20 października 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Gastrolog Kielce

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Dariusz Sołowiej

Gastrolog

Gastroenterologia

Lekarz Ewa Wrzesińska

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Zwiększenie aktywności aminotransferaz
    Mam pytanie odnośnie do interpretacji wyników krwi. Mój partner ma zwiększoną aktywnośc ALT (GPT) - 81, a norma wynosi 41. Co to oznacza? Robił też badania na wirusowe zapalenie wątroby typu B i C i wyniki są negatywne. Dodam, że mój partner ma nadwagę, bo przy wzroście 184 cm waży 98 km, ma 34 lata. Czy nadwaga może powodować takie wartości ALT (GPT)? Czy jednak to coś innego?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam pytanie odnośnie do interpretacji wyników krwi. Mój partner ma zwiększoną aktywnośc ALT (GPT) - 81, a norma wynosi 41. Co to oznacza? Robił też badania na wirusowe zapalenie wątroby typu B i C i wyniki są negatywne. Dodam, że mój partner ma nadwagę, bo przy wzroście 184 cm waży 98 km, ma 34 lata. Czy nadwaga może powodować takie wartości ALT (GPT)? Czy jednak to coś innego?

    Odpowiedział

    dr hab. med. Ernest Kuchar
    Klinika Pediatrii i Chorób Zakaźnych
    Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu

    Przedstawione przez Panią dane: wykluczenie najczęstszych zakażeń wirusowych oraz nadwaga, jak też obecna sytuacja epidemiologiczna chorób wątroby w Polsce wskazuje, że Pani partner najprawdopodobniej cierpi na niealkoholową chorobę stłuszczeniową wątroby (NAFDL/NASH).

    Jest to w szerszym ujęciu element zespołu metabolicznego, choroby cywilizacyjnej związanej z nieprawidłową dietą, bogatą w cukry i tłuszcze nasycone, a ubogą we włókna i inne niezbędne składniki pokarmowe.

    Sprawa jest poważna. Schorzenie przypomina alkoholową chorobę wątroby i podobnie może po latach prowadzić do marskości, z tym, że wywołana jest przez błędy żywieniowe (nadmiar cukru w diecie, przede wszystkim fruktozy), a nie alkohol. Wskazana jest wizyta u lekarza zajmującego się chorobami wątroby.

    Piśmiennictwo:

    AAFP: Nonalcoholic Fatty Liver Disease: What You Should Know
    Bukol-Krawczyk K. Centrum Medyczne Enel-Med w Warszawie Niealkoholowe stłuszczenie wątroby - leczyć czy nie leczyć?
    NIH: Non-alcoholic steatohepatitis
    Patient.co.uk: Nonalcoholic Fatty Liver Disease
    Wikipedia: Niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby
  • W Warszawie otwarto poradnię dla stomików
    Bezpłatną poradnię dla osób z wyłonioną stomią, np. z powodu raka jelita grubego, otwarto w Warszawie w ramach kampanii „STOMAlife. Odkryj stomię”. Jej celem jest m.in. wspieranie osób ze stomią i walka z ich społecznym wykluczeniem.
    Więcej

    Bezpłatną poradnię dla osób z wyłonioną stomią, np. z powodu raka jelita grubego, otwarto w Warszawie w ramach kampanii „STOMAlife. Odkryj stomię”. Jej celem jest m.in. wspieranie osób ze stomią i walka z ich społecznym wykluczeniem.

    Wizyty w poradni przy ul. Czerniakowskiej 231 w Warszawie są bezpłatne dla stomików oraz ich najbliższych, nie trzeba mieć na nie skierowania. Rejestracja odbywa się drogą telefoniczną pod numerem tel. 665 788 008.

    Aktualną liczbę stomików w Polsce szacuje się na ok. 40 tysięcy. Jednak ich liczba stale rośnie.

