1 lutego 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Internista Katowice

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

« Wstecz      Dalej »
Lekarz Danuta Helena Miłkowska-Mendrek

Internista, Specjalista medycyny pracy

Choroby wewnętrzne, Medycyna pracy

dr hab.med. Teresa Nieszporek

Transplantolog, Internista, Hipertensjolog, Nefrolog

Choroby wewnętrzne, Hipertensjologia, Nefrologia, Transplantologia kliniczna

« Wstecz      Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Miażdżyca tętnic mózgowych i szyjnych
    Jestem po udarze pnia mózgu, tętnice szyjne - jedna 50%, druga 48%, ale najbardziej dokuczają mi nogi (pięta i tylna część nogi). Mam wysokie stężenie cholesterolu. Do jakiego lekarza powinnam się udać, a może powinnam zrobić badania – tylko jakie? Czy to może być miażdżyca? Mam kłopot z pamięcią i chodzeniem.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jestem po udarze pnia mózgu, tętnice szyjne - jedna 50%, druga 48%, ale najbardziej dokuczają mi nogi (pięta i tylna część nogi). Mam wysokie stężenie cholesterolu. Do jakiego lekarza powinnam się udać, a może powinnam zrobić badania – tylko jakie? Czy to może być miażdżyca? Mam kłopot z pamięcią i chodzeniem.

    Odpowiedział

    dr n. med. Jerzy Maciejewski
    specjalista chorób wewnętrznych
    Oddział Kardiologii
    Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w Bydgoszczy

    Opis chorób wskazuje na miażdżycę tętnic mózgowych i szyjnych. Bardzo prawdopodobne, że występuje ona także w tętnicach Pani nóg. Podejrzewam, że przyjmuje Pani leki z powodu miażdżycy i wysokiego stężenia cholesterolu. Opisywane dolegliwości bólowe nóg mogą świadczyć o problemach innych, niż naczyniowe, np. kostne. Często taki ból powoduje ostroga piętowa - może się okazać wskazana konsultacja ortopedy.

    Dlatego celem dalszego leczenia warto byłoby wykonać USG dopler naczyń kończyn dolnych oraz zdjęcie rentgenowskie stóp. Proponuję dolegliwości przedstawić lekarzowi pierwszego kontaktu, celem zaplanowania dalszej diagnostyki i leczenia.

  • Zdrowo się odżywiam i uprawiam sport a mój cholesterol rośnie - dlaczego?
    Około 10 miesięcy temu zrobiłem sobie badania cholesterolu. Ważyłem wtedy 97 kg. Wyniki były tragiczne. Cholesterol całkowity 304, HDL 47, LDL 137, TG 360. Cukier na czczo - 150. Dramat. Poszedłem do lekarza rodzinnego, ten zapisał mi Ivistatynę i Avaminę, dał mi kilka ulotek i resztę kazał doczytać w internecie. Nie pozostało mi nic innego, jak wziąć sprawy w swoje ręce. Naczytałem się o dietach, ruchu itp. i do roboty. Zacząłem najpierw intensywnie spacerować, później pływanie, wreszcie bieganie.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam problem z interpretacją moich wyników. Mam 47 lat, nie palę od 8 lat, nie piję mocnych trunków (rzadko), za to lubię piwo. Około 10 miesięcy temu zrobiłem sobie badania cholesterolu. Ważyłem wtedy 97 kg. Wyniki były tragiczne. Cholesterol całkowity 304, HDL 47, LDL 137, TG 360. Cukier na czczo - 150. Dramat. Poszedłem do lekarza rodzinnego, ten zapisał mi Ivistatynę i Avaminę, dał mi kilka ulotek i resztę kazał doczytać w internecie (Leśna Góra i dr House tylko w TV). Nie pozostało mi nic innego, jak wziąć sprawy w swoje ręce. Naczytałem się o dietach, ruchu itp. i do roboty. Zacząłem najpierw intensywnie spacerować, później pływanie, wreszcie bieganie. Oczywiście brałem leki i dieta. Po ok. 5 miesiącach powtórzyłem wyniki - cholesterol całk. 232, HDL 76, LDL 135, TG 106, cukier na czczo ok. 100. Pomyślałem - super! działa! Nadal dieta, biegam ok. 4 razy w tygodniu po 4-5 km, na rowerze od maja zrobiłem tysiąc km. Moja waga dzisiaj to 86 kg. Odłożyłem leki, uznałem, że lepsze dieta i ruch. W tym tygodniu ze spokojem zrobiłem znowu wyniki. Po odebraniu poczułem się jak pacjent, który dowiedział się, że ma raka, cholesterol całk. 316!!!!! HDL 71, LDL 182, TG 313. Jestem zdruzgotany. Ponad pół roku haruję, biegam, odżywiam się (ciemny ryż, ryby, oliwa itp.), schudłem prawie 12 kg i mam wyższy cholesterol niż wtedy, kiedy ważyłem prawie 100 kg i wieczory spędzałem z piwkiem i golonką przed TV. Czy może mi ktoś pomóc to wyjaśnić? Na lekarza rodzinnego nie mogę liczyć i nie wiem co robić.

