26 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Pulmonolog Leszno

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Duszność w pozycji leżącej
    Od ponad roku mam duszności. Lekarz rodzinny nie wie co jest przyczyną, robiłem USG jamy brzusznej, wyniki z krwi i moczu i wszystko w normie. Jak się położę, mam takie ataki, jakbym się dusił, nie mogę złapać powietrza.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Od ponad roku mam duszności. Lekarz rodzinny nie wie co jest przyczyną, robiłem USG jamy brzusznej, wyniki z krwi i moczu i wszystko w normie. Jak się położę, mam takie ataki, jakbym się dusił, nie mogę złapać powietrza, mam bardzo zaczerwienione gardło. Lekarz twierdzi, że to refluks. Co robić? Problem jest nadal i nie wiadomo gdzie szukać rozwiązania.

    Odpowiedziała

    lek. med. Katarzyna Jamruszkiewicz
    specjalista medycyny rodzinnej
    Poradnia Lekarza POZ
    Szpital Specjalistyczny im. Rydygiera w Krakowie

    Duszność to subiektywne odczucie braku powietrza lub trudności w oddychaniu.Kiedy duszność pojawia się lub zaostrza w pozycji leżącej, a ustępuje w pozycji siedzącej lub stojącej nazywamy ją ortopnoë.

    Przyczyny duszności typu ortopnoë to m.in:

    • choroby serca (np. niewydolność serca),
    • przewlekłe choroby płuc, w których dochodzi do nadmiernego gromadzenia się wydzieliny w drzewie oskrzelowym - w pozycji leżącej trudno odkrztusić wydzielinę, np. przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli
    • inne choroby płuc: astma, choroby śródmiąższowe płuc
    • obturacyjny bezdech senny
    • przyczyny psychogenne.

    Nie znam Pana wieku, wywiadu chorobowego - narażenia na czynniki drażniące, np. w pracy, na dym tytoniowy, nie wiem czy choruje Pan przewlekle, czy zażywa Pan jakieś leki. Nie wiem też czy ma Pan jakieś inne objawy. Nie mogę Pana zbadać, ocenić jakie są Pana parametry życiowe (częstość oddechu, akcji serca, ciśnienie tętnicze), czy ma Pan jakieś zmiany osłuchowe nad płucami lub inne nieprawidłowości w badaniu. Nie wiem, jakie dokładnie badania laboratoryjne miał Pan robione. Szukając przyczyny duszności, wykonuje się zwykle morfologię, ocenia się czynność nerek, wątroby, stężenie glukozy, gazometrię, EKG i inne w zależności od potrzeb.

    Z wyżej wymienionych powodów trudno mi się jednoznacznie wypowiedzieć co do przyczyn duszności w Pana przypadku. Wspomniane przeze mnie dane, a także wiele innych mogą ułatwić rozpoznanie oraz nakierować na dalszą diagnostykę.

    Proponuję w pierwszej kolejności diagnostykę pulmonologiczną. Możliwe, że konieczne będzie wykonanie spirometrii, RTG klatki piersiowej oraz innych badań. W ramach takiej diagnostyki można również potwierdzić lub wykluczyć chorobę refluksową przełyku, o jaką się Pana podejrzewa.

    Piśmiennictwo:

    Gajewski P. (red.): Choroby wewnętrzne. Kompendium Medycyny Praktycznej na podstawie Interny Szczeklika. Medycyna Praktyczna, Kraków 2013
  • Jak wygląda rekonwalescencja pacjenta po zapaleniu płuc?
    Mój ojciec przebywa obecnie w szpitalu. Ma wyjść prawdopodobnie w czwartek. Przeszedł zapalenie płuc spowodowane jakąś bakterią ziemną. Jest leczony antybiotykiem. Lekarze nie za bardzo są skorzy do rozmowy, a mam pytanie, jak wygląda rekonwalescencja po wyjściu takiej osoby ze szpitala.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój ojciec przebywa obecnie w szpitalu. Ma wyjść prawdopodobnie w czwartek. Przeszedł zapalenie płuc spowodowane jakąś bakterią ziemną. Jest leczony antybiotykiem. Lekarze nie za bardzo są skorzy do rozmowy, a mam pytanie, jak wygląda rekonwalescencja po wyjściu takiej osoby ze szpitala i przebywaniu potem na zwolnieniu w domu. Czy są jakieś szczególne zalecenia, co może robić, a czego nie? Jakieś szczególne wskazania dotyczące diety, tj. spożywanych pokarmów, picia napojów?

