21 kwietnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Kardiolog dziecięcy Tarnów

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Diagnostyka w przypadku problemów z przełykaniem pokarmów stałych
    Moja siedemnastoletnia córka ma problem z przełykaniem pokarmów stałych, np. tabletki. Nic jej nie boli, ale ten stan jest uciążliwy i mało komfortowy. Co to może być? Do jakiego specjalisty powinnam udać się z córką?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Moja siedemnastoletnia córka ma problem z przełykaniem pokarmów stałych, np. tabletki. Nic jej nie boli, ale ten stan jest uciążliwy i mało komfortowy. Co to może być? Do jakiego specjalisty powinnam udać się z córką?

    Odpowiedziała

    dr hab. n. med. Andrea Horvath
    pediatra-gatsrolog
    Klinika Pediatrii, WUM

    Szanowna Pani,
    jeśli u wcześniej zdrowego pacjenta pojawia się problem z połykaniem pokarmów stałych to zawsze w pierwszej kolejności należy wykluczyć zmiany w obrębie przełyku, które mogą mieć podłoże organiczne (np. eozynofilowe zapalenie przełyku czy zapalenie w przebiegu choroby refluksowej) lub czynnościowe (np. achalazja czy szeroko pojęte zaburzenia motoryki).

    Zazwyczaj u takich chorych występują dodatkowe objawy towarzyszące, tj. ból przy połykaniu posiłków stałych (nie tylko tabletek), niechęć do jedzenia, spadek masy ciała. Jednak w początkowych fazach każdej choroby, objawy mogą być subtelne i bagatelizowane przez pacjenta. Oczywiście nie możemy wykluczyć także czynników psychicznych, ale rozważamy je dopiero po wykluczeniu zmian chorobowych o podłożu organicznym lub czynnościowym.

    O zakresie diagnostyki i kolejności proponowanych badań powinien zadecydować specjalista, najlepiej gastrolog. W tym do rozważenia są:

    • badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem biopsji - pozwala ocenić błonę śluzową przełyku i uzyskać wycinki z widocznych zmian chorobowych;
    • obrazowe badanie kontrastowe - wykonanie RTG w trakcie połykania kontrastu pozwala uwidocznić zarówno zwężenia w obrębie przełyku, jak i zaburzenia czynnościowe związane z zaburzoną motoryką przełyku;
    • badanie manometryczne przełyku - jest pomocne w diagnozowaniu zaburzeń czynnościowych, ale jest dostępne tylko w ośrodkach o wyższym stopniu referencyjności.

    Z uwagi na objawy występujące u córki, choć nie są mocno wyrażone - nie ma co zwlekać z diagnostyką - proponuję udać się na konsultację gastrologiczną celem ustalenia dalszego postępowania.

    Piśmiennictwo:

    Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych 2013. Medycyna Praktyczna, Kraków 2013: 883-900
  • Inhalowanie dziecka solą fizjologiczną
    Jak często można inhalować dziecko solą fizjologiczną? Mój synek średnio raz na trzy tygodnie ma katar, który powoduje, że nie może oddychać. Robię mu wtedy 2-3-dniowe inhalacje z soli fizjologicznej i katar przechodzi.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    1. Mój 3-miesięczny synek ma od ok. miesiąca ma zatkany nos lub jest to sapka niemowlęca, ma również katar (biała wydzielina, odciągam 2 razy dziennie „katarkiem”). Stosowałam sól fizjologiczną bezpośrednio do nosa, nawilżam powietrze w pokoju, codziennie jesteśmy na spacerze, jednak sytuacja pozostaje bez zmian, postanowiłam kupić inhalator. Czy to jest dobry pomysł, czy nie zaszkodzę dziecku inhalacjami (tylko z soli fizjologicznej), jak często powinnam inhalować? Dodam, że synek chętnie poddaje się zabiegom, więc mam możliwość wielokrotnych powtórzeń nawet po 20 min, tylko czy to nie za dużo? I czy to prawda, że po takiej inhalacji lepiej nie wychodzić już na spacer? Dziękuję bardzo za odpowiedź, pozdrawiam Anna.
    2. Jak często można inhalować dziecko solą fizjologiczną? Mój synek średnio raz na trzy tygodnie ma katar, który powoduje, że nie może oddychać. Robię mu wtedy 2-3-dniowe inhalacje z soli fizjologicznej i katar przechodzi. Słyszałam jednak, że takie częste inhalacje mogą mu zaszkodzić. Czy mam powód do niepokoju?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia alergologiczna „Podgórna” w Szczecinie

    Blokada nosa wywołana zalegającą w nim wydzieliną, obrzękiem błony śluzowej lub nieprawidłowościami wywołanymi przyczynami anatomicznymi prowadzi do znaczącego pogorszenia jakości życia chorego, zwłaszcza w najmłodszych grupach wiekowych.