    Jak przekonują organizatorzy kampanii społecznej „STOMAlife. Odkryj stomię”, świadomość społeczna na temat stomii jest wciąż niska, również wśród samych pacjentów. W badaniu pt. „Personel medyczny o komforcie życia stomików” aż 87 proc. pielęgniarek wskazało, że osoby z wyłonioną stomią odczuwają lęk przed życiem, a ponad połowa z nich zmienia swoje plany życiowe. Mniej niż połowa pacjentów jest edukowana przed operacją wyłonienia stomii na temat konsekwencji, z jakimi się ona wiąże.

    „Stomik po wyjściu ze szpitala, musi pokonać wiele trudności. Często z powodu wstydu i obawy przed brakiem akceptacji nie ma osoby, do której mógłby się zwrócić ze swoim problemem” - tłumaczy Andrzej Piwowarski, prezes Polskiego Towarzystwa Stomijnego POL-ILKO i współorganizator kampanii. Często prowadzi to do izolacji społecznej i wycofywania się z życia.

    W procesie adaptacji do nowej sytuacji kluczową rolę dla pacjentów mogą odgrywać poradnie stomijne. „Poradnia stomijna jest miejscem, gdzie nie tylko spotkają się ze zrozumieniem, ale także otrzymają specjalistyczne wsparcie ze strony psychologa” - przekonuje Piwowarski.

    W nowo otwartej poradni dla osób z Warszawy i okolic dyżurują doświadczone pielęgniarki stomijne. Osoby, które się do nich zgłoszą uzyskają informację na temat pielęgnacji i higieny stomii, a także odnośnie prawidłowego dobrania sprzętu stomijnego. Mogą też liczyć na wsparcie ze strony psychologa, konsultację z lekarzem, poradę dietetyka na temat prawidłowego dobrania diety oraz kontakt z rehabilitantami, którzy pomagają wrócić do dawnej sprawności fizycznej.

    „Edukacja w zakresie pielęgnacji i higieny stomii jest bardzo ważna w procesie rekonwalescencji pacjenta. Zarówno wsparcie merytoryczne, jak i psychiczne daje pacjentowi szansę na szybszy powrót do codziennych czynności, potem do normalnego funkcjonowania” – komentuje Agnieszka Wołowicz, pielęgniarka stomijna z warszawskiej poradni. Zaznacza też, że stomicy powinni być świadomi, iż stomia nie jest wyrokiem, a raczej szansą na drugie życie.

    Pacjenci ze stomią mogą uprawiać sport, pracować oraz prowadzić aktywne życie rodzinne i towarzyskie. Kobiety ze stomią mogą zachodzić w ciążę i rodzić drogami naturalnymi, warunkiem jest jednak pozostawanie pod specjalną opieką medyczną.

    Misją kampanii „STOMAlife. Odkryj stomię” jest zbudowanie zrozumienia i wsparcia społecznego dla stomików oraz ich aktywizację. Inicjatywa ma też pomóc w przełamaniu tabu związanego ze stomią oraz edukować pacjentów i społeczeństwo w zakresie faktów i mitów z nią związanych.

    Na stronie kampanii (www.stomalife.pl) prowadzone jest badanie, w którym stomicy mogą wypowiedzieć się na temat jakości swojego życia.

    Oprócz POL-ILKO kampanię realizują Polskie Towarzystwo Wspierania Osób z Nieswoistymi Zapaleniami Jelita „J-elita” i Fundacja im. dr Macieja Hilgiera.

  • Dieta w kamicy żółciowej
    Dieta łatwostrawna z ograniczeniem tłuszczu dla pacjentów z kamicą żółciową. Zalecenia żywieniowe i obróbka kulinarna potraw.
    Więcej

    Przyczyny powstawania kamicy żółciowej

    Kamica żółciowa powstaje w wyniku zastoju żółci w drogach żółciowych. Przyczyną tego jest niewłaściwy skład żółci. Żółć składa się z trzech podstawowych składników: cholesterolu, kwasów żółciowych i lecytyny. Przy zachowanym prawidłowym stosunku tych składników, cholesterol rozpuszcza się w żółci i żółć przez drogi żółciowe przedostaje się do dwunastnicy. Jeżeli skład żółci jest nieprawidłowy, dochodzi do połączenia kryształków cholesterolu z solami wapnia. W konsekwencji powstają złogi w pęcherzyków żółciowym lub w drogach żółciowych.

