26 stycznia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Kardiolog Szczecin

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
Lekarz Anna Zofia Jarocka

Internista, Kardiolog

Choroby wewnętrzne, Kardiologia

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Miażdżyca
    Miażdżyca rozwija się praktycznie u wszystkich ludzi. Pierwsze zmiany miażdżycowe mogą pojawić się nawet we wczesnym dzieciństwie, jednak objawy w postaci choroby niedokrwiennej serca, chromania przestankowego, niedokrwienia czy udaru mózgu, dotyczą zazwyczaj osób po 50. roku życia.
    Więcej

    Miażdżyca to choroba tętnic, prowadząca do zwężenia ich światła. Przyczyną zwężenia jest blaszka miażdżycowa (ryc. 1B.), zbudowana głównie z cholesterolu, która wyrasta ze ściany tętnicy, doprowadzając do zmniejszenia przepływu krwi (niedokrwienia), skutkującego niedotlenieniem narządów.

    Jeżeli miażdżyca dotyczy jednej z tętnic wieńcowych, zaopatrujących w krew mięsień serca, może doprowadzić do pojawienia się bólu wieńcowego, występującego zazwyczaj podczas wysiłku i szybko ustępującego po jego zaprzestaniu. Gdy blaszka miażdżycowa pęknie (ryc. 1C.), powstaje zakrzep (ryc. 1D.), w wyniku czego może dojść do martwicy mięśnia serca, czyli do jego zawału.

    MiażdżycaMiażdżyca

    Ryc. 1. A - naczynie prawidłowe, B - blaszka miażdżycowa wyrastająca ze ściany tętnicy, C - pęknięta blaszka miażdżycowa, D - naczynie całowicie zamknięte przez skrzeplinę

    Jak się objawia miażdżyca?

    Jeżeli miażdżyca dotyczy jednej z tętnic wieńcowych, które zaopatrują w krew mięsień serca, może powodować pojawienie się bólu wieńcowego, zazwyczaj występującego podczas wysiłku i szybko ustępującego po jego zaprzestaniu. W skrajnym przypadku może dojść do martwicy mięśnia serca, czyli do jego zawału.

    Miażdżyca rozwijająca się w tętnicy zaopatrującej w krew kończynę dolną, objawia się bólem mięśni podudzia (łydek), pojawiającym się w czasie marszu. Ból ustępuje po zaprzestaniu aktywności (objaw ten nazywany jest chromaniem przestankowym).

    Miażdżyca może dotyczyć również tętnic zaopatrujących w krew mózg, tj. tętnic szyjnych i kręgowych. Zwężenie którejś z tych tętnic przyczynia się do niedokrwienia mózgu, objawiającego się:

    • zawrotami głowy
    • dezorientacją
    • niekiedy także przejściowym niedowładem.

    W poważniejszych przypadkach może dojść nawet do udaru mózgu. Miażdżyca bywa także przyczyną tętniaka aorty.

    Jak powstaje blaszka miażdżycowa?

    Miażdżyca cechuje się powolnym gromadzeniem w ścianie tętnic przenikających z krwi substancji, tj. cholesterolu oraz komórek zwanych monocytami.

    Monocyty, po przekształceniu w makrofagi, czyli komórki żerne, pochłaniają gromadzące się w ścianie naczyniowej cząstki lipoprotein LDL (tzw. „zły cholesterol”) i wypełniają się nimi - wypełnione cholesterolem makrofagi noszą nazwę komórek piankowatych.

    W wyniku gromadzenia się cholesterolu w ścianie tętnicy dochodzi do powstania blaszki miażdżycowej.

    Blaszki miażdżycowe, bogate w cholesterol i komórki piankowate, łatwo pękają. Jeśli pęknięcie jest duże, powstaje zakrzep zamykający tętnicę i dochodzi do nagłego niedokrwienia obszaru zaopatrywanego dotychczas przez chorą tętnicę, który może prowadzić nawet do jego martwicy (zob. Jak powstaje blaszka miażdżycowa - przyp. red.).

    Skłonność do pękania mają szczególnie młode blaszki miażdżycowe, słabo przerośnięte tkanką włóknistą, oddzielającą je od prądu krwi krążącej. Takie blaszki nie są duże i jeszcze w małym stopniu zwężają tętnicę. Oznacza to, że chory, mimo obecności miażdżycy, może nie mieć objawów choroby (w postaci np. bólów wieńcowych) i zawał serca pojawi się u niego nagle, w stanie pozornego zdrowia.

