista chorób wewnętrznych
    nefrolog
    Oddział Nefrologii i Stacja Dializ
    Szpital Wojewódzki, Bielsko-Biała

    U zdrowej osoby ciężar właściwy moczu waha się w zakresie ok. 1,005-1,035. Ciężar właściwy moczu pochodzącego z pierwszej rannej mikcji zwykle jest większy niż 1,023. U zdrowych osób ciężar właściwy rannego moczu jest <1,023, jeżeli przyjmowały płyny w ciągu kilku godzin przed oddaniem moczu na badanie.

    Stale mały ciężar właściwy moczu stwierdza się w:

    • chorobach nerek prowadzących do upośledzenia zagęszczania moczu, np. niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, moczówka nerkowa
    • niedoborze hormonu wazopresyny (moczówka prosta).

    Fakt kilkakrotnego oddawania moczu w ciągu nocy nie może być przyczyną małego ciężaru właściwego moczu z rannej mikcji, jeżeli w tym czasie nie przyjmowano płynów. Picie w nocy lub spożywanie pokarmów, zwłaszcza o dużej zawartości wody (np. owoce), prowadzi do rozcieńczenia moczu (mały ciężar właściwy).

    Aby ocenić, czy mamy do czynienia z chorobą nerek, należy wykonać kilka badań:

    • ogólne badanie moczu z rannej mikcji (po całonocnej przerwie w przyjmowaniu płynów)
    • oznaczenie w surowicy krwi stężenia kreatyniny z oszacowaniem przesączania kłębuszkowego (eGFR)
    • badanie USG układu moczowego.

    Piśmiennictwo:

    Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna, Kraków 2014