    Jest kilka czynników sprzyjających powstawaniu kamicy żółciowej:

    • otyłość
    • cukrzyca (w neuropatii cukrzycowej zaburzone jest obkurczanie się pęcherzyka żółciowego i dochodzi do zalegania żółci i wytworzenia się złogów)
    • hipertriglicerydemia (czyli zwiększone stężenie triglicerydów w surowicy krwi, prowadzi to do zaburzonego składu żółci )
    • błędy żywieniowe:
      • nadmierna ilości słodyczy, cukru, miodu i dżemów wysokosłodzonych
      • nadmierna ilości tłuszczów zwierzęcych i cholesterolu
      • zbyt mała ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych (ich niedostateczna ilość w diecie prowadzi do zmniejszenia ilości lecytyny w żółci i utrudnionego rozpuszczania cholesterolu)
      • zbyt mała ilość błonnika pokarmowego w diecie (upośledza to obkurczanie pęcherzyka żółciowego)
      • nieregularne posiłki (posiłek jest bodźcem do sprawnego obkurczania się pęcherzyka żółciowego).

    Objawy kamicy żółciowej

    Choroba może przebiegać bezobjawowo, do czasu wystąpienia tzw. kolki żółciowej. Podczas ataków kolki żółciowej obserwuje się: bóle brzucha, wymioty, wzdęcia, zaparcia.

    Zalecenia żywieniowe

    W przypadku pacjentów, u których kamica przebiega bezobjawowo, zaleca się racjonalny sposób odżywiania. Do diety należy włączyć błonnik pokarmowy, gdyż zwiększa on pasaż jelitowy. Dodatkowo w wątrobie zwiększa się produkcja kwasu chenodeoksycholowego (jeden z kwasów żółciowych), który sprzyja rozpuszczaniu się złogów cholesterolu.

    Dobrym źródłem błonnika pokarmowego są surówki z warzyw i owoców posypane otrębami.

    Należy zwrócić szczególna uwagę na higienę spożywanych posiłków, aby nie dopuścić do infekcji pokarmowych i biegunek. Może temu sprzyjać spożywanie posiłków długo przechowywanych w lodówce lub wielokrotnie odmrażanych. Biegunka sprzyja utracie soli żółciowych i ich niedoborom w żółci - w tej sytuacji łatwiej dochodzi do tworzenie się złogów cholesterolu.

    Zalecenia żywieniowe - dieta łatwostrawna z ograniczeniem tłuszczu

    Należy jeść regularnie, 5 niewielkich posiłków dziennie, o stałych porach. Ograniczeniu podlegają przede wszystkim produkty obfitujące w nasycone kwasy tłuszczowe i cholesterol. Zalicza się tu tłuste wędliny (baleron, wędliny z widocznym tłuszczem) i mięsa, wędliny podrobowe (pasztet, pasztetowa, salceson, kaszanka), tłuste sery żółte, sery pleśniowe, serki topione, serki typu fromage.

    Z diety należy całkowicie wyeliminować: smalec, słoninę, boczek. Wyklucza się także żółtko jaj, które może powodować silne skurcze pęcherzyka żółciowego.

    Zmniejszona ilość tłuszczu w diecie ogranicza wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, dlatego do diety należy włączyć produkty bogate w ß-karoten (dynia, boćwina, brokuły, cykoria, marchew, papryka, sałata zielona, szczypiorek, szpinak, morele, brzoskwinie, śliwki, wiśnie), witaminę D (około 80% tej witaminy organizm człowieka czerpie z syntezy skórnej, dobre źródło tej witaminy to także tłuste ryby morskie: łosoś, makrela, sardynka, śledź, szprotka), witaminę E (zielona pietruszka, szpinak, sałata, szparagi, czarne jagody, nektarynki, otręby pszenne, oleje roślinne, takie jak: słonecznikowy, rzepakowy, sojowy, z kiełków pszennych i witaminę K (szpinak, sałata zielona, brukselka, herbata zielona, kapusta, kalafior).