    Do najważniejszych funkcji nosa należą:

    • nawilżanie powietrza (z około 20%-40% w przedsionku jamy nosowej do 90% wilgotności względnej w jamie nosowo-gardłowej)
    • oczyszczanie (zatrzymywanie około 95% pyłów i 95% gazów rozpuszczalnych w wodzie)
    • ogrzewanie (np. z temperatury -20°C do +31°C na odcinku 7 cm)
    • funkcja węchowa (obwodowe receptory węchu)
    • udział w fonacji
    • funkcja ochronna (ochrona przed zakażeniami wirusowymi i bakteryjnymi),
    • drenaż łzowy (kanaliki łzowe to naturalna droga odpływu łez z oczu do nosa)
    • feromony.

    Te wszystkie, jakże ważne, funkcje mogą być realizowane dzięki odpowiedniej budowie anatomicznej nozdrzy oraz prawidłowemu funkcjonowaniu błony śluzowej pokrywającej jamy nosa i zatok przynosowych.

    Za prawidłowe oczyszczanie nosa odpowiada ruch rzęsek (nabłonek walcowaty wielorzędowy urzęsiony) oraz transport śluzowo-rzęskowy (aparat śluzowo-rzęskowy).

    Prawidłowa funkcja błony śluzowej może zostać zaburzona przez wiele czynników:

    • fizykochemicznych (temperatura, wilgotność otoczenia, zanieczyszczenia powietrza, DYM TYTONIOWY, alkohol)
    • biologicznych (infekcje wirusowe i bakteryjne, alergia, starzenie się, zaburzenia hormonalne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, urazy, niedobory immunologiczne, nieprawidłowości w budowie anatomicznej i mikrostrukturze rzęsek, zaburzenia genetyczne, czynniki emocjonalne).

    U małych dzieci główną przyczynę kataru i zaburzeń drożności nosa stanowią infekcje wirusowe, bardzo rzadko infekcje bakteryjne. Zaburzone oddychanie przez nos prowadzi do zmiany toru oddechowego z nosowego na oddychanie ustami. U niemowląt najczęściej manifestuje się to:

    • niepokojem w czasie ssania, przerywaniem jedzenia (dziecko „łapie powietrze ustami”),
    • zaburzeniem snu
    • kaszlem spowodowanym spływaniem wydzieliny po tylnej ścianie gardła
    • bólem gardła wywołanym m.in. oddychaniem ustami (wysychaniem błony śluzowej górnych dróg oddechowych)
    • zaburzeniem powonienia.

    Zazwyczaj nieżyt nosa u małych dzieci mija po około 10-14 dniach. Częstym infekcjom dróg oddechowych sprzyja narażenie na częsty kontakt z osobami chorymi i nosicielami (uczęszczanie do żłobka, przedszkola, starsze rodzeństwo). Nie do przecenienia jest także negatywny wpływ narażenia na bierne palenie, przegrzewanie dziecka, zaniechanie szczepień ochronnych, przebywanie w pomieszczeniach zagrzybionych, nieprawidłowe odżywianie, mała ilość spacerów.

    Prawidłowe postępowanie pielęgnacyjne u chorych sprowadza się do częstego, delikatnego oczyszczania nosa (zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci), przepłukiwanie roztworami soli fizjologicznej lub roztworem 3% NaCl, preparatem wody morskiej. Zabiegi te można wykonywać kilka razy dziennie z częstotliwością uwarunkowaną nasileniem objawów. Przydatne może być nawilżanie dróg oddechowych roztworami chlorku sodu (NaCl) podawanymi w nebulizacji (inhalacji). U starszych dzieci można zastosować irygatory donosowe współpracujące z inhalatorami (np. Rhinoclean, Rhinomed) lub końcówki donosowe sprzedawane z niektórymi typami inhalatorów.

    Przeprowadzone ostatnio badania porównawcze wykazały większą skuteczność preparatów 3-5% roztworów NaCl niż 0,9% roztworu NaCl (sól fizjologiczna).

    W badaniach prowadzonych u chorych na mukowiscydozę (jedną z cech choroby jest wytwarzanie nadmiernie gęstej wydzieliny zalegającej w drogach oddechowych) wykazano zmniejszenie gęstości śluzu i zmniejszenie nasilenia objawów ze strony dróg oddechowych u chorych inhalowanych 3-5% NaCl. Prawdopodobnie było to związane z mukolitycznym (zmniejszenie lepkości śluzu) oraz bakteriobójczym działaniem roztworu.

    Częstość wykonywania inhalacji zwykle wynosi 2-3/dobę.

