22 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Psychiatra Katowice

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

« Wstecz      Dalej »
« Wstecz      Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Gdzie można przeprowadzić test na zawartość narkotyków w organizmie?
    Chciałbym przeprowadzić u syna test na zawartość narkotyków w organizmie. Gdzie mógłbym to zrobić?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Chciałbym przeprowadzić u syna test na zawartość narkotyków w organizmie. Gdzie mógłbym to zrobić?

    Odpowiedział

    dr hab. med. Ernest Kuchar
    Klinika Pediatrii i Chorób Zakaźnych
    Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu

    Testy narkotykowe („narkotesty”) to dobry środek do walki z zagrożeniami związanymi ze stosowaniem substancji psychotropowych i środków odurzających przez młodzież. Testy narkotykowe są generalnie przeznaczone do wykonania w laboratorium lub w warunkach domowych. Jeżeli chodzi o badany materiał, może być mocz, krew, ślina lub włosy.

    Zaletą testów laboratoryjnych jest możliwość dokładnego określenia substancji odurzającej. Kłopotliwa jest konieczność wizyty w laboratorium i pobranie materiału.

    Testy do samodzielnego wykonania są prostsze i tańsze. Ich wadą jest mniejsza dokładność. Przy wyborze materiału do badań warto pamiętać, że czas obecności narkotyków w płynach ustrojowych jest stosunkowo krótki: od kilku godzin do kilku dni.

    Zatem, aby mieć pewność, że syn nie nadużywa narkotyków, test należy wykonać w odpowiednio krótkim czasie od przyjęcia narkotyku. Problem, że tego zwykle nie wiemy. Podaję Panu link to apteki internetowej, gdzie może Pan zamówić testy do samodzielnego wykonania z moczu.

    Jeżeli chodzi o badania w laboratoriach, wykonują je wszystkie większe laboratoria, np. ogólnopolskie sieci, takie jak „Diagnostyka”. Szczegóły dostępne są na ich stronie internetowej.

  • Jakie są fizyczne skutki bulimii i anoreksji?
    Jakie są somatyczne skutki trwającej 20 lat bulimii i anoreksji? Jak objawia się osteoporoza?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jakie są somatyczne skutki trwającej 20 lat bulimii i anoreksji? Jak objawia się osteoporoza?

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    Pytanie o somatyczne skutki bulimii i anoreksji jest bardzo ważne, gdyż zaburzenia te mogą prowadzić do bardzo poważnych i czasami trwałych konsekwencji w zakresie zdrowia ogólnomedycznego. Ich przebieg ma charakter bardzo indywidualny i zależy od wielu czynników, stąd trudno jest określić jakie będą konsekwencje choroby trwającej 20 lat. Z pewnością to jest długi okres - często wystarczający do wystąpienia poważnych konsekwencji.

    W przypadku anoreksji zaburzenia te są nawet uwzględnione w kryteriach diagnostycznych - chodzi tu o nieprawidłowości hormonalne z zakresu tzw. osi podwzgórze-przysadka-nadnercza i gonad. U kobiet zanika wówczas miesiączka lub nie dochodzi do jej pojawienia się (przed okresem pokwitania). U mężczyzn mogą się rozwinąć zaburzenia libido i potencji. Inne nieprawidłowości hormonalne, jakie mogą wystąpić, to m.in. nieprawidłowe stężenia hormonów tarczycy, hormonu wzrostu i insuliny. Każda ma swoje konsekwencje dla całego ustroju.

    Inne zaburzenia somatyczne mogące wystąpić w przebiegu anoreksji to m.in.: cechy wyniszczenia organizmu, zaniki mięśniowe, obrzęki, suchość i łuszczenie się skóry, wypadanie włosów, pojawienie się na ciele charakterystycznego owłosienia w postaci meszku (lanugo), zbyt niska temperatura ciała, spadki ciśnienia krwi, zwolnienie pracy serca, zaburzenia jego rytmu, omdlenia, bóle i zawroty głowy, zaparcia, wzdęcia, niedokrwistość i zaburzenia elektrolitowe oraz obrzęk ślinianek, a także próchnica zębów na skutek intensywnego wymiotowania.

    Również bulimia może powodować liczne niekorzystne konsekwencje somatyczne. Należy tu wymienić zaburzenia wodno-elektrolitowe (m. in. niedobór potasu!), deficyty witaminowe, zaburzenia kardiologiczne, endokrynologiczne. Zdarzają się też problemy stomatologiczne i dermatologiczne (m.in. rozstępy). Jednym z groźnych powikłań bulimii mogą być napady drgawek.