    Produkty obfitujące w ß-karoten, witaminę D, witaminę E i witaminę K

    Witamina Produkty obfitujące w wybrane witaminy
    ß- karoten dynia, boćwina, brokuły, cykoria, marchew, papryka, sałata zielona, szczypiorek, szpinak, morele, brzoskwinie, śliwki, wiśnie
    Witamina D tłuste ryby morskie: łosoś, makrela, sardynka, śledź, szprotka
    Witamina E natka pietruszki, szpinak, sałata, szparagi, czarne jagody, nektarynki, otręby pszenne, oleje roślinne takie jak: słonecznikowy, rzepakowy, sojowy, z kiełków pszennych
    Witamina K szpinak, sałata zielona, brukselka, herbata zielona, kapusta, kalafior

    Produkty tłuszczowe, które znajdują zastosowanie w tej diecie to: olej rzepakowy, oliwa z oliwek, olej słonecznikowy, olej sojowy, olej kukurydziany. W ograniczonych ilościach można spożywać masło i margaryny miękkie tzw. kubkowe.

    Z diety należy wykluczyć produkty trudno strawne, długo zalegające w żołądku, wzdymające oraz posiłki ostro przyprawione.

    Do diety należy włączyć produkty bogate w witaminę C, która korzystnie oddziałuje na układ immunologiczny, pobudzając go do produkcji przeciwciał ułatwiających leczenie stanu zapalnego. Zalicza się tu natkę pietruszki, paprykę czerwoną, paprykę zieloną, brukselkę, brokuły, kalafiora, szpinak, porzeczki czarne, truskawki, poziomki, kiwi, cytrynę, grejpfruta, pomarańcze.

    Produkty obfitujące w witaminę C

    WitaminaProdukty
    Witamina C natka pietruszki, papryka czerwona, papryka zielona, brukselka, brokuły, kalafior, szpinak, porzeczki czarne, truskawki, poziomki, kiwi, cytryna, grejpfrut, pomarańcze.

    Obróbka kulinarna

    1. Posiłki nie powinny być zbyt zimne, ani zbyt gorące.
    2. Do posiłków, w których konieczny jest dodatek jaj, wykorzystuje się tylko białko, najlepiej w postaci ubitej piany.
    3. Warzywa i owoce podaje się po uprzednim ugotowaniu i rozdrobnieniu, lub w postaci soków i przecierów.
    4. Zupy przygotowuje się na wywarach warzywnych, nie stosuje się wywarów mięsnych, kostnych ani grzybowych.
    5. Zupy i sosy zagęszcza się zawiesiną z mąki i mleka.
    6. Do zagęszczania zup i sosów nie stosuje się zasmażek.
    7. Niewielką ilość tłuszczu można dodać w postaci surowej, na zimno, do gotowych potraw.

  • Rak trzustki – cichy zabójca?
    Trzustka odpowiada za niezwykle ważne i istotne czynności, a dolegliwości spowodowane jej chorobami mają wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Ale czy wiemy o trzustce wystarczająco dużo, by prawidłowo o nią dbać?
    Więcej

    Trzustka odpowiada za niezwykle ważne i istotne czynności, a dolegliwości spowodowane jej chorobami mają wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Ale czy wiemy o trzustce wystarczająco dużo, by prawidłowo o nią dbać?

    Jaka jest rola trzustki w naszym organizmie?

    Trzustka pełni bardzo ważną rolę - wytwarza hormony (między innymi insulinę i glukagon warunkujące prawidłowy poziom glukozy we krwi) oraz produkuje sok trzustkowy, zawierający enzymy biorące udział w trawieniu pokarmów. W tym zakresie odpowiada ona za właściwą przemianę materii w organizmie uczestnicząc w rozkładzie białek, tłuszczów oraz cukrów, dodatkowo pełni funkcję w neutralizacji kwaśnej treści żołądkowej i wspomaga utrzymanie prawidłowej gospodarki kwasowo-zasadowej organizmu. Biorąc to wszystko pod uwagę, z całą pewnością o trzustkę należy dbać – jej choroby mogą zaburzać funkcjonowanie całego organizmu i prowadzić do bardzo groźnych powikłań zagrażających nie tylko naszemu zdrowiu, ale także życiu - mówi Prof. Paweł Lampe, Kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Przewodu Pokarmowego Centralnego Szpitala Klinicznego ŚUM w Katowicach.

