25 lipca 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Hematolog Katowice

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Zatorowość płucna
    Czynniki usposabiające do zatorowości płucnej są takie same, jak czynniki ryzyka zakrzepicy żył głębokich. Należą do nich wszystkie stany, które sprzyjają wystąpieniu trzech czynników tzw. triady Virchowa, opisanej w XIX wieku przez wybitnego niemieckiego uczonego.
    Więcej

    Zatorowość płucna polega na zamknięciu lub zwężeniu tętnicy płucnej lub części jej rozgałęzień przez skrzepliny. Zatorowość płucna jest najczęściej spowodowana przemieszczeniem się do krążenia płucnego skrzeplin powstałych w żyłach głębokich kończyn dolnych lub miednicy mniejszej. Rzadziej skrzepliny pochodzą z żył górnej połowy ciała, np. żył podobojczykowych i pachowych, jeszcze rzadziej materiałem zatorowym są kule cholesterolu lub pęcherzyk powietrza, lub płyn owodniowy, który w trakcie porodu lub jego powikłań przedostał się do żył miednicy mniejszej.

    Postaci zatorowości płucnej

    O postaci ostrej zatorowości płucnej decyduje ciężkość choroby oceniana przez lekarza na podstawie indywidualnie oszacowanego ryzyka wczesnego zgonu chorego (w ciągu 30 dni od początku choroby). Ryzyko to ocenia sięna podstawie badania chorego i ustalenia, czy występują objawy wstrząsu oraz niewydolności prawej komory serca.

    W zależności od występowania powyższych cech wyróżnia się:

    1. zatorowość płucną dużego ryzyka
    2. zatorowość płucną nieniedużego ryzyka, która dzieli się z kolei na
        a) zatorowość płucną pośredniego ryzyka
        b) zatorowość płucną małego ryzyka

    Na podstawie określenia ciężkości zatorowości płucnej określa się zagrożenie zgonem oraz ustala odpowiednie postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne.

    Czynniki ryzyka zatorowości płucnej

    Czynniki usposabiające do zatorowości płucnej są takie same, jak czynniki ryzyka zakrzepicy żył głębokich. Należą do nich wszystkie stany, które sprzyjają wystąpieniu trzech czynników tzw. triady Virchowa, opisanej w XIX wieku przez wybitnego uczonego Rudolfa Virchowa (zob. Przyczyny zakrzepicy).

    Triada Virchowa obejmuje

    1. zwolnienie przepływu krwi (np. wskutek unieruchomienia kończyny lub ucisku żył)
    2. obecność czynników zwiększających aktywność układu krzepnięcia – np. wrodzone stany zwiększonej krzepliwości – tzw. nadkrzepliwości wrodzone i nabyte
    3. uszkodzenie ściany naczyniowej (np. w wyniku urazu lub mikrourazów podczas operacji kończyny dolnej).

    Objawy zatorowości płucnej

    Objawy zatorowości płucnej zwykle pojawiają się nagle.

    Najczęstsze objawy to:

    1. duszność (u ~80% chorych)
    2. ból w klatce piersiowej (~50% chorych)
    3. kaszel, zwykle suchy (20%)
    4. zasłabnięcie lub omdlenie (14%)
    5. krwioplucie (7%).

    U ok. 1/3 chorych występują również objawy zakrzepicy żył głębokich – obrzęk, zaczerwienienie i ból nogi przeważnie po jednej stronie.

    Objawy kliniczne mogą bardzo sugestywnie przemawiać za zatorowością, ale mogą też przypominać inne choroby, np. zapalenie płuc lub zawał serca, stąd zdarzają się trudności z ustaleniem właściwego rozpoznania. Trzeba pamiętać, że zatorowość płucna może też przebiegać całkowicie bezobjawowo. Zatorowość płucna, zwłaszcza dużego ryzyka jest schorzeniem poważnym, śmiertelność nieleczonej wynosi ok. 30%!

    Przebieg zatorowości i nasilenie objawów zależą od stopnia zamknięcia skrzeplinami łożyska tętnicy płucnej oraz od wydolności układu sercowo-naczyniowego. Na przykład u chorych z niewydolnością serca niedrożność nawet niewielkiej części rozgałęzień tętnic płucnych może powodować nasilone objawy, a u młodych uprzednio zdrowych osób niedrożność nawet znacznej części łożyska płucnego może powodować jedynie niewielkie objawy kliniczne.