    Należy pamiętać, że nie każde pęknięcie blaszki miażdżycowej prowadzi do zawału serca. Małe pęknięcie może powodować rozwój zakrzepu w środku blaszki, a więc w ścianie tętnicy, a nie w jej świetle. Powoduje to powiększenie zmiany miażdżycowej. W miarę upływu czasu taka blaszka miażdżycowa ulega stopniowo zwłóknieniu i umacnia się (powstaje silna pokrywa, która chroni ją przed pęknięciem). W ten sposób (pomimo nieskiego ryzyka pęknięcia blaszki miażdżycowej) na skutek poważnego zwężenia światła tętnicy, a co za tym idzie - upośledzenia przepływu krwi - dochodzi często do opisanych powyżej objawów niedokrwienia (ryc. 2.). Warto przy tym wiedzieć, że w ścianie tętnicy znajdują się blaszki miażdżycowe w różnym stopniu rozwoju, a więc i młode, i zaawansowane, tj. łatwo pękające i te zwężające światło tętnicy.


    Ryc. 2. A - blaszka miażdżycowa z krwawieniem do wnętrza, B - blaszka z ogniskiem wapnienia, C - blaszka krytycznie zwężająca światło tętnicy

    U kogo występuje miażdżyca?

    Miażdżyca rozwija się praktycznie u wszystkich ludzi. Pierwsze zmiany miażdżycowe mogą pojawić się nawet we wczesnym dzieciństwie, jednak objawy w postaci choroby niedokrwiennej serca, chromania przestankowego, niedokrwienia czy udaru mózgu, dotyczą zazwyczaj osób po 50. roku życia.

    Tempo rozwoju miażdżycy różni się bardzo u poszczególnych osób. Zależy ono od obecności i nasilenia czynników ryzyka.

    Kiedy wobec tego należy rozpocząć profilaktykę chorób spowodowanych miażdżycą?

    Im wcześniej rozpocznie się profilaktykę miażdżycy, tym lepiej. Jak wspomniano wcześniej, rozwój miażdżycy zaczyna się już we wczesnym dzieciństwie. Nasilenie zmian w młodym wieku, podobnie jak u osób dorosłych, zależy od występowania i nasilenia czynników ryzyka.

    Z przeprowadzonych badań wynika, że:

    • prawie połowa polskich dzieci ma zbyt wysokie stężenia cholesterolu w surowicy
    • ponad 10% nastolatków pali papierosy
    • ok. 15% polskich dzieci ma nadwagę lub otyłość

    Problem nadmiernej masy ciała u dzieci i młodzieży wykazuje tendencję wzrostową. Z szeregu prowadzonych na świecie badań wiadomo, że nadwadze w młodym wieku często towarzyszą również inne cechy zespołu metabolicznego, a coraz częściej także cukrzyca typu 2. Dlatego uważa się, że walka z czynnikami ryzyka miażdżycy, a zwłaszcza zapobieganie otyłości, dotyczyć powinna także dzieci. Zasady żywienia dzieci po ukończeniu 2. roku życia powinny odpowiadać zasadom profilaktycznego żywienia osób dorosłych.

    Ważną metodą profilaktyki chorób spowodowanych miażdżycą jest karmienie piersią. Osoby żywione w ten sposób w okresie niemowlęcym przez co najmniej 6 miesięcy, w wieku dorosłym rzadziej są otyłe, rzadziej mają podwyższony poziom cholesterolu w surowicy i nadciśnienie.

    Niektóre metody profilaktyki zaburzeń metabolicznych dotyczą także płodowego okresu życia. Prawidłowe żywienie matki w czasie ciąży, a nawet jeszcze przed zajściem w ciążę, może mieć wpływ na ryzyko rozwoju zaburzeń metabolicznych u dziecka. Podstawowe znaczenie ma także prawidłowa masa ciała matki przed ciążą i prawidłowe przybieranie na wadze w jej trakcie. Kobiety zbyt szczupłe przed ciążą (BMI <19,8 kg/m2) oraz przybywające zbyt mało na wadze podczas ciąży częściej rodzą dzieci ze zbyt małą masą urodzeniową. Ta z kolei zwiększa prawdopodobieństwo pojawienia się zaburzeń metabolicznych w wieku dorosłym. Z kolei nadwaga matki przed ciążą i zbyt duży przyrost masy ciała podczas ciąży może być przyczyną zbyt dużej masy urodzeniowej dziecka. W tym przypadku również istnieje zwiększone ryzyko rozwoju zaburzeń metabolicznych w wieku dorosłym.

