29 stycznia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Hematolog dziecięcy

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
dr hab. n. med. Anna Adamowicz-Salach

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

prof. dr hab. n. med. Anna Balcerska

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Halina Bobrowska

Onkolog dziecięcy

Onkologia i hematologia dziecięca

dr hab.med. Halina Bubała

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Radosław Chaber

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Aneta Czajńska

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Łucja Dakowicz

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Robert Dębski

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Agnieszka Dłużniewska

Onkolog dziecięcy, Pediatra

Onkologia i hematologia dziecięca, Pediatria

Lekarz Katarzyna Drabko

Onkolog dziecięcy, Transplantolog

Onkologia i hematologia dziecięca, Transplantologia kliniczna

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Depresja - wizyta u psychiatry
    Mam 13 lat i podejrzewam ciężką depresję i fobię społeczną. Więc pierwsze pytanie: jak mogę dostać się do psychiatry bezpłatnie? Do jakiego lekarza trzeba się udać, aby otrzymać takie skierowanie? Najlepiej, gdyby można to zrobić za pośrednictwem lekarza pierwszego kontaktu.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam 13 lat i podejrzewam ciężką depresję i fobię społeczną. Więc pierwsze pytanie: jak mogę dostać się do psychiatry bezpłatnie? Do jakiego lekarza trzeba się udać, aby otrzymać takie skierowanie? Najlepiej, gdyby można to zrobić za pośrednictwem lekarza pierwszego kontaktu. Mam jeszcze problem z tym, jak powiedzieć rodzicom o tym, że chcę się udać do psychiatry i że podejrzewam u siebie depresję? Czy może jednak w moim wieku mogłabym sama pójść? Proszę o odpowiedź i z góry dziękuję.

    Odpowiedziała

    mgr Dorota Ponikło
    psycholog
    Ośrodek Wczesnej Pomocy Psychologicznej w Krakowie

    Depresja jest chorobą występującą u dzieci, młodzieży i dorosłych. Częściej niż małe dzieci chorują na nią nastolatki. U młodszych dzieci objawy depresyjne widać bardziej po ich wyglądzie (postawa ciała, wyraz twarzy, skargi somatyczne, rozdrażnienie).

    Choroba ta zaliczana jest do grupy zaburzeń nastroju i w zależności od nasilenia jej objawów rozpoznawana jest jako epizod łagodny, umiarkowany lub ciężki. Ma charakter długotrwały, szkodliwy i jest poważnym stanem. Objawy depresyjne mogą towarzyszyć innym schorzeniom.

    Cechą depresji dzieci i młodzieży jest występowanie razem z nią innych zaburzeń. Najczęściej są to zaburzenia lękowe, zachowania opozycyjno-buntownicze, ADHD i związane z używaniem substancji psychoaktywnych.

    Kiedy ma się 13 lat warto zaufać rodzicom i razem z nimi pójść na wizytę lekarską. Aby skorzystać z pomocy lekarza psychiatry, nie trzeba mieć skierowania od innego lekarza, w tym lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Gdy potrzebna jest hospitalizacja, rodzice muszą wyrazić zgodę, a po 16. roku życia dziecka taką zgodę wyraża ono i jego rodzice.

    Tobie proponuję rozmowę z rodzicami, w której przedstawisz rodzicom swoją sytuację zdrowotną. Opiszesz stan samopoczucia, lęki, które Cię gnębią, trudności, jakie masz w najprostszych sytuacjach społecznych, brak poczucia sensu życia, dojmujący smutek towarzyszący Ci cały czas, niechęć do kontaktów z innymi osobami, niepokój, nagłe wybuchy złości, zwiększoną płaczliwość, różne bóle, np. brzucha, głowy albo moczenie nocne. Inne objawy depresji, które mogą się pojawić w przebiegu tej choroby to niechęć, a nawet odmowa współpracy, zachowania aspołeczne, używanie alkoholu i narkotyków, brak łaknienia lub nadmierne łaknienie, zaburzenia snu (trudności w zasypianiu lub wczesnoranne wybudzanie), trudności w funkcjonowaniu szkolnym (spóźnienia, opuszczanie lekcji, brak przygotowania do lekcji, brak aktywności na lekcjach), niepokój ruchowy (wiercenie, manipulowanie czymś) w opozycji do ogólnego psychoruchowego spowolnienia (zachowania wycofującego, cichych i ograniczonych wypowiedzi). W funkcjonowaniu młodej osoby dotkniętej depresją dominują: smutek, ograniczenie lub rezygnacja z własnych zainteresowań, aktywności, które sprawiały radość i satysfakcję, poczucie bezradności, bezsensu, brak nadziei, niska samoocena, nadmierne poczucie winy, spadek energii, męczliwość, trudności z koncentracją uwagi, nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie. Myśli samobójcze występują u większości dzieci z depresją. Między 15. a 19. rokiem życia ryzyko samobójstwa znacznie wzrasta. Czynnikami mogącymi dodatkowo wpłynąć na realizację myśli samobójczych są: nasilone poczucie bezradności i wściekłości, stres związany np. z konfliktem rodzinnym, rówieśniczym, odrzucenie przez znaczące osoby bądź grupę rówieśniczą, upokorzenie, łatwy dostęp do leków czy inne sprzyjające okoliczności.

