25 kwietnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Lekarz rodzinny Włocławek

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Elżbieta Bednarska-Białek

Lekarz rodzinny, Pediatra

Medycyna rodzinna, Pediatria

Lekarz Katarzyna Bett-Wieczorek

Lekarz rodzinny, Pediatra

Medycyna rodzinna, Pediatria

Lekarz Jacek Gniazdowski

Internista, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna rodzinna

Lekarz Katarzyna Pawlak

Internista, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna rodzinna

Lekarz Ewa Smolarczyk-Jabłońska

Internista, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna rodzinna

dr n. med. Andrzej Smorczewski

Internista, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna rodzinna

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Otyłość a zespół jelita drażliwego
    W marcowym czasopiśmie "The American Journal of Gastroenterology" ukazała się praca przedstawiająca pierwsze badanie, które miało na celu znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieje związek między występowaniem otyłości a zespołem jelita drażliwego.
    Więcej

    Otyłość jest uznanym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych oraz cukrzycy. Badania z ostatnich lat wskazują również na jej związek z innymi chorobami, takimi jak: nadżerkowe zapalenie przełyku, rak okrężnicy, rak przełyku i choroby pęcherzyka żółciowego. Dotychczas nie ustalono jednak związku otyłości z innymi (poza rakiem okrężnicy) chorobami dolnego odcinka przewodu pokarmowego.

    W marcowym czasopiśmie "The American Journal of Gastroenterology" ukazała się praca przedstawiająca pierwsze badanie, które miało na celu znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieję związek między występowaniem otyłości a zespołem jelita drażliwego (ZJD).

    W większości badań klinicznych wskaźnikiem otyłości jest BMI, jednak w powyższej pracy autorzy wskazują, że kluczowe jest jednak rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, a objętość trzewnej tkanki tłuszczowej (czyli tkanki tłuszczowej, która odkłada się głęboko między narządami w jamie brzusznej) ma najistotniejsze znaczenie w patogenezie wielu chorób. W związku z tym do badania włączono wyłącznie osoby, u których wykonano tomografię komputerową (TK) brzucha w latach 2012–2013 (ostatecznie do badania włączono 336), na podstawie której możliwa była ocena objętości trzewnej tkanki tłuszczowej (visceral adipose tissue – VAT) i podskórnej tkanki tłuszczowej (subcutaneous adipose tissue – SAT). Ponadto dodatkowo oceniono takie parametry, jak BMI i obwód pasa. U wszystkich osób przeprowadzono wywiad telefoniczny na podstawie którego zidentyfikowano 67 osób spełniających kryteria ZJD. Ostatecznie do badania włączono 67 osób z ZJD, stanowiących grupę badaną oraz 269 osób zdrowych, stanowiących grupę kontrolną.

    Badanie wykazało, że otyłość trzewna, mierzona jako objętość VAT i stosunek objętości trzewnej tkanki tłuszczowej do objętości podskórnej tkanki tłuszczowej (VAT/SAT) oraz obwód pasa są ściśle związane w ryzykiem ZJD, szczególnie postaci biegunkowej tej choroby. W uproszczeniu, im większa ilość wisceralnej tkanki tłuszczowej, a co za tym idzie większy obwód pasa, tym większe ryzyko wystąpienia ZJD. Co ciekawe, zależności takiej nie wykazano w stosunku do BMI ani objętości podskórnej tkanki tłuszczowej (SAT).

  • Czy BMI dobrze identyfikuje osoby z nadmiarem tkanki tłuszczowej?
  • Jakie są efekty stosowania diety o zwiększonej zawartości błonnika w porównaniu ze stosowaniem diety wieloskładnikowej u chorych z zespołem metabolicznym?
    Na łamach „Annals of Internal Medicine” opublikowano wyniki badania, którego celem była ocena efektów stosowania nieskomplikowanej diety opartej na zwiększonym spożyciu błonnika, w porównaniu z dietą wieloskładnikową rekomendowaną przez American Heart Association, która – choć skuteczna – może być trudna w realizacji.
    Więcej

    Omówienie artykułu: Y. Ma i wsp.: Single-component versus multicomponent dietary goals for the metabolic syndrome: a randomized trial. Annals of Internal Medicine, 2015; 162: 248–257
    Skróty: AHA – American Heart Association, BMI – wskaźnik masy ciała, CI – przedział ufności, HbA1c – hemoglobina glikowana, RCT – badanie z randomizacją

    Na łamach „Annals of Internal Medicine” opublikowano wyniki badania z randomizacją (RCT), którego celem była ocena efektów stosowania nieskomplikowanej diety opartej na zwiększonym spożyciu błonnika, w porównaniu z dietą wieloskładnikową rekomendowaną przez American Heart Association (AHA), która – choć skuteczna – może być trudna w realizacji.