    Prawidłowe spożycie przez matkę podczas ciąży białka, witamin, składników mineralnych i niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, zwłaszcza omega-3, również ma duże znaczenie dla prawidłowego rozwoju płodu i uniknięcia niedoboru masy urodzeniowej.

  • Zdrowo się odżywiam i uprawiam sport a mój cholesterol rośnie - dlaczego?
    Około 10 miesięcy temu zrobiłem sobie badania cholesterolu. Ważyłem wtedy 97 kg. Wyniki były tragiczne. Cholesterol całkowity 304, HDL 47, LDL 137, TG 360. Cukier na czczo - 150. Dramat. Poszedłem do lekarza rodzinnego, ten zapisał mi Ivistatynę i Avaminę, dał mi kilka ulotek i resztę kazał doczytać w internecie. Nie pozostało mi nic innego, jak wziąć sprawy w swoje ręce. Naczytałem się o dietach, ruchu itp. i do roboty. Zacząłem najpierw intensywnie spacerować, później pływanie, wreszcie bieganie.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam problem z interpretacją moich wyników. Mam 47 lat, nie palę od 8 lat, nie piję mocnych trunków (rzadko), za to lubię piwo. Około 10 miesięcy temu zrobiłem sobie badania cholesterolu. Ważyłem wtedy 97 kg. Wyniki były tragiczne. Cholesterol całkowity 304, HDL 47, LDL 137, TG 360. Cukier na czczo - 150. Dramat. Poszedłem do lekarza rodzinnego, ten zapisał mi Ivistatynę i Avaminę, dał mi kilka ulotek i resztę kazał doczytać w internecie (Leśna Góra i dr House tylko w TV). Nie pozostało mi nic innego, jak wziąć sprawy w swoje ręce. Naczytałem się o dietach, ruchu itp. i do roboty. Zacząłem najpierw intensywnie spacerować, później pływanie, wreszcie bieganie. Oczywiście brałem leki i dieta. Po ok. 5 miesiącach powtórzyłem wyniki - cholesterol całk. 232, HDL 76, LDL 135, TG 106, cukier na czczo ok. 100. Pomyślałem - super! działa! Nadal dieta, biegam ok. 4 razy w tygodniu po 4-5 km, na rowerze od maja zrobiłem tysiąc km. Moja waga dzisiaj to 86 kg. Odłożyłem leki, uznałem, że lepsze dieta i ruch. W tym tygodniu ze spokojem zrobiłem znowu wyniki. Po odebraniu poczułem się jak pacjent, który dowiedział się, że ma raka, cholesterol całk. 316!!!!! HDL 71, LDL 182, TG 313. Jestem zdruzgotany. Ponad pół roku haruję, biegam, odżywiam się (ciemny ryż, ryby, oliwa itp.), schudłem prawie 12 kg i mam wyższy cholesterol niż wtedy, kiedy ważyłem prawie 100 kg i wieczory spędzałem z piwkiem i golonką przed TV. Czy może mi ktoś pomóc to wyjaśnić? Na lekarza rodzinnego nie mogę liczyć i nie wiem co robić.

    Odpowiedziała

    dr hab. med. Teresa Nieszporek
    Katedra i Klinika Nefrologii, Endokrynologii i Chorób Przemiany Materii
    Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

    Stan, w którym stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu przekraczają wartości uznane za pożądane nazywamy dyslipidemią. Dyslipidemie mogą być spowodowane chorobami wątroby, nerek, tarczycy lub stosowaniem niektórych leków i są to dyslipidemie wtórne. Znacznie częściej dyslipidemie rozwijają się w wyniku interakcji między predyspozycją genetyczną i czynnikami środowiskowymi. Do najczęstszych postaci tych zaburzeń należą hipercholesterolemia charakteryzująca się podwyższonym stężeniem cholesterolu całkowitego i frakcji LDL cholesterolu (LDL-C) oraz dyslipidemia aterogenna, w której występuje zwiększenie stężenia triglicerydów łącznie z obniżeniem stężenia frakcji HDL cholesterolu (HDL-C). Zaburzenia lipidowe mogą też występować pod postacią hiperlipidemii mieszanej. W postaci tej zwiększone jest zarówno stężenie LDL-C, jak i triglicerydów. Dyslipidemia jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy, a zatem przyczynia się do wystąpienia choroby niedokrwiennej serca, zawału serca i udaru mózgu.