    To tylko część potencjalnych somatycznych konsekwencji anoreksji i bulimii, więcej na ten temat można przeczytać w artykule Zaburzenia odżywiania. Osteoporoza z kolei polega na nadmiernej podatności na złamania z powodu zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zaburzenia jej struktury i jakości. Choroba ta początkowo nie wywołuje żadnych dostrzegalnych objawów. Pierwszym symptomem zwykle są właśnie złamania. Najczęściej dochodzi do samoistnych złamań kręgów (co czasami pozostaje niezauważone), czasami z silnymi bólami kręgosłupa (o charakterze opasującym, z ewentualnym drętwieniem kończyny dolnej). Mogą się też zdarzać złamania kości długich w przebiegu upadków. Charakterystyczne dla omawianej choroby są złamania kości przedramienia i szyjki kości udowej. Złamaniom tym towarzyszy silny ból, ograniczenie ruchomości oraz zniekształcenie okolicznych tkanek. Więcej informacji na temat osteoporozy można znaleźć w artykule Osteoporoza.
  • Problemy psychiczne wynikające z kłopotów ze wzrokiem
    Na co dzień używam tylko jednego (lewego oka), gdyż prawe jest z odklejoną siatkówką. Ostatnio w tym „dobrym”, czyli lewym, pojawiły się drobne męty - czuję się z nimi bardzo źle psychiczne - depresja lękowa, nie działają leki na uspokojenie. Czy Państwa zdaniem, oprócz wizyty u okulisty powinienem zgłosić się również do psychiatry?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Na co dzień używam tylko jednego (lewego oka), gdyż prawe jest z odklejoną siatkówką. Ostatnio w tym „dobrym”, czyli lewym, pojawiły się drobne męty - czuję się z nimi bardzo źle psychiczne - depresja lękowa, nie działają leki na uspokojenie. Czy Państwa zdaniem, oprócz wizyty u okulisty powinienem zgłosić się również do psychiatry?

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    W opisywanej sytuacji absolutnym priorytetem jest pilne badanie okulistyczne, tak aby zaradzić potencjalnym problemom ze zdrowym dotąd okiem. Natomiast relacja dotycząca objawów psychologicznych jest zbyt skąpa, by jednoznacznie sugerować konsultację psychiatryczną. Można się domyślać, że objawy te są na tyle nasilone, iż skłaniają Pana do przyjmowania leków uspokajających (nie określono jakich), które nie są jednak pomocne.

    Postawione przez samego siebie rozpoznanie depresji lękowej (?) również może sugerować nasilone cierpienie psychiczne doznawane w obliczu problemów okulistycznych. Równocześnie, opierając się na Pana słowach prawdopodobne wydaje się, że problemy psychiczne są wtórne do kłopotów ze wzrokiem (choć niekoniecznie tak musi być). Prawdopodobnie, gdy obecne problemy okulistyczne zostaną wyjaśnione/rozwiązane, a objawy psychologiczne będą się utrzymywały, warto będzie skorzystać z konsultacji lekarza psychiatry - w celu dokładnego badania, rozpoznania i rozważenia ewentualnego leczenia. Badanie takie mogłoby być przydatne również teraz, w celu zaproponowania Panu skuteczniejszych i bezpiecznych leków uspokajających (przeciwlękowych? przeciwdepresyjnych? - o ile takie są konieczne) i dalszej obserwacji stanu psychicznego.

  • Rozpoznanie nerwicy
    Czy objawy, które mam, to nerwica?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam 23 lata, chciałabym się dowiedzieć czy objawy, które mam to nerwica, czy może coś poważnego. Otóż od bardzo dawna źle się czuję, można by powiedzieć, że od momentu, kiedy w pracy dostałam silnej migreny, tak się przestraszyłam, że do tej pory czuję się dziwnie. Mam uczucie zawrotów głowy, zapadania, częste pobolewanie głowy, bardzo dziwnie patrzy mi się na oczy, czasem mrowi mi twarz. Jestem osobą bardzo wrażliwą i bardzo wsłuchuje się w swój organizm. Tomografia głowy wykazała, że wszystko w normie. Nie byłam jeszcze u neurologa, ponieważ czekam na termin. Cały czas jestem śpiąca, nie chce mi się pracować, mam głupie myśli, że jestem na coś poważnego chora. Cały czas myślę i chodzę i odpukuję. Już nie mam siły. Moja lekarka twierdzi, że to zaburzenia nerwicowe, ale czy one utrzymywałyby się ponad rok? Dodam, że dwa razy poroniłam i straciłam dobrą posadę. Nie wiem, czy to przez to w sumie od tamtej pory tak się czuję, ale już nie myślę o tym i nie rozpaczam. Jeśli chodzi o znajomych to spotykam się z nimi chętnie, więc depresja wykluczona. Bardzo proszę mi pomóc.