    Odpowiedziała

    lek. med. Katarzyna Jamruszkiewicz
    specjalista medycyny rodzinnej
    Poradnia Lekarza POZ
    Szpital Specjalistyczny im. Rydygiera w Krakowie

    Zapalenie płuc jest chorobą charakteryzującą się objawami ostrego zakażenia dolnych dróg oddechowych. Zwykle u chorych na zapalenie płuc występują kaszel, gorączka, czasem duszność. Badając chorego, lekarz może stwierdzić zjawiska osłuchowe nad płucami, a w zdjęciu radiologicznym klatki piersiowej - specyficzne zmiany. W zależności od ciężkości choroby zapalenie płuc może być leczone ambulatoryjnie (w domu) lub w szpitalu. Zależy to od stanu chorego, jaki ocenia lekarz, badając chorego. Istotne są w tej ocenie, m.in. częstość oddechów, ciśnienie, wiek chorego, a także jego sytuacja społeczno-ekonomiczna.

    Pani Tata, skoro jest leczony w szpitalu, miał zapewne umiarkowane lub ciężkie zapalenie płuc i był leczony antybiotykiem dożylnym. Bez zbadania pacjenta ani bez wglądu w jego historię choroby, badania laboratoryjne i obrazowe, jakie wykonano, trudno mi jednoznacznie wypowiedzieć się, co do rokowania i czasu rekonwalescencji. Zależy to od wieku taty, chorób przewlekłych, na jakie choruje, odpowiedzi na zastosowany antybiotyk i czasu antybiotykoterapii. Tata nie powinien zbyt szybko podejmować dużych wysiłków fizycznych, należy dbać o jego dobre odżywienie (nie zaleca się specjalnej diety) i nawodnienie (powinien sporo pić), a także należy wyeliminować narażenie na dym tytoniowy.

    Lekarz prowadzący i/lub ordynator Oddziału, na jakim tata leży powinni udzielić odpowiedzi na nurtujące Panią pytania (chyba, że tata zastrzegł sobie prawo do wglądu w dokumentacje medyczną i nie życzy sobie udzielania informacji na temat swojego stanu zdrowia). Zwykle na oddziałach internistycznych są wyznaczone godziny na takie rozmowy z pacjentami i ich rodzinami. Najpóźniej niezbędne informacje powinna Pani dostać w momencie wypisu.

  • Drenaż w leczeniu odmy opłucnowej
    Jaką pozycję drenażową można zastosować w początkowej fazie leczenia odmy opłucnowej?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jaką pozycję drenażową można zastosować w początkowej fazie leczenia odmy opłucnowej?

    Odpowiedziała

    lek. med. Iwona Witkiewicz
    specjalista chorób płuc
    Ordynator Oddziału Chorób Płuc i Gruźlicy Specjalistycznego Szpitala im. prof. A. Sokołowskiego w Szczecinie
    Konsultant wojewódzki w dziedzinie chorób płuc i gruźlicy województwa zachodniopomorskiego

    Odma opłucnowa to, mówiąc krotko, obecność powietrza w jamie opłucnej związana z uszkodzeniem płuca. Odmę opłucnową leczymy w zależności od jej rozmiarów i od stopnia nasilenia objawów. Im większe nasilenie objawów oraz rozmiar odmy mierzony odległością pomiędzy powierzchnią płuca a ścianą klatki piersiowej, tym agresywniejsze leczenie należy wdrożyć.

    W małych odmach wdrażamy leczenie zachowawcze, czyli leczenie spoczynkiem (leżeniem w łóżku) z koniecznością suplementacji tlenem lub bez takiej konieczności w przypadku małych odm bez zaburzeń gazometrycznych.