    Postępowanie terapeutyczne w zaburzeniach lipidowych zależy od obliczonego dla każdego chorego (na podstawie specjalnych tabel) ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych oraz wyjściowych stężeń lipidów (cholesterolu całkowitego, LDL-C, HDL-C i triglicerydów). Zawsze wymagana jest modyfikacja stylu życia polegająca na zastosowaniu odpowiedniej diety (ograniczenie nasyconych kwasów tłuszczowych, cholesterolu, węglowodanów i alkoholu), zmniejszeniu masy ciała (u osób z nadwagą oraz otyłych) oraz zwiększeniu aktywności fizycznej. Postępowanie niefarmakologiczne przyczynia się do zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, lecz najczęściej nie powoduje całkowitej normalizacji stężenia lipidów, zwłaszcza gdy stężenia lipidów są znacznie podwyższone.

    U osób obciążonych dużym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych zaleca się zatem leczenie farmakologiczne łącznie z modyfikacją stylu życia. Docelowe stężenie LDL-C zależy od obliczonego wcześniej ryzyka sercowo-naczyniowego. Dla osób obciążonych bardzo dużym ryzykiem należy dążyć do obniżenia LDL-C do wartości niższych 70 mg/dl lub zmniejszenia wyjściowej wartości LDL-C o połowę. Docelowe stężenie LDL-C dla osób obciążonych umiarkowanym ryzykiem powikłań wynosi 115 mg/dl.

    W opisanym przypadku badania profilu lipidowego osocza wykonane po zastosowaniu modyfikacji stylu życia i leczeniu farmakologicznym, które obejmowało lek zmniejszający stężenie lipidów oraz doustny lek przeciwcukrzycowy wykazały istotne zmniejszenie stężenia cholesterolu całkowitego, zwiększenie stężenia HDL-C, normalizację stężenia triglicerydów i zmniejszenie glikemii. Wyniki badań wykonanych po odstawieniu leków wykazały wyższe od wyjściowego stężenie cholesterolu całkowitego i LDL-C, ale też wyższe wartości HDL-C i niższe niż wyjściowe wartości triglicerydów, co wskazuje na pewien korzystny wpływ modyfikacji stylu życia na te ostatnie parametry. Stężenia lipidów w osoczu wykazują duże wahania osobnicze, zwłaszcza u osób z triglicerydemią.

    W celu uniknięcia błędnego wyniku próbkę krwi do badania należy pobrać po 12-godzinnym niespożywaniu pokarmów, co ma zwłaszcza znaczenie w pomiarze stężenia triglicerydów. W większości laboratoriów stężenie LDL-C wylicza się za pomocą odpowiedniego wzoru, znając stężenie cholesterolu całkowitego, HDL-C i triglicerydów i często przy zwiększonym stężeniu triglicerydów wynik może być obarczony błędem. Należałoby zatem ponownie oznaczyć stężenie lipidów w osoczu z zachowaniem 12-godzinnego przebywania na czczo, najlepiej w laboratorium, w którym LDL-C oznaczany jest bezpośrednio, a nie wyliczany ze wzoru. Gdy ponownie wykonane badania nadal będą nieprawidłowe, należy przypuszczać, że na zaburzenia lipidowe istotny wpływ mają czynniki genetyczne, a zatem, aby uzyskać docelowe stężenia lipidów, należy zastosować leczenie farmakologiczne. Nie należy rezygnować z dotychczasowych osiągnięć w zmianie stylu życia, gdyż właściwa dieta, zmniejszenie masy ciała oraz duża aktywność fizyczna przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka powstania zmian miażdżycowych w naczyniach krwionośnych niezależnie od stężenia lipidów.