    W zatorowości płucnej wskutek zamknięcia naczyń skrzeplinami i co za tym idzie zmniejszenia ilości krwi przepływającej przez płuca dochodzi do zmniejszenia utlenowania krwi, co prowadzi do niedotlenienia wszystkich narządów. Dodatkowo, jeśli zatory zamkną znaczną część naczyń, spowoduje to zwiększenie oporu przepływu krwi w naczyniach, który musi pokonać prawa komora serca tłocząca krew do naczyń płucnych. Powoduje to znaczne zwiększenie jej obciążenia. Prawa komora, która nie jest zdolna do pokonywania tak wysokich ciśnień, jakie powstają wskutek zatkania naczyń płucnych ulega znacznemu rozszerzeniu i dochodzi do jej niewydolności.

    Rozpoznanie zatorowości płucnej

    Badania pomocnicze

    Wykonuje się różne badania zależnie od stanu pacjenta oraz objawów klinicznych, dlatego nie wszystkie wymienione badania trzeba wykonać u każdego pacjenta.

    1. EKG
    2. RTG klatki piersiowej – uwidacznia obszary nieupowietrznionego płuca oraz płyn w jamach opłucnych
    3. Scyntygrafia perfuzyjna i perfuzyjno-wentylacyjna płuc – pozwala ocenić czy tkanka płucna jest prawidłowo ukrwiona i czy stosunek tkanki płucnej, która jest wentylowana do tej, jest prawidłowy. W zatorowości płucnej tkanka płucna może być wentylowana – czyli dochodzi do niej wdychane powietrze, ale nie musi być ukrwiona w związku z zamknięciem naczyń przez zatory i te obszary nieprawidłowo ukrwionej tkanki płucnej można ocenić za pomocą scyntygrafii.
    4. Spiralna tomografia komputerowa i tomografia komputerowa z podaniem środka cieniującego do żyły obwodowej (tzw. angio-TK). Umożliwia dokładną ocenę tętnic płucnych i ich rozgałęzień oraz uwidocznienie zatoru w rozgałęzieniach tętnicy płucnej.
    5. Arteriografię płucną z cewnikowaniem  wybiórczym podaniem środka cieniującego do prawej i lewej tętnicy płucnej wykonuje się rzadko z powodu niewielkiej dostępności i inwazyjnego charakteru – pozwala ocenić brak lub ograniczenie przepływu kontrastu w naczyniu.
    6. Echokardiografia – badanie USG serca pozwala ocenić stan prawej komory serca – poszerzenie i zmianę kształtu co przemawia za jej przeciążeniem wskutek zamknięcia naczyń płucnych. Przeciążenie prawej komory jest jedynie pośrednim dowodem zatorowości płucnej, ponieważ może występować w innych chorobach układu sercowo-naczyniowego. Skrzepliny w tętnicach płucnych lub w jamach prawej części serca są bardzo rzadko widoczne w badaniu echo.
    7. Echokardiografia przezprzełykowa jest wariantem badania echo i pozwala uwidocznić fragmenty tętnic płucnych i niekiedy skrzepliny w ich świetle.
    8. Ultrasonografia żył kończyn dolnych – może ujawnić zakrzepicę żył głębokich.
    9. W diagnostyce zatorowości płucnej stosuje się również badania laboratoryjne, m.in. oznaczenie stężenie dimeru-D, troponin sercowych i tzw. peptydów natriuretycznych BNP lub NT-proBNP

    Potwierdzenie zatorowości płucnej polega na uwidocznieniu zatorów w rozgałęzieniach tętnicy płucnej, gdyż inne choroby mogą bardzo przypominać zatorowość.

    Są to inne choroby płuc, m.in:
    a) astmaprzewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)
    b) odma opłucnowa
    c) zapalenie płuc i opłucnej
    choroby układu sercowo-naczyniowego
    a) ostre zespoły wieńcowe i zawał serca
    b) niewydolność serca
    3) bóle (neuralgia) nerwu międzyżebrowego.