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    Rozpoznanie nerwicy zawsze wymaga wykluczenia podłoża somatycznego (w tym przypadku - neurologicznego) objawów i dolegliwości. Zatem w obliczu opisywanych problemów konieczna jest konsultacje neurologiczna. Równocześnie opisuje Pani szereg objawów psychologicznych i związanych ze stresem, w przypadku których korzystne może być badanie psychiatryczne, co dodatkowo uzasadnia poziom opisywanego przez Panią cierpienia.

    Nerwica może się utrzymywać przez rok, a nawet znacznie dłużej. I zwykle tak bywa, że objawy nerwicowe utrzymują długo albo bardzo długo, zanim dana osoba zgłosi się do psychiatry. Niejednokrotnie konsultację taką poprzedzają liczne wizyty u lekarzy innych specjalności i mnogie badania dodatkowe. Z jednej strony wynika to z opisywanego na początku odpowiedzi wymogu diagnostycznego dla zaburzeń nerwicowych - wykluczenie podłoża somatycznego. Z drugiej jednak osoby cierpiące na nerwicę mogą z różnych powodów nie dopuszczać myśli o psychologicznym tle swoich problemów.

    Równocześnie warto zauważyć, że fakt spotykania się ze znajomymi nie wyklucza depresji. Zarówno depresja, jak i nerwica miewają bardzo różne oblicza i tylko dokładne badanie przeprowadzone przez lekarza psychiatrę pozwala na postawienie właściwego rozpoznania i zaproponowanie adekwatnych opcji terapeutycznych. Opisywane przez Panią objawy pozwalają sugerować zaplanowanie konsultacji psychiatrycznej, w oczekiwaniu na badanie przez lekarza neurologa.

  • Leczenie i świadczenie socjalne dla pacjenta z zespołem stresu pourazowego (PTSD)
    Czy z powodu tej choroby przysługuje świadczenie rentowe socjalne lub zasiłek? Czy najlepszym rozwiązaniem jest psychoterapia, czy leczenie lekami bardzo silnymi?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój kolega choruje na PTSD, przebiega to bardzo ciężko, przerywał studia z powodu tej choroby. Kilkukrotnie ma wystawione orzecznictwo sądowe, 15% uszczerbku na zdrowiu (psychiatra i psycholog, biegli sądowi). Czy z powodu tej choroby przysługuje świadczenie rentowe socjalne lub zasiłek? Czy najlepszym rozwiązaniem jest psychoterapia, czy leczenie lekami bardzo silnymi?

    Odpowiedział

    lek. med. Paweł Brudkiewicz
    specjalista psychiatra, psychoterapeuta
    Centrum Dobrej Terapii

    Warunkiem otrzymania renty z powodu jakiegokolwiek zaburzenia psychicznego (w tym PTSD) jest pozytywne orzeczenie stosownej komisji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, dokonywane na wniosek pacjenta lub jego opiekuna. Wniosek powinien wypełnić lekarz prowadzący i wskazane jest załączenie całej dotychczasowej dokumentacji medycznej. Lekarz prowadzący, który najlepiej zna pacjenta, wstępnie opiniuje, czy tenże wymaga opieki osób drugich, po czym jest to weryfikowane przez orzeczników ZUS. Uwzględniają oni między innymi stopień niepełnosprawności, przebieg dotychczasowego leczenia, dalsze plany terapeutyczne oraz rokowanie krótko- i długoterminowe, a także potrzebę opieki ze strony osób drugich i zdolność do pracy.

    Leczenie PTSD może obejmować psychoterapię i/lub farmakoterapię. Zachęcam do zapoznania się z ciekawym i wiarygodnym artykułem na ten temat: Trauma, stresor traumatyczny - czym jest uraz psychiczny?

    Autor pytania nie opisuje metod terapeutycznych zastosowanych u swojego kolegi, a dane te, z uwzględnieniem efektów leczenia są istotne w procesie orzekania rentowego.