    Piśmiennictwo:

    Cybulska B., Szostak W.B., Kłosiewicz-Latoszek L.: Zapobieganie chorobom układu krążenia. [W:] Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych. Medycyna Praktyczna, Kraków 2012: 149-162.
  • W jakiej poradni powinna się leczyć osoba z hipercholesterolemią?
    Mam 37 lat, jestem osobą szczupłą i cholesterol całkowity 405 mg/dl. U nas to raczej rodzinne. Lekarka przepisała mi satyny i zaczęłam biegać. Ale co dalej?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam 37 lat, jestem osobą szczupłą i cholesterol całkowity 405 mg/dl. U nas to raczej rodzinne. Lekarka przepisała mi satyny i zaczęłam biegać. Ale co dalej? Jak się uchronić przed miażdżycą? Jest podobno jakaś poradnia, gdzie monitorowane są takie osoby jak ja. Ale jaka? Gdzie się zgłosić?

    Odpowiedziała

    dr hab. med. Teresa Nieszporek
    Katedra i Klinika Nefrologii, Endokrynologii i Chorób Przemiany Materii
    Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

    Podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego w surowicy u młodej, szczupłej osoby wymaga dalszej diagnostyki. W pierwszej kolejności należy wykluczyć wtórne postacie hipercholesterolemii, czyli choroby, w przebiegu których ulega podwyższeniu stężenie cholesterolu. Są to przede wszystkim choroby tarczycy, nerek, wątroby. Ponadto należy dokonać oznaczenia pełnego lipidogramu, czyli oprócz stężenia cholesterolu całkowitego należy oznaczyć stężenia poszczególnych frakcji lipidowych: frakcji LDL i HDL cholesterolu oraz stężenie triglicerydów w surowicy. O sposobie leczenia decyduje nie tylko stężenie cholesterolu całkowitego w surowicy i poszczególnych frakcji (LDL i HDL) cholesterolu, ale również współistniejące czynniki ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, w tym np. nadciśnienie tętnicze i palenie papierosów.

    Obciążający wywiad rodzinny współistniejący ze znacznie podwyższonym stężeniem cholesterolu w młodym wieku może przemawiać za tzw. hipercholesterolemią pierwotną. Najczęstszą postacią tego uwarunkowanego genetycznie zaburzenia lipidowego jest hipercholesterolemia wielogenowa. U takich chorych podwyższone stężenie cholesterolu w surowicy spowodowane jest występowaniem licznych polimorfizmów genowych, co w połączeniu z nieprawidłową dietą prowadzi do hipercholesterolemii. Diagnostyką i leczeniem zaburzeń lipidowych zajmują się Poradnie Chorób Metabolicznych. Informacje dotyczące najbliższej takiej poradni powinny być dostępne u lekarza rodzinnego.

    Piśmiennictwo:

    Cybulska B., Szostak W.B., Kłosiewicz-Latoszek L.: Hipercholesterolemia. [W:] Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych. Medycyna Praktyczna, Kraków, 2012: 153-157.

  • Japonia - ponad 30 osób znaleziono z oznakami zawału serca po erupcji wulkanu
    Ponad 30 osób zostało znalezionych w niedzielę z oznakami zawału serca w rejonie szczytu wulkanu Ontake, nazajutrz po jego erupcji - poinformowała japońska telewizja NHK, nie podając szczegółów, czy którakolwiek z tych osób żyje.
    Więcej

    Ponad 30 osób zostało znalezionych w niedzielę z oznakami zawału serca w rejonie szczytu wulkanu Ontake, nazajutrz po jego erupcji - poinformowała japońska telewizja NHK, nie podając szczegółów, czy którakolwiek z tych osób żyje.

    Wulkan Ontake znajduje się w prefekturze Nagano w centralnej części japońskiej wyspy Honsiu. Setki ludzi, w tym dzieci, utknęły w sobotę na zboczach góry Ontake-san liczącej 3067 m i nie były w stanie samodzielnie z niej zejść. Turyści byli całkowicie zaskoczeni wybuchem wulkanu. Do tej pory co najmniej jedna osoba zginęła, około 40 zostało rannych, a 32 uważa się za zaginione.

    Wulkan Ontake - popularny wśród turystów, zwłaszcza jesienią - wybuchł nagle w pogodny dzień. Erupcję poprzedził dźwięk podobny do potężnego gromu, a niebo natychmiast pociemniało od pyłu. Według lokalnych władz na górze mogło znajdować się w chwili wybuchu ponad 250 wspinaczy, lecz ponad 100 zdołało samodzielnie zejść na dół.

    W akcji ratunkowej udział bierze około 550 żołnierzy, policjantów i strażaków.