    W większych odmach wdrażamy leczenie chirurgiczne prowadzące do usunięcia powietrza z klatki piersiowej:

    • Punkcja opłucnej i aspiracja powietrza
    • Drenaż podwodny
    • Drenaż ssący

    Drenaż zarówno podwodny (bierny), jak i czynny (ssący) polega na założeniu cewnika do jamy opłucnej i biernym (pod wodą) lub czynnym (z wykorzystaniem podciśnienia) usunięciu powietrza z przestrzeni pomiędzy ścianą klatki piersiowej a płucem.

    Oba te drenaże nie mają nic wspólnego z drenażem ułożeniowym. Drenaż ułożeniowy to układanie chorego w określonych pozycjach i wykasływanie zalegającej wydzieliny - zwany jest też oczyszczaniem płuc. W drenażu ułożeniowym, który stosuje się w rozstrzeniach płuc i innych chorobach z zaleganiem wydzieliny w drzewie oskrzelowym, chory przyjmuje określone pozycje w zależności od obszaru płuc zajętego przez rozstrzenie.

    Nie ma potrzeby drenażu ułożeniowego w odmie opłucnowej i pojęcie drenażu w odmie opłucnowej oznacza jedynie wprowadzenie cewnika (drenu) do jamy opłucnej, czyli, mówiąc popularnie, drenowanie.

    Piśmiennictwo:

    Antczak A. (red.): Pulmonologia. Medical Tribune POLSKA
  • Wskazania do przeszczepienia płuc
    Chory jest w tej chwili pod respiratorem z powodu niewydolności płuc. Wcześniej był leczony na śródmiąższowe zwłóknienie płuc. Czy możliwe jest przeszczepienie płuc?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Chory jest w tej chwili pod respiratorem z powodu niewydolności płuc. Wcześniej był leczony na śródmiąższowe zwłóknienie płuc. Czy możliwe jest przeszczepienie płuc?

    Odpowiedziała


    lek. med. Iwona Witkiewicz
    specjalista chorób płuc
    Ordynator Oddziału Chorób Płuc i Gruźlicy Specjalistycznego Szpitala im. prof. A. Sokołowskiego w Szczecinie
    Konsultant wojewódzki w dziedzinie chorób płuc i gruźlicy województwa zachodniopomorskiego

    Wskazaniami do przeszczepienia są:

    1. Choroby obturacyjne
      • POChP
      • Rozedma płuc wskutek niedoboru alfa1-antytrypsyny
      • Zarostowe zapalenie oskrzelików
    2. Choroby śródmiąższowe płuc
      • Idiopatyczne włóknienie płuc
      • Polekowe włóknienie płuc
      • Włóknienie w wyniku innych chorób (w tym włóknienie w wyniku kolagenoz i sarkoidozy)
    3. Choroby zapalne płuc
      • Mukowiscydoza
    4. Choroby naczyń płucnych
      • Pierwotne nadciśnienie płucne
      • Zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne
      • Zespól Eisenmengera

    Jak widać śródmiąższowe włóknienie płuc znajduje się we wskazaniach do przeszczepienia płuca, ale pamiętać należy, że każdego chorego kwalifikuje się indywidualnie.

    Do przeszczepienia płuc kwalifikuje się osoby w schyłkowym okresie choroby, gdy pomimo intensywnego leczenia nie uzyskuje się poprawy i narasta ryzyko zgonu.

    Transplantacja płuc obarczona jest dość dużym ryzykiem i dlatego oprócz wskazań należy rozważyć przeciwwskazania do zabiegu, do których należą m.in.:

    1. choroba nowotworowa w ostatnich dwóch latach
    2. zaawansowane choroby wątroby serca i nerek
    3. zakażenia, a zwłaszcza HBV, HIV, HCV
    4. znaczna deformacja klatki piersiowej
    5. brak współpracy z chorym i brak wsparcia rodziny
    6. niepoddające się leczeniu choroby psychiczne
    7. uzależnienie od nałogów (nikotynizm, alkoholizm, narkomania), sześć miesięcy przed kwalifikacją chory musi być wolny od nałogów.

    Względnymi przeciwwskazaniami są:

    1. wiek powyżej 65 lat
    2. kolonizacja bakteriami, prątkami gruźlicy, wirusami, grzybami opornymi na leczenie
    3. niedowaga (BMI <18) lub nadwaga (BMI >30)
    4. zaawansowana osteoporoza.