    Odpowiedziała

    dr hab. med. Teresa Nieszporek
    Katedra i Klinika Nefrologii, Endokrynologii i Chorób Przemiany Materii
    Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach

    Stan, w którym stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu przekraczają wartości uznane za pożądane nazywamy dyslipidemią. Dyslipidemie mogą być spowodowane chorobami wątroby, nerek, tarczycy lub stosowaniem niektórych leków i są to dyslipidemie wtórne. Znacznie częściej dyslipidemie rozwijają się w wyniku interakcji między predyspozycją genetyczną i czynnikami środowiskowymi. Do najczęstszych postaci tych zaburzeń należą hipercholesterolemia charakteryzująca się podwyższonym stężeniem cholesterolu całkowitego i frakcji LDL cholesterolu (LDL-C) oraz dyslipidemia aterogenna, w której występuje zwiększenie stężenia triglicerydów łącznie z obniżeniem stężenia frakcji HDL cholesterolu (HDL-C). Zaburzenia lipidowe mogą też występować pod postacią hiperlipidemii mieszanej. W postaci tej zwiększone jest zarówno stężenie LDL-C, jak i triglicerydów. Dyslipidemia jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy, a zatem przyczynia się do wystąpienia choroby niedokrwiennej serca, zawału serca i udaru mózgu.

    Postępowanie terapeutyczne w zaburzeniach lipidowych zależy od obliczonego dla każdego chorego (na podstawie specjalnych tabel) ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych oraz wyjściowych stężeń lipidów (cholesterolu całkowitego, LDL-C, HDL-C i triglicerydów). Zawsze wymagana jest modyfikacja stylu życia polegająca na zastosowaniu odpowiedniej diety (ograniczenie nasyconych kwasów tłuszczowych, cholesterolu, węglowodanów i alkoholu), zmniejszeniu masy ciała (u osób z nadwagą oraz otyłych) oraz zwiększeniu aktywności fizycznej. Postępowanie niefarmakologiczne przyczynia się do zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, lecz najczęściej nie powoduje całkowitej normalizacji stężenia lipidów, zwłaszcza gdy stężenia lipidów są znacznie podwyższone.

    U osób obciążonych dużym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych zaleca się zatem leczenie farmakologiczne łącznie z modyfikacją stylu życia. Docelowe stężenie LDL-C zależy od obliczonego wcześniej ryzyka sercowo-naczyniowego. Dla osób obciążonych bardzo dużym ryzykiem należy dążyć do obniżenia LDL-C do wartości niższych 70 mg/dl lub zmniejszenia wyjściowej wartości LDL-C o połowę. Docelowe stężenie LDL-C dla osób obciążonych umiarkowanym ryzykiem powikłań wynosi 115 mg/dl.