    Inhalacja stężonym roztworem NaCl może spowodować nasilenie kaszlu. W takich sytuacjach należy rozcieńczyć roztwór wodą do iniekcji w stosunku 1:1, czasami 1 (3% NaCl): 2 (woda do iniekcji).

    Stężone roztwory mogą nasilać skurcz oskrzeli u chorych na przewlekłe choroby dróg oddechowych (astma, POCHP) w tych przypadkach inhalacje poprzedza się podaniem leku rozszerzającego oskrzela lub zmniejsza się stężenie roztworu do inhalacji.

    W leczeniu nieżytów dróg oddechowych ważne jest również częste podawanie płynów oraz dbanie o prawidłową temperaturę pomieszczeń (około 20°C) i częste ich wietrzenie. Nieżyt nosa (katar) przy dobrym stanie dziecka nie jest przeciwwskazaniem do kąpieli oraz spacerów.

    W wybranych sytuacjach można zastosować przez 2-3 dni leki zmniejszające obrzęk błony śluzowej nosa u dzieci powyżej pierwszego roku życia, leki immunomodulujące (tzw. preparaty podnoszące odporność).

    Piśmiennictwo:

    Arcimowicz M.: Nos i jego problemy. Terapia. W gabinecie lekarza rodzinnego. 2013; 6 (290): 35-43.
    Al-Ansari K., Sakran M., Davidson B.L. i wsp.: Porównanie skuteczności nebulizacji NaCl o różnym stężeniu w leczeniu zapalenia oskrzelików u dzieci. Medycyna Praktyczna - Pediatria. 2011; 1(973): 98-101.
    Hassman-Poznańska E.: Katar. Pediatria po dyplomie. Wydanie specjalne. 2011, wrzesień; 25-32.
    Mazurek H., Mazurek-Durlak Z.: Zastosowanie soli hipertonicznej w schorzeniach dróg oddechowych. Terapia. Pneumonologia/Alergologia. 2014; 11(313): 75-84.
    Postępowanie w nieżycie nosa u dzieci i młodzieży. Stanowisko European Academy of Allergy and Clinical Immunology. Medycyna Praktyczna Pediatria. 2014; 2(992): 31-40, 95.
    Radzikowski A., Załęski A.: Zakażenie górnych dróg oddechowych („przeziębienie”) a ostre zapalenie nosa i zatok w 2014. Standardy Medyczne. Pediatria. 2014; 5, 11: 701-706.
    Sybilski A.J.: Częste infekcje układu oddechowego u małych dzieci - czy jest się czym martwić. Terapia. W gabinecie lekarza rodzinnego. 2011; 3(253): 6-13.
    Sylviu-Dan F.: Przewlekle zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych u dzieci. Medycyna Praktyczna - Pediatria. 2015; 1 (97): 39-52.
  • Wrodzona stopa płaska
    Czym cechuje się wrodzona stopa płaska?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czym cechuje się wrodzona stopa płaska?

    Odpowiedział

    lek. med. Marek Libura
    specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu
    ZOZ MSWiA w Krakowie

    Istotą tej deformacji jest trwałe ustawienie kości skokowej w stawie skokowo-goleniowym w zgięciu podeszwowym (pionowo), czemu towarzyszy końskie ustawienie kości piętowej.

    Przyczyna wady nie jest znana, choć przypuszcza się, że jest związana z zaburzeniem równowagi mięśni krótkich i długich stopy. Zniekształcenie stopy istnieje wprawdzie od urodzenia, ale rozpoznawane są zaawansowane postacie choroby.

    Najbardziej charakterystycznymi i stałymi cechami są zniesienie, a nawet suszkowate wygięcie sklepienia podłużnego stopy, końskie ustawienie stępu oraz przodostopia grzbietowo i w odwiedzeniu. Uchwytnym defektem funkcjonalnym jest znaczne ograniczenie ruchów stępu i zginania podeszwowego przodostopia, w miarę upływu czasu ujawania się wyszczuplenie łydki i nieprawidłowe ustawienie palców.

    Wrodzoną stopę płaską klasyfikujemy w trzy typy:

    • typ teratogenny - stopa sztywna z towarzyszącym wielowadziem
    • typ neurogenny - zaburzenia balansu mięśniowego
    • typ nabyty - w wyniku nieprawidłowego ułożenia płodu w łonie matki.

    Leczenie nieoperacyjne jest zawsze celowe, chociażby jako przygotowanie do leczenia operacyjnego. Podstawą jest rozciąganie przykurczonych struktur utrwalane za pomocą często zmienianego opatrunku gipsowego. Leczenie operacyjne wskazane jest rok przed rozpoczęciem chodzenia, chociaż korekcje w późniejszym okresie również są możliwe. Podczas jednoetapowej otwartej repozycji przemieszczeń w obrębie stawów stępu m.in. przedłuża się ścięgno Achillesa, ścięgna mm. strzałkowych oraz ścięgna mm. prostowników palców.

