29 sierpnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Psychiatra Katowice

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

« Wstecz      Dalej »
« Wstecz      Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Gdzie zgłosić się po pomoc przy leczeniu zaburzeń dyssocjalnych?
    Gdzie zgłosić się po pomoc przy leczeniu zaburzeń dyssocjalnych? U mojego brata podczas pobytu w zakładzie karnym stwierdzono dyssocjalne zaburzenia osobowości.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Gdzie zgłosić się po pomoc przy leczeniu zaburzeń dyssocjalnych? U mojego brata podczas pobytu w zakładzie karnym stwierdzono dyssocjalne zaburzenia osobowości. Poczytałam trochę o tym i widzę, że ma to wiele wspólnego z tym, jak się zachowuje, jak żyje i jaki jest impulsywny. Chciałabym mu pomóc, ale sama nie dam rady. Szukam kontaktu do specjalistów, którzy specjalizują się w terapii tego typu zaburzeń. Wiem, że terapia nie jest łatwa, ale bez pomocy on prędzej czy później wróci za kraty.

    Odpowiedziała

    dr med. Joanna Borowiecka-Karpiuk
    Specjalista psychiatra
    Centrum Dobrej Terapii

    W omawianej w pytaniu sytuacji, trudno udzielić pełnej odpowiedzi bez dalszych informacji na temat regionu zamieszkania danej osoby oraz oceny jej motywacji i możliwości podjęcia psychoterapii.

    Dlatego w pierwszej kolejności najlepiej byłoby zwrócić się na konsultację psychiatryczną w celu pełnej oceny stanu zdrowia psychicznego danej osoby, weryfikacji rozpoznania, ewentualnego współwystępowania zaburzeń towarzyszących, przyjmowanych leków, stosowanych używek, czy współwystępujących uzależnień. Nie bez znaczenia byłaby tutaj także ocena stanu somatycznego danej osoby. Mając te informacje, lekarz psychiatra oceni, czy zalecane i korzystne dla danej osoby będzie dodatkowe włączenie leczenia farmakologicznego oraz nakreśli dalsze kierunki i możliwości podjęcia psychoterapii w danym regionie.

    Można też bezpośrednio udać się na konsultację psychoterapeutyczną, a psychoterapeuta po konsultacjach określi rodzaj, głębokość nasilenia i objawy wynikające z postawionej danej osobie diagnozy osobowości dyssocjalnej, oceni jej motywację oraz możliwości podjęcia psychoterapii w danym momencie jej życia oraz podejmie decyzję co do rodzaju i kierunku psychoterapii oraz konieczności dodatkowej konsultacji psychiatrycznej.

    Można też zgłosić się do lekarza psychiatry i/lub psychologa konsultującego osoby w najbliższym zakładzie karnym, a on udzieli informacji odnośnie konkretnych możliwości podjęcia leczenia w danym regionie.

    Istotny jest tutaj też fakt czasu przebywania danej osoby w zakładzie karnym - i ewentualnego nakazu Sądu co do podjęcia odpowiedniego leczenia, w tym terapii (indywidualnej lub grupowej). W psychoterapii osób z osobowością dyssocjalną zwraca się uwagę na cały szereg różnych aspektów typowych dla tej osobowości, między innymi na możliwości kontroli własnych uczuć i zachowań impulsywnych oraz próby rozumienia uczuć i przeżywania danych sytuacji przez inne osoby.

  • Czy osoby z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi mogą zagrażać innym?
    Czy osoby z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi mogą zagrażać innym? Chłopak groził mojemu synowi, że zniszczy jego związek z dziewczyną. To obecny chłopak byłej dziewczyny mojego syna.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy osoby z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi mogą zagrażać innym? Chłopak groził mojemu synowi, że zniszczy jego związek z dziewczyną. To obecny chłopak byłej dziewczyny mojego syna.