    W opisanym przypadku badania profilu lipidowego osocza wykonane po zastosowaniu modyfikacji stylu życia i leczeniu farmakologicznym, które obejmowało lek zmniejszający stężenie lipidów oraz doustny lek przeciwcukrzycowy wykazały istotne zmniejszenie stężenia cholesterolu całkowitego, zwiększenie stężenia HDL-C, normalizację stężenia triglicerydów i zmniejszenie glikemii. Wyniki badań wykonanych po odstawieniu leków wykazały wyższe od wyjściowego stężenie cholesterolu całkowitego i LDL-C, ale też wyższe wartości HDL-C i niższe niż wyjściowe wartości triglicerydów, co wskazuje na pewien korzystny wpływ modyfikacji stylu życia na te ostatnie parametry. Stężenia lipidów w osoczu wykazują duże wahania osobnicze, zwłaszcza u osób z triglicerydemią.

    W celu uniknięcia błędnego wyniku próbkę krwi do badania należy pobrać po 12-godzinnym niespożywaniu pokarmów, co ma zwłaszcza znaczenie w pomiarze stężenia triglicerydów. W większości laboratoriów stężenie LDL-C wylicza się za pomocą odpowiedniego wzoru, znając stężenie cholesterolu całkowitego, HDL-C i triglicerydów i często przy zwiększonym stężeniu triglicerydów wynik może być obarczony błędem. Należałoby zatem ponownie oznaczyć stężenie lipidów w osoczu z zachowaniem 12-godzinnego przebywania na czczo, najlepiej w laboratorium, w którym LDL-C oznaczany jest bezpośrednio, a nie wyliczany ze wzoru. Gdy ponownie wykonane badania nadal będą nieprawidłowe, należy przypuszczać, że na zaburzenia lipidowe istotny wpływ mają czynniki genetyczne, a zatem, aby uzyskać docelowe stężenia lipidów, należy zastosować leczenie farmakologiczne. Nie należy rezygnować z dotychczasowych osiągnięć w zmianie stylu życia, gdyż właściwa dieta, zmniejszenie masy ciała oraz duża aktywność fizyczna przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka powstania zmian miażdżycowych w naczyniach krwionośnych niezależnie od stężenia lipidów.

    Piśmiennictwo:

    Cybulska B., Szostak W.B., Kłosiewicz-Latoszek L.: Zapobieganie chorobom układu krążenia. [W:] Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych. Medycyna Praktyczna, Kraków 2012: 149-162.
  • Czy statyny wpływają na masę ciała?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy statyny wpływają na masę ciała?

    Odpowiedziała

    lek. med. Katarzyna Jamruszkiewicz
    specjalista medycyny rodzinnej
    Poradnia Lekarza POZ
    Szpital Specjalistyczny im. Rydygiera w Krakowie

    Podstawą leczenia hipercholesterolemii jest dieta. Należy o tym zawsze pamiętać!

    Leki stosuje się dopiero wówczas (poza szczególnymi przypadkami), gdy za pomocą modyfikacji stylu życia, a więc zmiany złych nawyków żywieniowych oraz aktywności fizycznej nie uda się zmniejszyć stężenia cholesterolu (głównie tzw. złego cholesterolu LDL) do pożądanych wartości. Docelowe wartości lipidogramu są inne w zależności od różnych czynników, w tym m.in. chorób towarzyszących.

    Statyny, podstawowe leki stosowane do leczenia hiperlipidemii mają, poza korzystnym działaniem, również skutki uboczne. Wśród działań niepożądanych statyn wymienia się biegunkę czy jadłowstręt, których wynikiem może być utrata masy ciała. Skutkiem ubocznym stosowania statyn może być również zwiększenie masy ciała. Leki te mogą także zaburzać stężenie glukozy we krwi (powodując jego wzrost lub spadek) i w ten sposób wpływać na masę ciała. Działania niepożądane statyn są jednak rzadkie i często przemijające.