    Przyczyną depresji nie są pojedyncze zdarzenia czy czynnik biologiczny. Trzeba brać pod uwagę czynniki biochemiczne zachodzące w mózgu, genetyczne i wpływ środowiska społecznego.

    Leczenie depresji powinno być ukierunkowane na usunięcie objawów choroby i zaspokojenie potrzeb rozwojowych dziecka. W trakcie leczenia zarówno lekarz psychiatra, jak i psycholog winni brać pod uwagę wszystkie zaburzone obszary funkcjonowania młodego człowieka, tzn. uwzględnić jego trudności społeczne, emocjonalne, w uczeniu się, niewłaściwe relacje rodzinne, przekonania i postawy wobec siebie i innych osób. W leczeniu najczęściej stosuje się terapię indywidualną, grupową, rodzinną. Czasami lekarz włącza w proces terapeutyczny leki.

    Jeśli część tych opisanych wcześniej objawów Ciebie dotyczy, bardzo ważne jest, abyś jak najszybciej uzyskała specjalistyczną pomoc. Gdybyś jednak nie zdecydowała się sama podjąć rozmowy z rodzicami, poproś kogoś, komu ufasz lub wiesz, że potraktuje poważnie Twoją prośbę o pośrednictwo w tej rozmowie. Może być to psycholog lub pedagog szkolny, dziadkowie, wujostwo czy przyjaciele rodziny. Nie zwlekaj z taką rozmową, to jest pierwszy krok do pomocy sobie i do ponownego cieszenia się życiem.

  • Objawy zapalenia płuc i postępowanie
    Mój 6-letni synek zaczął kaszleć sucho, zapalenie krtani, inhalacje z soli fizjologicznej, potem kaszel mokry, nie gorączkował, bez zapchanego nosa, po około tygodniu wybrałam się do lekarza, który stwierdził szmery i furczenia i przepisał antybiotyk. Po leczeniu wykonaliśmy RTG z załączonym opisem, czy to zapalenie płuc?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój 6-letni synek zaczął kaszleć sucho, zapalenie krtani, inhalacje z soli fizjologicznej, potem kaszel mokry, nie gorączkował, bez zapchanego nosa, po około tygodniu wybrałam się do lekarza, który stwierdził szmery i furczenia. Przepisał Klabax 500 na 7 dni. Po tym terminie w czasie kontroli ponownie wykryto szmery i furczenia. Dostał skierowanie na RTG. W opisie: Po stronie prawej na pograniczu pola dolnego i środkowego niejednorodne zacienienia zlewające się z zarysem śródpiersia - zmiany niedodmowo-zapalne. Poza tym pola płucne bez zmian ogniskowych, sylwetka serca w normie, jamy opłucnowe wolne. Syn jest żwawy, je normalnie, nie kaszle. Czy to zapalenie płuc?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia Alergologiczna „Podgórna” w Szczecinie

    Opis RTG klatki piersiowej w połączeniu z występującymi u dziecka objawami chorobowymi rzeczywiście może wskazywać na zapalenie płuc.

    Do najważniejszych patogenów wywołujących chorobę należą wirusy (częściej u dzieci niż u dorosłych), bakterie i mykoplazma. Kaszel występujący w początkowej fazie zapalenia płuc wywołanego przez wirusy i mykoplazmy zazwyczaj jest „suchy”. Stan ogólny chorego przeważnie jest dobry. Często infekcja wirusowa poprzedza zakażenie bakteryjne.

    W zakażeniach o etiologii bakteryjnej przebieg choroby jest znacznie cięższy, kaszel zwykle jest produktywny (wilgotny). Często choroba przebiega z wysoką temperaturą ciała, może występować utrudniony oddech, brak apetytu czasami bóle brzucha.

    Obecnie, jeżeli ustąpiły objawy kliniczne, a lekarz nadal wysłuchuje zmiany osłuchowe nad płucami, dobrze byłoby wykonać kontrolne badanie morfologii krwi z rozmazem oraz CRP. W przypadku wątpliwości można powtórzyć badanie radiologiczne.