    Odpowiedziała

    dr med. Joanna Borowiecka-Karpiuk
    Specjalista psychiatra
    Centrum Dobrej Terapii

    Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) same w sobie nie determinują zachowań zagrażających innym osobom. Omawiane zaburzenie nie zmniejsza krytycyzmu pacjenta, możliwości logicznego myślenia i odpowiedzialności za swoje wypowiedzi i zachowanie. W tym wypadku najczęściej zachowania związane z groźbami w stosunku do osób drugich wynikają z indywidualnych cech osobowości i charakteru danej osoby.

    Oczywiście należałoby tutaj ocenić jeszcze szereg dodatkowych aspektów, m.in. rodzaj oraz stopień nasilenia tych zaburzeń, czas ich trwania i sposoby radzenia sobie z nimi u danej osoby, formę leczenia, czy też współwystępowanie ewentualnych zaburzeń towarzyszących.

    Niemniej, w tej sytuacji należy rozważyć, czy ze względu na charakter wypowiadanych gróźb, dana osoba czuje się indywidualnie zagrożona - i wtedy zgłosić ten fakt na policję.

  • W jaki sposób można zdiagnozować paranoiczne zaburzenia osobowości?
    Podejrzewam u córki (32 lata) paranoiczne zaburzenia osobowości. Gdzie zwrócić się o pomoc, poradę?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Podejrzewam u córki (32 lata) paranoiczne zaburzenia osobowości. Gdzie zwrócić się o pomoc, poradę?

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    Specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    Optymalnym sposobem rozpoznawania jakichkolwiek zaburzeń osobowości (w tym osobowości paranoicznej) jest połączenie całościowego badania psychiatrycznego i psychologicznego. W takich przypadkach psychiatra dokładnie bada pacjenta, z uwzględnieniem rozpoznań różnicowych (na przykład zaburzenia depresyjne, lękowe, obsesyjno-kompulsyjne i inne) i w zależności od potrzeb kieruje pacjenta na dalsze badania, które najczęściej prowadzi psycholog kliniczny. Ten drugi sposób oceny polega na zebraniu wywiadu psychologicznego oraz zwykle na przeprowadzeniu odpowiednich testów psychologicznych, w tym dotyczących właśnie osobowości. Jego celem jest z jednej strony obiektywizacja oceny psychiatrycznej, a z drugiej - poszerzenie rozpoznania, ze szczegółową oceną na przykład poszczególnych aspektów osobowości pacjenta, jego sposobów radzenia sobie z problemami, jego mocnych i słabych stron.

    Zarówno badanie psychiatryczne, jak i psychologiczne wymaga zgody pacjenta (z nielicznymi wyjątkami uwzględnionymi w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego). Na pewnych etapach osoba badająca może sugerować konieczność zebrania informacji od bliskich badanego, ale i tutaj potrzebna jest jego zgoda. Wiele osób cierpiących na zaburzenia osobowości nie widzi potrzeby poddania się takim badaniom i ewentualnej terapii. Czasami odczuwają taką potrzebę związaną z poczuciem cierpienia w obliczu problemów życiowych, jednak mają różne obawy związane z pomysłem zgłoszenia się do psychiatry i/lub psychologa. Problem ten w szczególności dotyczy osób o paranoicznej konstrukcji osobowości, które zwykle są nadmiernie podejrzliwe i mają raczej skłonność do dostrzegania problemów u innych, a nie u siebie (nawet jeśli realnie te problemy jednak dotyczą ich samych).

    W przypadku takich osób należy zachować szczególną delikatność podczas prób zachęcania do badania psychiatrycznego/psychologicznego. Warto wykazać odpowiedni poziom empatii i zainteresowania i najpierw raczej skoncentrować się na próbach poznania problemów, jakich doświadcza dana osoba z życzliwym zaciekawieniem, a ewentualnie później próbować rozmawiać na temat potencjalnych sposobów rozwiązania tych problemów, przedstawiając omawiane badania jako drogę ku takim rozwiązaniom.

    Możliwa jest też wstępna konsultacja z psychiatrą i/lub psychologiem klinicznym, żeby wspólnie się zastanowić, jakie byłyby optymalne sposoby przekonania kogoś do badania.