    Leczenie

    Leczenie zatorowości płucnej jest uzależnione od stopnia jej ciężkości. W przypadkach niepowikłanych i niezagrażających życiu polega ono głównie na stosowaniu tzw. leczenia przeciwkrzepliwego, czyli hamującego układ krzepnięcia. Zazwyczaj w fazie początkowej podaje się w iniekcjach podskórnych, w skórę brzucha heparynę drobnocząsteczkową – lek, który wybiórczo hamuje jeden z czynników krzepnięcia krwi, tzw. aktywowany czynnik Xa. Następnie, zwykle po kilku, kilkunastu dniach u większości chorych rozpoczyna się podawanie leków doustnych również hamujących układ krzepnięcia – leki te, z wyjątkiem nielicznych nowych preparatów wymagają monitorowania stanu układu krzepnięcia – oznaczania poziomu wskaźnika INR. W niektórych uzasadnionych przypadkach, np. w czasie ciąży lub u osób, u których dochodzi do nawrotu zakrzepicy lub zatorowości w trakcie leczenia lekami doustnymi, stosuje się heparynę przez cały czas trwania leczenia.

    W cięższych przypadkach zatorowości płucnej przebiegających z niewydolnością prawej komory lub wstrząsem konieczna jest hospitalizacja chorego na oddziale intensywnej terapii, niekiedy leczenie tlenem lub nawet podłączenie do respiratora i wprowadzenie chorego w stan śpiączki farmakologicznej.

    W wybranych przypadkach wykonuje się leczenie trombolityczne polegające na zabiegowym rozpuszczaniu skrzeplin za pomocą leku podawaneego przez cewnik wprowadzony bezpośrednio do tętnicy płucnej. Leczenie takie stosuje się w ośrodkach specjalistycznych, zwykle u chorych, u których pomimo kilkugodzinnego leczenia heparyną stan chorego się nie poprawia. Leczenie to jednak może być przyczyną ciężkich powikłań krwotocznych, dlatego stosowane jest w ciężkich przypadkach zagrażających życiu.

    Również rzadko stosuje się leczenie inwazyjne zatorowości płucnej, czyli chirurgiczne polegające na rozdrobnieniu skrzepliny za pomocą cewnika lub operacyjnym usunięcia skrzeplin z tętnic płucnych (tzw. emobolektomia płucna). Stosuje się je w przypadkach jednoznacznie potwierdzonej, ciężkiej zatorowości płucnej, w których zawiodły inne metody leczenia. Operacja taka wymaga stosowania krążenia pozaustrojowego i jest wykonywana w nielicznych ośrodkach wysokospecjalistycznych.

  • Po jakim czasie stosowania heparyny drobnocząsteczkowej mogę zrobić tatuaż?
    Od pół roku cierpię na zakrzepicę lewej żyły podobojczykowej. Aktualnie od 2 miesięcy przyjmuję Xarelto. Od dawna chcę sobie zrobić tatuaż lub założyć kolczyk, po jakim czasie będzie to bezpieczne i nie wywoła krwotoku?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    1. Od pół roku cierpię na zakrzepicę lewej żyły podobojczykowej. Aktualnie od 2 miesięcy przyjmuję Xarelto. Od dawna chcę sobie zrobić tatuaż lub założyć kolczyk, po jakim czasie będzie to bezpieczne i nie wywoła krwotoku itp.?
    2. Chciałbym się dowiedzieć po jakim czasie stosowania Clexane mogę zrobić tatuaż? Miałem zaledwie 10 zastrzyków. Z góry dziękuję za informacje.
    3. Czy dwa tygodnie po zakończeniu zastrzyków przeciwzakrzepowych można zrobić tatuaż, czy lepiej poczekać dłużej?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Magdalena Celińska-Lowenhoff
    specjalista chorób wewnętrznych i immunologii klinicznej
    Oddział Kliniczny Kliniki Alergii i Immunologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

    Zarówno heparyny drobnocząsteczkowe (np. Clexane) stosowane podskórnie, jak i doustny rywaroksaban (Xarelto) działają do 24 godzin od podania. Stąd dla skuteczności leczenia przeciwzakrzepowego ważne jest przestrzeganie stałej pory przyjmowania powyższych leków. Po upływie tego czasu można uznać, że nie ma już zwiększonego ryzyka krwawienia związanego z leczeniem. Taki okres od ostatniej dawki jest zazwyczaj wymagany przed przeprowadzeniem zabiegu operacyjnego.

    Z wykonaniem tatuażu czy założeniem kolczyka proponuję poczekać jednak do całkowitego zakończenia leczenia przeciwzakrzepowego, a więc do momentu, kiedy lekarz zdecyduje o odstawieniu powyższych leków.