    Jakie są najczęstsze choroby trzustki?

    Do najczęstszych chorób trzustki zaliczamy cukrzycę, ostre zapalenie tego narządu oraz raka trzustki. Zasadniczą przyczyną ostrego zapalenia trzustki jest kamica żółciowa, czyli obecność w pęcherzyku żółciowym i drogach żółciowych złogów, nazywanych kamieniami. Jeśli zablokują one ujście przewodu trzustkowego, wytwarzany przez trzustkę sok trawienny nie może przedostać się do dwunastnicy i doprowadza do ostrego stanu zapalnego. Do rozwoju choroby może prowadzić także nadużywanie alkoholu oraz nieprawidłowa, tłusta dieta, a także np. zakażenie wirusami świnki i cytomegalii.

    Do głównych czynników zwiększających ryzyko wystąpienia raka trzustki należą: palenie tytoniu, otyłość oraz brak ruchu i mała aktywność fizyczna – podkreśla Prof. Paweł Lampe. Niezwykle istotną rolę w rozwoju raka trzustki odgrywają także predyspozycje genetyczne – udowodniono, że ryzyko wystąpienia tej choroby jest znacznie większe w rodzinach, w których trzy lub więcej osób zachorowało na ten nowotwór. Ryzyko wystąpienia raka trzustki zwiększa także obecność cukrzycy – dotyczy to szczególnie osób po 50. roku życia, dlatego też chorzy ci powinni być objęci szczególnym nadzorem obejmującym wykonywanie właściwych badań warunkujących ewentualne wykrycie tego nowotworu.

    Choroby trzustki bywają długo nie rozpoznawane. Dlaczego tak się dzieje?

    Mimo niewątpliwego postępu jaki dokonał się w diagnostyce i leczeniu chorób trzustki, stanowią one nadal istotny problem współczesnej medycyny. Objawy chorób trzustki są mało charakterystyczne i mogą występować w wielu innych schorzeniach, dlatego też bardzo często pozostają one długo nie rozpoznane. Symptomy pogorszenia pracy trzustki rozwijają się niepostrzeżenie, a dzieje się tak dlatego, iż często wydają się nam banalne – niestrawność, biegunka, niewielki spadek wagi ciała mogą przecież sugerować zwykłą niedyspozycję żołądkową. Wszystko to sprawia, iż chory zgłasza się do lekarza zbyt późno.

    Jakie objawy powinny w takim razie zwrócić naszą uwagę?

    Pacjenci skarżą się często na bóle brzucha o różnym nasileniu. Typowe są też biegunki tłuszczowe wynikające z zaburzenia trawienia pokarmów oraz chudnięcie. Jeśli choroba dotyczy tzw. głowy trzustki, może pojawić się zażółcenie skóry i białkówek oczu, nazywane żółtaczką. Jeśli zaburzona jest funkcja hormonalna trzustki, występuje cukrzyca – podkreśla Prof. Paweł Lampe. W ostrym zapaleniu bóle bywają bardzo silne, może występować wysoka gorączka, wzdęcie brzucha i wymioty. Choroba może skończyć się nawet śmiercią.