    Rokowanie w tej deformacji jest tym lepsze, im szybciej postawiona zostanie diagnoza i wdrożone leczenie.

    Piśmiennictwo:

    Dziak A.: Dysfunkcje bólowe stopy.
    Wiktora Degi ortopedia i rehabilitacja. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003
  • Stopa wydrążona
    Czym charakteryzuje się stopa wydrążona?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czym charakteryzuje się stopa wydrążona?

    Odpowiedział

    lek. med. Marek Libura
    specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu
    ZOZ MSWiA w Krakowie

    Jest to deformacja polegająca na nadmiernym wysklepieniu stopy. Uważa się, że u podstawy tej wady leży zaburzenie równowagi mięśniowej, najczęściej na tle wrodzonych zaburzeń w dolnym odcinku rdzenia kręgowego. Nadmiernemu wysklepieniu stopy towarzyszy szponiaste ustawienie palców wynikające z niedowładów mięśni krótkich i skrócenia rozcięgna podeszwowego - wszystkie te zaburzenia prowadzą do skrócenia długości stopy.

    Wada ta, bardzo często lekceważona przez rodziców na wczesnym etapie, zostaje zauważona najczęściej pomiędzy 10.-14. rokiem życia. Początkowe objawy są dyskretne i często obejmują tylko niewielkie zaburzenia lokomocji, dodatkowo nasilane są przez zbyt małe obuwie. Nieleczona wada doprowadza w niedługim czasie do przeciążenia pięty, głów kości śródstopia oraz powstania bolesnych modzeli. W rozpoznaniu pomocne jest badanie fizykalne pacjenta na siedząco, w którym szczególnie widoczne staje się wydrążenie w stopie, a charakterystyczne jest ustawienia palucha w kształcie litery Z.

    Zaburzenie często się cofa samo wraz z rozpoczęciem nauki chodzenia i wzmocnienia mięśni łydek. Niewielkie odchylenia w budowie i funkcjonowaniu korygować można za pomocą specjalnych ortez oraz fizjoterapii. W niektórych przypadkach konieczna może się okazać jednak operacja, która uwzględnia korekcję położenia zarówno kości, jak i mięśni. W zależności od rodzaju zabiegu kończynę unieruchamia się na okres od 3 tygodni do 3 miesięcy, a następnie odciąża w aparacie ortopedycznym przez 6 miesięcy, aby uzyskać prawidłowe wygojenie przeszczepionych przyczepów mięśni.

    Kluczowa w tym schorzeniu jest fizjoterapia, ćwiczenie ruchów czynnych i biernych oraz nauka prawidłowego chodzenia (małymi krokami) bez przeciążania miednicy.

    Piśmiennictwo:

    Dziak A.: Dysfunkcje bólowe stopy.
    Wiktora Degi ortopedia i rehabilitacja. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003
  • Jak się leczy stopę piętową?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jak się leczy stopę piętową?

    Odpowiedział

    lek. med. Marek Libura
    specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu
    ZOZ MSWiA w Krakowie

    Jest to deformacja polegająca na zgięciu grzbietowym stopy skokowym lub pionowym ustawieniu kości piętowej. W zależności od nasilenia zmian wyróżnia się różne stopnie ciężkości choroby: od nieznacznego aż po ustawienie stopy względem podudzia pod kątem ostrym.

    W wielu przypadkach deformacja ustępuje samoistnie - kiedy dziecko zaczyna chodzić, wzmocnione mięśnie łydki pociągają piętę do góry. W przypadku nieustąpienia dolegliwości spowodowanych przez niedowład mięśnia trójgłowego łydki stosuje się unieruchomienie kończyny w lekkiej ortezie utrzymującej stopę w zgięciu podeszwowym wraz z ćwiczeniami czynnymi i biernymi, które mają rozciągnąć przykurczone struktury oraz wzmocnić te osłabione.

    W niektórych przypadkach konieczna może się okazać jednak operacja, która uwzględnia korekcję położenia zarówno kości, jak i mięśni. W zależności od rodzaju zabiegu kończynę unieruchamia się na okres od 3 tygodni do 3 miesięcy, a następnie odciąża w aparacie ortopedycznym przez 6 miesięcy, aby uzyskać prawidłowe wygojenie przeszczepionych przyczepów mięśni.

    Kluczowa w tym schorzeniu jest fizjoterapia, ćwiczenie ruchów czynnych i biernych oraz nauka prawidłowego chodzenia bez przeciążania miednicy.

    Piśmiennictwo:

    Dziak A.: Dysfunkcje bólowe stopy.
    Wiktora Degi ortopedia i rehabilitacja. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003