    Zdyscyplinowany pacjent, stosujący się do zaleceń lekarskich, poza zażywaniem leków będzie również stosował odpowiednią dietę. Ograniczy tłuszcze zwierzęce, na rzecz spożywania większej ilości ryb czy warzyw, będzie się ruszał - i zapewne zmniejszy masę ciała. Pacjent, który uzna, że skoro zażywa „dobre leki na cholesterol”, może jeść wszystko - zwiększy masę ciała.

  • Czynniki powodujące zawał serca i udar mózgu
    Jakie czynniki powodują zawał, a jakie wylew? Mam hipercholesterolemię rodzinną, której niestety nawet silnymi lekami nie udaje się zmniejszyć.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jakie czynniki powodują zawał, a jakie wylew? Mam hipercholesterolemię rodzinną, której niestety nawet silnymi lekami nie udaje się zmniejszyć i szczerze powiedziawszy, wolałabym umrzeć na zawał niż mieć wylew.

    Odpowiedział

    dr n. med. Jerzy Maciejewski
    specjalista chorób wewnętrznych
    Oddział Kardiologii
    Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w Bydgoszczy

    Zawał serca i udar niedokrwienny mózgu są głównie powikłaniem zmian miażdżycowych w odpowiednich naczyniach (wieńcowych lub mózgowych), mają zatem tę samą etiologię. Poznano ok. 300 czynników ryzyka wystąpienia tych chorób, przy czym najczęstsze z nich to: wiek (ryzyko wzrasta w miarę starzenia), płeć (męska), predyspozycje rodzinne i genetyczne oraz nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, zaburzenia glikemii (cukrzyca i stany przedcukrzycowe), otyłość, dna moczanowa, palenie papierosów, stres, brak aktywności fizycznej.

    Udar krwotoczny (czyli wylew krwi do mózgu) stanowi ok. 15% udarów. Predyspozycją do wystąpienia tego typu udaru są czynniki osłabiające ścianę naczyń mózgowych - w zasadzie te wymienione powyżej, wysokie wartości ciśnienia tętniczego, malformacje naczyniowe i tętniaki oraz urazy głowy.

    Czynniki powodujące miażdżycę w równym stopniu dotyczą naczyń wieńcowych i mózgowych.

    Obie te choroby mogą zatem wystąpić jako powikłanie miażdżycy.

  • Czym zastępuje się Areplex?
    Nie mogę zażywać Areplexu, bo mam oznaki owrzodzeń dwunastnicy. Jaki jest zastępczy lek? Jestem po trzech zawałach.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Nie mogę zażywać Areplexu, bo mam oznaki owrzodzeń dwunastnicy. Jaki jest zastępczy lek? Jestem po trzech zawałach.

    Odpowiedział

    dr n. med. Jerzy Maciejewski
    specjalista chorób wewnętrznych
    Oddział Kardiologii
    Wielospecjalistyczny Szpital Miejski w Bydgoszczy

    Podstawą leczenia przewlekłej stabilnej choroby niedokrwiennej serca jest kwas acetylosalicylowy. W wybranych wypadkach dołącza się klopidogrel (np. Areplex). Innymi lekami przeciwpłykowymi są prasugrel (Efient) i tikagrelol (Brilique).

    Nie podał Pan przyczyny, z której powodu nie może Pan stosować Areplexu. A przeciwwskazań jest wiele. Zasady postępowania są także różne, w zależności od wskazań do stosowania tego leku i przeciwwskazań do stosowania innych leków, tzn. nie wiadomo, czy stosuje Pan ten lek jako jedyny przeciwpłytkowy i dlaczego właśnie ten, czy stosuje Pan kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Polocard), czy w czasie ostatnich 12 miesięcy doszło do ostrego zespołu wieńcowego lub implantacji stentów, czy ma Pan chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy itp.

    Aby zastosować prawidłowe leczenie, należy zweryfikować wskazania i przeciwwskazania do stosowania leków przeciwpłytkowych u Pana - w tym celu powinien Pan skontaktować się z lekarzem pierwszego kontaktu lub kardiologiem.