    Objawy kliniczne raka trzustki zależą od lokalizacji guza. Jeżeli nowotwór umiejscawia się w tzw. głowie trzustki, to najbardziej typowym pierwszym objawem jest żółtaczka, spowodowana uciskiem lub naciekiem rozrastającego się guza na struktury zwane zewnątrzwątrobowymi drogami żółciowymi. W późniejszym stadium choroby może pojawić się ból brzucha i ubytek masy ciała, towarzyszą im jadłowstręt, nudności, a czasem wymioty. Żółtaczka z towarzyszącym świądem skóry zwykle narasta, a chory przez długi okres czasu nie odczuwa żadnego bólu. Niekiedy zdarza się, iż rakowi głowy trzustki towarzyszą objawy ostrego zapalenia trzustki z nieprawidłowymi badaniami laboratoryjnymi krwi, nie jest to jednak zazwyczaj pierwszy objaw choroby. W przebiegu zaawansowanej choroby nowotworowej może wystąpić krwawienie do górnego odcinka przewodu pokarmowego, objawiające się np. krwistymi wymiotami lub czarnym zabarwieniem stolca. Ucisk guza na dwunastnicę może powodować jej niedrożność, co prowadzi do uporczywych, nawracających wymiotów treścią pokarmową.

    Jak podkreśla Prof. Paweł Lampe z Kliniki Chirurgii Przewodu Pokarmowego ŚUM w Katowicach guzy umiejscowione w tzw. trzonie i ogonie trzustki klinicznie ujawniają się znacznie później, co w dużej mierze wpływa na gorsze rokowanie w momencie ich rozpoznania. Są one znacznie większe, co często wyklucza możliwość ich chirurgicznego leczenia. Wiodącym objawem w tym przypadku są opasujące bóle brzucha i grzbietu oraz ubytek masy ciała.

    Skąd mamy wiedzieć, że chorujemy?

    Rozpoznanie chorób trzustki oparte jest głównie na badaniach krwi i moczu, a także ultrasonografii jamy brzusznej. Jeśli więc lekarz zleci nam wykonanie takich badań, nie zwlekajmy, z całą pewnością mogą się one przyczynić do wcześniejszego rozpoznania procesu chorobowego toczącego się w trzustce. Często jednak konieczne jest wykonanie tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego, specjalistycznych badań endoskopowych oraz biopsji – podkreśla Prof. Paweł Lampe.

    Satystyki mówią, że 10% chorych umiera z powodu ciężkich powikłań ostrego zapalenia trzustki. Jak wygląda proces leczenia?

    Ostre zapalenie trzustki może prowadzić do wielu groźnych zaburzeń, a w przypadku rozwoju ciężkich powikłań obarczone jest znaczną śmiertelnością. Dlatego też chorzy zawsze powinni być leczeni w szpitalu. Terapia polega na stosowaniu odpowiedniej diety (szczególnie ważna jest tutaj odpowiednio duża podaż płynów), podawaniu leków przeciwbólowych, antybiotyków (przy zakażeniu uszkodzonej trzustki), leków hamujących wydzielanie soku żołądkowego, insuliny (w przypadku wystąpienia cukrzycy). Nieraz konieczna jest operacja w celu usunięcia martwiczych i zakażonych tkanek trzustki, bądź pęcherzyka żółciowego, czy kamieni z przewodu żółciowego – mówi Prof. Paweł Lampe.

    Czy w przypadku raka trzustki jest aż tak źle, jak mówią statystyki?

    Rak trzustki słusznie nazywany jest „cichym  zabójcą”. Zazwyczaj wykrywany jest za późno, przez co leczenie jest niemal niemożliwe. To straszne, ale 90% chorych nie przeżywa 5 lat niezależnie od sposobu leczenia. Rak trzustki jest nowotworem o szczególnie złym rokowaniu, w którym współczynnik średniego 5-letniego przeżycia jest najniższy ze wszystkich nowotworów układu pokarmowego. Podjęcie skutecznego leczenia raka trzustki uwarunkowane jest przede wszystkim rozpoznaniem choroby nowotworowej w jej jak najwcześniejszym stadium.

    Wczesna diagnoza jest kluczem do ratowania życia?