    Do badania włączono 240 dorosłych chorych (wiek śr. 52 lata, kobiety 72%; BMI śr. 35 kg/m2) z zespołem metabolicznym i przydzielono ich losowo do jednej z 2 grup, w których stosowano:
    1) dietę o zwiększonej zawartości błonnika (≥30 g/d) lub
    2) dietę rekomendowaną przez AHA.

    Wszystkim chorym przez pierwsze 3 miesiące po włączeniu do badania udzielano porad żywieniowych (2 sesje indywidualne i 12 sesji grupowych):

    • w grupie 1. – na temat metod zwiększenia spożycia błonnika w diecie;
    • w grupie 2. – na temat dostosowania kaloryczności diety tak, aby osiągnąć deficyt energii wynoszący 500–1000 kcal/d i uzyskać zmniejszenie masy ciała o 0,5–0,9 kg/tydz., a także zalecano spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych <7% energii; ponadto w diecie AHA rekomenduje się m.in. spożywanie: owoców i warzyw, pełnoziarnistych i bogatych w błonnik produktów, chudego białka pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, ryb 2 razy w tygodniu oraz zmniejszenie spożycia: napojów słodzonych, cukru, soli i alkoholu.

    W obu grupach nie polecano aktywności fizycznej.

    Po 12 miesiącach w obu grupach stwierdzono redukcję masy ciała:
    w grupie chorych stosujących dietę o zwiększonej zawartości błonnika średnio o –2,1 kg (95% CI: od –2,9 do –1,3),
    a w grupie diety rekomendowanej przez AHA średnio o –2,7 kg (od –3,5 do –2);
    nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy między grupami (średnia różnica [MD] 0,6 kg [od –0,5 do 1,7]). W obydwu grupach stwierdzono zmniejszenie insulinooporności, glikemii na czczo i ciśnienia tętniczego, bez istotnych różnic między grupami.

    U 8 chorych rozpoznano cukrzycę (HbA1c ≥6,5%) podczas trwania badania (7 chorych w grupie diety o zwiększonej zawartości błonnika vs 1 chory w grupie diety AHA); przy czym okazało się, że do badania zakwalifikowano 6 chorych z HbA1c ≥6,5%, które to kryterium jeszcze nie obowiązywało podczas rekrutacji.

    Według autorów tego badania prosta do zastosowania dieta oparta na zwiększeniu zawartości błonnika w pożywieniu może przynieść istotny klinicznie efekt w postaci redukcji masy ciała, zbliżony do osiąganego w przypadku stosowania wieloskładnikowej diety rekomendowanej przez AHA. Dieta oparta na zwiększonym spożyciu błonnika pokarmowego może także oddziaływać korzystnie na inne niż masa ciała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Tym samym może być odpowiednią alternatywą dla chorych, którym przestrzeganie skomplikowanych zaleceń żywieniowych sprawia trudności.

  • Czy picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów umożliwia wchłanianie witamin A, D, E, K?
    Wiadomo, że witaminy A, D, E, K są wchłaniane razem z tłuszczami, jednak zastanawiam się, czy np. picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów, czy też pestek dyni umożliwia wchłanianie tych witamin?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Wiadomo, że witaminy A, D, E, K są wchłaniane razem z tłuszczami, jednak zastanawiam się, czy np. picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów, czy też pestek dyni umożliwia wchłanianie tych witamin?

    Odpowiedziała

    dr Katarzyna Wolnicka
    Pracownia Żywienia Dzieci i Młodzieży
    Instytut Żywności i Żywienia w Warszawie

    Sok marchwiowy bogaty jest w beta-karoten, czyli prowitaminę A. Jej wchłanianie zwiększa się w obecności tłuszczów. Orzechy i pestki nasion (dyni czy słonecznika) są bogate w korzystne dla zdrowia wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Są ponadto doskonałym źródłem białka i wielu cennych witamin i składników mineralnych, takich jak witamina E, selen, miedź, magnez i polifenole. Mogą stanowić dodatek do musli, sałatek, można je spożywć jako przekąskę. Należy jednak pamiętać, że są bardzo kaloryczne (np. 100 g orzechów to ok. 600 kcal).

    Ze względu na zawartość tłuszczu mogą wpływać na poprawę wchłaniania witaminy A z innych produktów w tym z soku marchwiowego.