  • Czy depresja jest chorobą dziedziczną?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy depresja lękowo-urojeniowa jest chorobą dziedziczną?

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    Specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    Współczesne rozumienie przyczyn zaburzeń psychicznych (dotyczy to również depresji, niezależnie od jej postaci - czyli również depresji lękowej czy urojeniowej) opiera się na modelu biopsychospołecznym. W związku z tym, myśląc o potencjalnych przyczynach depresji analizujemy czynniki biologiczne (np. genetyczne i neuroprzekaźnikowe), psychologiczne (np. stresowe, wzorzec relacji z innymi ludźmi) oraz społeczno-kulturowe (np. dostępność wsparcia, osamotnienie, problemy zawodowej materialne).

    Jak widać z tego skrótowego zestawienia, zidentyfikowano czynniki genetyczne, które u niektórych osób mogą mieć wpływ na wystąpienie depresji, ale wpływ ten nie jest determinujący - dziedziczy się mniejszą lub większą skłonność do reakcji depresyjnych, co nie oznacza, że u danej osoby depresja ostatecznie się rozwinie. Zależy to od rodzaju i konfiguracji różnych genów, ale też od innych wymienionych wyżej czynników. Ponadto czynniki genetyczne nie dotyczą wszystkich przypadków depresji.

    W przenośni można też mówić o pewnym „dziedziczeniu psychologicznym”, a ściślej o powielaniu pewnych niekorzystnych schematów postępowania i radzenia sobie, wyniesionych na przykład z domu rodzinnego. Jednak trzeba podkreślić, iż to że ktoś choruje na depresję nie oznacza, iż jego potomstwo też na pewno będzie chore.

  • Leczenie nerwicy podczas ciąży
    Dzień dobry, mam 29 lat i choruję na nerwicę. Od stycznia biorę Mozarin 10 mg i on mi bardzo pomaga, mam go jeszcze brać minimum pół roku. Czy w tym czasie można starać się o dziecko, czy lepiej wstrzymać się do zakończenia terapii? Czy jest jakieś zagrożenie dla dziecka w moim stanie?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Dzień dobry, mam 29 lat i choruję na nerwicę. Od stycznia biorę Mozarin 10 mg i on mi bardzo pomaga, mam go jeszcze brać minimum pół roku. Czy w tym czasie można starać się o dziecko, czy lepiej wstrzymać się do zakończenia terapii? Czy jest jakieś zagrożenie dla dziecka w moim stanie?

    Odpowiedziała

    dr med. Joanna Borowiecka-Karpiuk
    Specjalista psychiatra
    Centrum Dobrej Terapii

    Jeśli to możliwe, okres planowanej próby zajścia w ciążę najlepiej byłoby odłożyć na czas, kiedy będzie można już odstawić leki psychiatryczne, w tym przypadku wspomniany w pytaniu escitalopram.

    Czasami jednak ze względu na aktualny stan zdrowia psychicznego oraz historię dotychczasowego przebiegu choroby i jej nawrotów, utrzymuje się leczenie farmakologiczne nawet do momentu zajścia w ciążę. Wtedy w okresie jej planowania systematycznie wykonuje się testy ciążowe – i po uzyskaniu dodatniego wyniku testu ciążowego odstawia leczenie farmakologiczne w możliwie najszybszy sposób.

    Leki najlepiej jest odstawić na okres całej ciąży, ale jeśli nie jest to możliwe, to przynajmniej na jej I trymestr. W wyjątkowych przypadkach, kiedy aktualny stan zdrowia psychicznego nie pozwala na odstawienie leków, leczenie farmakologiczne stosuje się nadal w możliwie jak najmniejszych dawkach.

    Do rozważenia także jest potrzeba i możliwość w tym okresie podjęcia leczenia psychoterapeutycznego. Dlatego optymalny okres planowania ciąży najlepiej uzgodnić ze swoim lekarzem psychiatrą, który zna dotychczasowy przebieg choroby, objawy w chwili jej wystąpienia i nasilenia oraz aktualny stan zdrowia psychicznego.