    Oczywiście tak, jak w przypadku wielu innych chorób – podkreśla Prof. Paweł Lampe. Wczesne wykrycie nowotworu oraz dokładna ocena stopnia zaawansowania klinicznego umożliwiają podjęcie decyzji o wyborze właściwego sposobu terapii. Leczenie raka trzustki polega na chirurgicznym wycięciu guza, a rodzaj i zakres zabiegu zależą od lokalizacji zmiany nowotworowej i stopnia zaawansowania procesu. Ponadto stosuje się chemioterapię, leczenie objawowe (tj. stosowanie leków łagodzących objawy choroby) oraz ogólnie wzmacniające i wspierające upośledzoną czynność hormonalną trzustki. Na świecie, a także w Polsce pojawiło się również wiele innych, nowych sposobów chirurgicznego leczenia raka trzustki, np. z wykorzystaniem robotów, czy innowacyjnych technologii, które stwarzają szanse leczenia chorym z zaawansowanymi, nieresekcyjnymi nowotworami trzustki – taką metodą jest np. NanoKnife – mówi prof. Paweł Lampe. Te i inne sposoby leczenia raka trzustki będą omawiane i prezentowane przez lekarzy, będących niekwestionowanymi autorytetami w światowej chirurgii trzustki, podczas czerwcowych Międzynarodowych Dni Trzustkowych organizowanych przez naszą klinikę.

    Kto najczęściej choruje na raka trzustki?

    Rak trzustki stosunkowo rzadko występuje u ludzi młodych, poniżej 30. roku życia. Szczyt zachorowań przypada między 50. a 60. rokiem życia. Częściej natomiast chorują kobiety niż mężczyźni, a roczna liczba zachorowań na świecie to  ok. 200 000 – mówi Prof. Lampe. Nie znamy jednak bezpośrednich przyczyn tej choroby. Tak jak mówiłem, wiadomo, że ryzyko zachorowania na raka trzustki zwiększa palenie tytoniu, otyłość, brak aktywności fizycznej, udowodniona jest także rola czynników genetycznych.

    Podsumowując, należ podkreślić, że objawy chorób trzustki różnią się od siebie w zależności od charakteru choroby, a przyczyny ich powstawania nie są do końca znane. Czy w takim razie możemy coś zrobić, aby uniknąć zachorowania?

    Tak samo jak w przypadku wszystkich chorób lepiej im zapobiegać niż je leczyć. Warto więc zadbać o trzustkę - ograniczyć spożycie alkoholu, rzucić palenie, zadbać o zdrową dietę i odpowiednią dawkę ruchu. W szybkim diagnozowaniu problemów z trzustką pomogą też rutynowe badania. O kondycji trzustki możemy się wiele dowiedzieć badając poziom amylazy i glukozy (we krwi lub w moczu) i leukocytów (we krwi). Co jakiś czas warto też poprosić lekarza o skierowanie na USG jamy brzusznej. Ta z pozoru prosta profilaktyka może uratować nam życie – podkreśla Prof. Paweł Lampe.

    Prof. Paweł Lampe
    Kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Przewodu Pokarmowego Centralnego Szpitala Klinicznego ŚUM w Katowicach