  • Czy zakrzepicę leczy się kwasem acetylosalicylowym?
    Po zabiegu rekonstrukcji acl wdała się rozległa zakrzepica operowanej nogi (3 żył) po 70 dniach przyjmowania Fraxiparyny (2x po 0,6 - waga ciała 88 kg). Lekarz bez ponownego Dopplera polecił zażywać Acard.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy zakrzepicę leczy się kwasem acetylosalicylowym (Acard, Aspiryna)? Po zabiegu rekonstrukcji acl wdała się rozległa zakrzepica operowanej nogi (3 żył) po 70 dniach przyjmowania Fraxiparyny (2x po 0,6 - waga ciała 88 kg). Lekarz bez ponownego Dopplera polecił zażywać Acard. Po zażyciu wieczorem mam problem z zaśnięciem i mocne bicie serca.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Magdalena Celińska-Lowenhoff
    specjalista chorób wewnętrznych i immunologii klinicznej
    Oddział Kliniczny Kliniki Alergii i Immunologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

    Aspiryna jest zalecana w profilaktyce wtórnej incydentów zakrzepowych w łożysku tętniczym, a więc po przebytym zawale serca, udarze niedokrwiennym mózgu, czy zatorze w tętnicy obwodowej.

    W leczeniu zakrzepicy żylnej stosuje się heparynę niefrakcjonowaną, heparyny drobnocząsteczkowe, np. Fraxiparynę, jak w Pana(i) przypadku lub doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak antagononiści witaminy K (acenocumarol lub warfaryna) lub najnowsze leki, np.: rywaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) i dabigatran (Pradaxa). Bardzo ważny jest okres leczenia przeciwzakrzepowego, który zgodnie z wytycznymi leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej powinien wynosić co najmniej 3 miesiące. Po tym okresie wykonuje się kontrolne badanie ultrasonograficzne, które pozwala ocenić stopień rekanalizacji naczyń, czyli rozpuszczenia się zakrzepu.

    Jeżeli efekt leczenia jest zadowalający, to wówczas lekarz może podjąć decyzję o zakończeniu terapii przeciwzakrzepowej. W przypadku zakrzepicy wywołanej znanym czynnikiem (w Pana(i) przypadku był to zabieg rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego) trzymiesięczna terapia jest często wystarczająca. W przedłużonym leczeniu zazwyczaj stosuje się leki doustne, najczęściej antagonistów witaminy K.

    Jeżeli chodzi o działania niepożądane aspiryny w dawkach tzw. antyagregacyjnych, czyli 75 lub 150 mg, to występują one rzadko. Należą do nich najczęściej dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wrzody trawienne, a nawet krwawienie, mogące prowadzić do niedokrwistości. Nie występują zaburzenia rytmu serca, natomiast zaburzenia snu opisywane są w przypadkach przedawkowania aspiryny.

    Wydaje się zatem mało prawdopodobne, aby opisywane przez Pana(i) objawy wiązały się z przyjmowaniem preparatu Acard. Jeżeli jednak jest Pan(i) zaniepokojony(a) ich występowaniem, to proponowałabym zmianę pory przyjmowania leku na godzinny poranne. Proszę jednak skonsultować z lekarzem, czy nadal istnieje konieczność kontynuacji leczenia Acardem.

  • Czy można przyjmować magnez przy zakrzepicy?
    Czy można przyjmować magnez przy zakrzepicy, gdy wystąpiła zatorowość płucna, a teraz przyjmuję Clexane 60 mg?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy można przyjmować magnez przy zakrzepicy, gdy wystąpiła zatorowość płucna, a teraz przyjmuję Clexane 60 mg?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Magdalena Celińska-Lowenhoff
    specjalista chorób wewnętrznych i immunologii klinicznej
    Oddział Kliniczny Kliniki Alergii i Immunologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie

    Jeżeli jest Pan(i) leczony(a) heparyną drobnocząsteczkową, czyli Clexane, nie ma przeciwwskazań do przyjmowania preparatów magnezu.

    Proszę jednak pamiętać, że gdy lekarz zaleci kontynuację leczenia przeciwzakrzepowego preparatami doustnymi, takimi jak warfaryna lub acenocumarol, należy przerwać przyjmowanie preparatów magnezu, ponieważ zmniejszają one wchłanianie tych leków, w związku z czym mogą osłabiać ich działanie przeciwzakrzepowe. Wspomniane powyżej preparaty doustne dość często są zalecane jako kontynuacja leczenia przeciwzakrzepowego heparyną drobnocząsteczkową.