    W Polsce oczekuje się na przeszczepienie ok. 14 miesięcy, w związku z tym rozróżniamy kierowanie na kwalifikację do przeszczepienia, kiedy leczący pulmonolog uznaje, że choroba jest nieodwracalna i włączone optymalne leczenie przestało przynosić efekty. Po wykonaniu licznych badań w ośrodku kwalifikującym do przeszczepienia, jeżeli pacjent spełnia kryteria kwalifikacji i uznaje się przeszczepienie jako jedyną metodę leczenia, chory zostaje wpisany na krajową listę oczekujących na przeszczep i od tej chwili przechodzi pod stałą opiekę ośrodka przeszczepiającego płuca.

    W Polsce oficjalnie zarejestrowane jako posiadające kwalifikacje i środki są cztery ośrodki: śląski prof. Zembali i szczeciński prof. Grodzkiego oraz ośrodek w Poznaniu i Warszawie. Kwalifikacje do przeszczepienia można jednak uzyskać w wielu ośrodkach i Klinikach Chorób Płuc w całej Polsce. Skierowanie do tych ośrodków można otrzymać od swojego pulmonologa, jeżeli się spełnia wyżej określone kryteria. Do ośrodka należy się zgłosić ze skierowaniem i pełną dokumentacją kliniczną.

    W trakcie kwalifikacji wykonuje się u chorego liczne badania, m.in.

    • serologiczne w kierunku chorób wirusowych HIV, HCV, HBV
    • stopnia immunizacji dla cytomegalowirusa, wirusa Epsteina i Barr, ospy wietrznej i toksoplazmozy
    • 24-godzinna zbiórka moczu w celu obliczenia dobowego klirensu kreatyniny i dobowego białkomoczu
    • plwociny wraz z posiewem i antybiogramem
    • w kierunku prątków i grzybów
    • densytometryczne kości
    • radiologiczne klatki piersiowej
    • ilościowa scyntygrafia wentylacyjno-perfuzyjna
    • tomografia komputerowa klatki piersiowej
    • pełen zestaw badań czynnościowych układu oddechowego (spirometria, bodypletyzmografia, dyfuzja)
    • sześciominutowy test chodu, jeśli nie był wykonywany w przeciągu ostatnich sześciu tygodni
    • próba tuberkulinowa, Quantiferon
    • kardiologiczne:
    • onkologiczne: badanie cytologiczne plwociny lub BAL, CEA, PSA
    • USG jamy brzusznej
    • ginekologiczne
    • ocena stomatologiczna
    • konsultacje: koordynatora do spraw przeszczepów, pracownika opieki socjalnej.

    Ponadto u chorych należy wykonać wszelkie inne badania wynikające z ich stanu zdrowia i chorób towarzyszących. Ośrodki przeszczepiające same decydują, które z tych badań wykonywane są ambulatoryjnie, a które wymagają hospitalizacji w ośrodku.

    Obawiam się, niestety, że nawet jeżeli nie istnieją przeciwwskazania do transplantacji, to dopóki chory wymaga respiratora, a nie był wcześniej kwalifikowany do przeszczepienia, to obecnie nie ma takiej możliwości. Ponadto nie wiem nic o stopniu zaawansowania choroby, wieku chorego oraz ocenie pozostałych narządów czy ewentualnych przeciwwskazaniach, których jak widać lista jest długa, jednak konieczność wdrożenia leczenia respiratorem na ogół dyskwalifikuje chorych do przeszczepienia.

    Piśmiennictwo:

    Chazan R.: Pneumonologia praktyczna. α-medica Press, Warszawa 2005
    Jastrzębski D.: Transplantacje płuc. [W:] Antczak A. (red.): Pulmonologia: 493-514
    Wojarski J., Jastrzębski D., Zembala M.: Current status of lung transplantation in Poland: experience of the Silesian Center for Heart Diseases J Physiol Pharmacol. 2005. 56; Suppl 4: 245-249
    poltransplant.org.pl
  • Czy sarkoidoza jest przeciwwskazaniem do zrobienia tatuażu?
    W czerwcu 2013 roku zdiagnozowano u mnie sarkoidozę płuc i węzłów chłonnych. Miałem także obrzęk stawów skokowych. Choroba się cofnęła i przebiega bezobjawowo, bez leczenia. Czy są przeciwwskazania do zrobienia tatuażu?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Witam. W czerwcu 2013 roku zdiagnozowano u mnie sarkoidozę płuc i węzłów chłonnych. Miałem także obrzęk stawów skokowych. Choroba się cofnęła i przebiega bezobjawowo, bez leczenia. Czy są przeciwwskazania do zrobienia tatuażu?