    Przy utrzymywaniu się zmian osłuchowych, nieprawidłowościach w badaniu radiologicznym lub ponownym nawrocie objawów zawsze należy wykluczyć obecność ciała obcego w oskrzelach, w tym celu wykonuje się badanie bronchofiberoskopowe (w warunkach szpitalnych).

    Wybór metod diagnostycznych oraz dalszej terapii zależy od wielu czynników, m.in. od czasu trwania choroby, występujących objawów, współwystępowania innych chorób, częstości nawrotów, obciążenia rodzinnego.

    Piśmiennictwo:

    Bielecka T., Feleszko W., Ziółkowski J.: Przewlekły kaszel u dzieci - kiedy do specjalisty? Pediatria po dyplomie. 2012; 16,6: 46-52.
    Hermanowicz-Salamon J.: Przewlekły kaszel - algorytm postępowania. Terapia. 2012; 2(268): 29-34.
    Milanowski A. (red.): Choroby układu oddechowego. Biblioteka pediatry. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2000.
    Krawczyk M.: Ciało obce w oskrzelu jako przyczyna uporczywego kaszlu. Alergia. 2009; 3/40: 48-52.
    Rekomendacje postępowania w pozaszpitalnych zakażeniach układu oddechowego 2010. Narodowy Program Ochrony Antybiotyków. Wydawca Narodowy Instytut Leków, Warszawa.
  • Skuteczność i bezpieczeństwo wykonania szczepienia przed zalecanym okresem życia
    Mój synek został zaszczepiony przeciw meningokokom typu C szczepionką NeisVac-C tydzień przed ukończeniem 2. miesiąca życia. Czy ma to jakieś negatywne znaczenie na jej działanie, czy, najważniejsze, na zdrowie mojego dziecka?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój synek został zaszczepiony przeciw meningokokom typu C szczepionką NeisVac-C tydzień przed ukończeniem 2. miesiąca życia. Później przeczytałam, że szczepionkę podaje się po ukończeniu 2. miesiąca. Lekarz podał mu więc szczepionkę teoretycznie tydzień za wcześnie. Czy ma to jakieś negatywne znaczenie na jej działanie, czy, najważniejsze, na zdrowie mojego dziecka?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Ewa Talarek
    specjalista pediatra
    Klinika Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, Warszawski Uniwersytet Medyczny
    Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie

    Rzeczywiście szczepionka NeisVac-C przeciw meningokokom serogrupy C jest zarejestrowana dla dzieci, które ukończyły 2. miesiąc życia. Oznacza to, że w badaniach klinicznych poprzedzających zarejestrowanie tego preparatu szczepiono niemowlęta, które miały skończone 2 miesiące i dla tych dzieci potwierdzono skuteczność i bezpieczeństwo szczepionki.

    Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy szczepienie to wykonane u młodszego dziecka wywołuje taką samą odpowiedź poszczepienną, bo nie było takich badań. Wiadomo jednak, że układ odpornościowy nawet bardzo małych dzieci (np. wcześniaków, dzieci z małą masą urodzeniową) odpowiada zadowalająco na antygeny podawane w innych szczepionkach. Myślę zatem, że nie należy obawiać się mniejszej skuteczności szczepienia. Podobnie jest z bezpieczeństwem szczepionki.

    Nie wydaje się, aby z powodu wcześniejszego jej podania istniało większe ryzyko wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych.

    Piśmiennictwo:

    Bonhoeffer J., Siegrist C.A., Heath P.T.: Immunisation of premature infants. Arch. Dis. Child. 2006; 91: 929-935.
    NeisVac-C. Charakterystyka produktu leczniczego.
  • Czy warto zaszczepić 7-letnie dziecko przeciw meningokokom, aby uchronić je przed sepsą?
    W mojej okolicy wystąpił przypadek sepsy u 8-letniego dziecka ze śmiertelnym skutkiem. W mojej rodzinie 7-letni kuzyn jest dosyć wrażliwy i często choruje. Dwa lata temu miał wycięte migdałki. Zastanawiamy się, czy nie zaszczepić chłopca przeciwko meningokokom.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    W mojej okolicy wystąpił przypadek sepsy u 8-letniego dziecka ze śmiertelnym skutkiem. W mojej rodzinie 7-letni kuzyn jest dosyć wrażliwy i często choruje. Dwa lata temu miał wycięte migdałki. Zastanawiamy się, czy nie zaszczepić chłopca przeciwko meningokokom. Kuzyn z pewnością nie miał kontaktu z chłopcem, który zmarł. Nie chodzili do jednej szkoły. Bardzo proszę o poradę.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Ewa Talarek
    specjalista pediatra
    Klinika Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, Warszawski Uniwersytet Medyczny
    Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie

    Sepsę mogą wywołać różne drobnoustroje (głównie bakterie); u dzieci >1. miesiąca życia jedną z najczęstszych przyczyn są meningokoki. 7-letni kuzyn, o którym Pan pisze, nie należy do grupy wiekowej zwiększonego ryzyka zachorowania na posocznicę/zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane przez meningokoki, częściej chorują dzieci w wieku 0-4 lata i nastolatki), ale warto go zaszczepić. Wykonane obecnie szczepienie zapewni mu ochronę na teraz i na przyszłość.