    Odpowiedziała

    lek. med. Iwona Witkiewicz
    specjalista chorób płuc
    Ordynator Oddziału Chorób Płuc i Gruźlicy Specjalistycznego Szpitala im. prof. A. Sokołowskiego w Szczecinie
    Konsultant wojewódzki w dziedzinie chorób płuc i gruźlicy województwa zachodniopomorskiego

    Sarkoidoza to wielonarządowa choroba ziarniniakowa o nieznanej etiologii, która zwykle występuje u młodych dorosłych (szczyt zachorowań przypada na 20.-29. rok życia) i najczęściej objawia się obustronnym powiększeniem węzłów chłonnych, naciekiem w miąższu płucnym oraz zmianami skórnymi i ocznymi, ale może pojawić się w każdym narządzie. U większości chorych dochodzi do samoistnych remisji, czyli choroba nie wymaga leczenia, jednak u części przechodzi w stan przewlekły. Mimo wielu badań nie znaleziono jednoznacznej przyczyny powstawania tej choroby. Ze względu na obraz kliniczny sarkoidozę dzieli się na ostrą i przewlekłą. Częstość występowania choroby o przewlekłym przebiegu szacuje się 10-30% i w jej przypadku rokowanie co do samoistnej remisji choroby jest nieco gorsze. Ostry przebieg z bólami stawów i gorączką rokuje znacznie lepiej, czyli choroba częściej wycofuje się samoistnie i nigdy nie powraca. Taki przebieg zdaje się występować w Pana przypadku.

    Co do istoty pytania, to trudno jednoznacznie odpowiedzieć, że istnieją istotne przeciwwskazania do zrobienia tatuażu, zwłaszcza w Pana przypadku, gdzie sarkoidoza wystąpiła w postaci ostrej i obecnie się wycofała. Warto jednak wspomnieć, że w piśmiennictwie światowym opisuje się mnóstwo przypadków, w których ból, zaczerwienienie czy szorstka skóra w obrębie tatuażu są pierwszym, a czasem jedynym objawem sarkoidozy. Pierwszy przypadek opisano w 1939 roku. Dla sarkoidozy skóry typowe są bowiem zaczerwienienia czy ból w obrębie starych blizn i wokół ciał obcych w skórze (a czymże jest tatuaż, jeśli nie wprowadzeniem ciała obcego w skórę?). Miałam w swojej praktyce klinicznej przypadek zaczerwienienia i zmian bliznowatych u młodego człowieka, które w przebiegu zaostrzenia sarkoidozy przewlekłej pojawiły się nagle w obrębie wszystkich elementów tatuażu wykonanych czerwonym barwnikiem. Zmiany te ustąpiły po leczeniu z pozostawieniem niewielkich blizn. Warto wziąć to pod uwagę przed podjęciem decyzji o wykonaniu tatuażu, bo zmiany skórne występują w tej czy innej postaci u około 25% chorych z sarkoidozą.

    Piśmiennictwo:

    Antczak A. (red.): Pulmonologia. Medical Tribune POLSKA
    Anolik R., Mandal R., Franks A.G., Jr.: Sarcoidal tattoo granuloma. Dermatology Online Journal 16 (11): 19
    Kluger N.: Sarcoidosis on tattoos: a review of the literature from 1939 to 2011. Sarcoidosis Vasc. Diffuse Lung Dis. 2013; 30: 86-102
    Sheu J., Saavedra A.P., Mostaghimi A.: Rapid response of tattoo-associated cutaneous sarcoidosis to minocycline: case report and review of the literature. Dermatol. Online J. 2014: 20 (8): 6