    W Polsce występują zachorowania wywoływane przez meningokoki B i C.

    Niestety, nie ma jednej szczepionki chroniącej przed tymi zakażeniami. Dostępne są 2 szczepionki przeciw meningokokom C - NeisVac-C i Meningitec. U dzieci >1. roku życia podaje się pojedynczą dawkę jednej z wymienionych szczepionek. Zapewniają one długotrwałą odporność, nie są wymagane dawki przypominające.

    Zamiast monowalentnej szczepionki przeciw meningokokom C można podać jedną z dostępnych szczepionek przeciw meningokokom A, C, W135, Y - Menveo lub Nimenrix. Meningokoki A, W135, Y obecnie praktycznie nie występują w Polsce, ale sytuacja epidemiologiczna może się zmienić, nie można też wykluczyć w przyszłości wyjazdów do innych krajów. Szczepienie ww. szczepionkami również składa się z pojedynczej dawki.

    Przeciw meningokokom B dostępna jest tylko jedna szczepionka - Bexsero. U dzieci w wieku 2-10 lat cykl szczepienia obejmuje 2 dawki podane w odstępie co najmniej 8 tygodni. Brak danych dotyczących możliwości podania szczepionki Bexsero w trakcie tej samej wizyty, wraz z inną szczepionką przeciw meningokokom.

    Piśmiennictwo:

    Charakterystyka produktu leczniczego: NeisVac-C, Meningitec, Menveo, Nimenrix, Bexsero.
    Konior R., Jackowska T., Skoczyńska A. i wsp.: Profilaktyka zakażeń meningokokowych - praktyczne aspekty szczepień. Pediatria Polska 2012; 87: 489-497.
  • Czy wydłużenie odstępu pomiędzy szczepionkami wpływa na odporność na szczepione choroby?
    Mój syn dostał pierwszą dawkę szczepionek w 8. tygodniu przeciw pneumokokom, rotawirusom i 5 w 1 (DTaP/IPV/Hib) oraz drugą dawkę w planowanym czasie, czyli w 12. tygodniu. Trzecia dawka, czyli przeciw pneumokokom i 5 w 1 (DTaP/IPV/Hib) wypada w 16. tygodniu życia, ale niestety opuszczamy kraj i ponownie będziemy z powrotem po 1,5 miesiąca.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój syn dostał pierwszą dawkę szczepionek w 8. tygodniu przeciw pneumokokom, rotawirusom i 5 w 1 (DTaP/IPV/Hib) oraz drugą dawkę w planowanym czasie, czyli w 12. tygodniu. Trzecia dawka, czyli przeciw pneumokokom i 5 w 1 (DTaP/IPV/Hib) wypada w 16. tygodniu życia, ale niestety opuszczamy kraj i ponownie będziemy z powrotem po 1,5 miesiąca. Chciałam się dowiedzieć, czy jeśli odstęp pomiędzy 2 a 3 dawką będzie prawie 11 tygodni, a przeciw pneumokokom 15 tygodni, to czy ma to wpływ na działanie szczepionek i czy w przypadku tych dwóch szczepionek nie będzie trzeba powtarzać całego cyklu szczepień od nowa. Wiem, że im później zostaną przyjęte, tym później dziecko będzie miało pełną odporność, ale czy wydłużenie odstępu pomiędzy tymi szczepionkami będzie mieć wpływ na końcowy poziom wytworzenia się odporności na te choroby. Z góry dziękuję za odpowiedź.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Ewa Talarek
    specjalista pediatra
    Klinika Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, Warszawski Uniwersytet Medyczny
    Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie

    Wydłużanie odstępów między kolejnymi dawkami w cyklu szczepienia nie wpływa negatywnie na odpowiedź immunologiczną, chociaż oczywiście opóźnia uzyskanie pełnej ochrony poszczepiennej. Jeśli nie ma możliwości wykonania szczepienia w „przepisowym” terminie, należy podać szczepionki w najbliższym możliwym czasie. Nie ma potrzeby rozpoczynania cyklu szczepienia od nowa, czy podawania dodatkowych dawek.

    Piśmiennictwo:

    Kroger A.T., Sumaya C.V., Pickering L.K.: General recommendations on immunization. Recommendations of the Advisory Committee on Immunization Practices (ACIP). MMWR. 2011; 60 (RR-02): 1-60.