  • Wpływ zaburzeń psychicznych na przebieg zespołu jelita nadwrażliwego (IBS)
    Jestem nerwowy... Bardzo... Wszystkim się przejmuję, co oczywiście również wpływa pewnie na stan mojego zdrowia.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Postanowiłem zadać pytanie tutaj dlatego, że jestem już trochę zmęczony szukaniem odpowiedniego lekarza czy też zapisywaniem No-Spy bez wysłuchania mnie do końca. Tutaj pewnie też moje pytanie będzie dość obszerne, ale chciałbym zawrzeć wszystko, co niepokoi mnie w mojej sytuacji... Zacznę od tego, że jestem nerwowy... Bardzo... Wszystkim się przejmuję, co oczywiście również wpływa pewnie na stan mojego zdrowia.
    Problemy z brzuchem miałem, nie utrudniały jednak mojego życia. Mam 25 lat, jestem bardzo szczupły, mimo że dużo jem... 3 lata temu, kiedy przechodziłem w swoim życiu zawirowania, pojawiły się inne objawy... Skurcze, biegunki, dziwny biały śluz w stolcu lub stolec pokryty jakąś przezroczystą błyszczącą substancją... Odbywałem wtedy wizyty u proktologa... Po wykonaniu rektoskopii, stwierdził, choć nie miał do tego przekonania, że to hemoroidy i wrzodziejące zapalenie jelita. Zapisał jakieś leki, trochę się uspokoiło. Skończyłem swój związek, wyprowadziłem się do innego miasta i sytuacja się unormowała. Teraz znowu z kimś jestem, a objawy wróciły... Nagle po zjedzeniu czegoś czułem skurcze, jakbym musiał od razu biec do toalety, gdzie niekoniecznie cokolwiek się działo.
    Pogorszyło się jednak trzy tygodnie temu. Miałem lecieć na wakacje. Miał być to mój pierwszy lot, nie denerwowałem się tym zupełnie. Jednak dzień przed wyjazdem po zjedzeniu obiadu od razu zaczął boleć mnie brzuch, pojawił się bardzo silny odruch wymiotny (panicznie boję się wymiotować, nie robiłem tego od kilku lat, przez odruch ten mam problemy u dentysty itd., sprawia on, że jeszcze bardziej się denerwuję). Prawie zemdlałem z bólu i dyskomfortu. Nie wiedziałem co robić. Pierwszy raz nie miałem panowania nad swoim ciałem, wziąłem jakieś proszki na uspokojenie (zwykle w ogóle unikam leków) i poleciałem. W Szanghaju leki przestały działać, odruch dalej się pojawiał. Nie jadłem nic przez dwa dni. Później po jedzeniu pojawiła się może nie biegunka, ale luźny stolec. Wziąłem od razu Laremid, aby móc choć trochę cieszyć się tymi wakacjami. Przyzwyczaiłem się trochę do nowego miejsca. Starałem się jeść tzw. bezpieczne rzeczy. Niestety, w środku miasta musiałem szukać toalety... luźny stolec... Starałem się unikać jedzenia, z obawy, że znów może się powtórzyć. I rzeczywiście po zjedzeniu czegokolwiek pojawiały się te objawy. Wróciłem do Polski, myślałem że sytuacja się unormuje. Niestety brzuch czasem pobolewa (czuję się jakbym spał z jakimś ciężarem na brzuchu, jakby coś przygniatało moje jelita itd.). Wczoraj źle czułem się przed wyjściem do pracy, oczywiście zaczęło się od luźnego stolca. Później w metrze znowu pojawiły się objawy - nagle robi się gorąco, duszno, skurcze w brzuchu. Wysiadłem na jakiejś stacji. Niestety kolejne wizyty w toaletach to bardzo bardzo małe luźne stolce, które utrudniają mi funkcjonowanie np. w pracy. Powiem szczerze - nie wiem, czy to wszystko kwestia mojej psychiki i wmawianych sobie rzeczy. Wiem jednak, że wpływa to na komfort mojego życia i będę wdzięczny za jakąkolwiek podpowiedź.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Psychiczne problemy często towarzyszą zaburzeniom układu pokarmowego, zwłaszcza często takie objawy, jak hipochondria, depresja i niepokój ogólny, lęk.

    Opisane objawy, takie jak skurczowe bóle brzucha, biegunki i śluz w stolcu wskazują na zespół jelita nadwrażliwego (IBS). W chorobach czynnościowych, takich jak IBS, bardzo istotny jest sposób przeżywania emocji, ich rodzaj, sposób radzenia sobie z bólem i chorobą oraz zdolność funkcjonowania w sytuacjach stresowych.

    Sam Pacjent stwierdza, że dolegliwości pojawiły się, gdy „przechodził zawirowania w życiu”. Podobnie, pierwszy lot samolotem jest niewątpliwe sytuacją bardzo stresującą, która mogła nasilić dolegliwości.

    IBS nie niesie za sobą żadnych poważnych powikłań, choć objawy są bardzo uciążliwe i często niepokoją pacjentów. Do rozpoznania IBS nie jest konieczne wykonywanie badań endoskopowych, tym bardziej, jeśli nie ma żadnych alarmowych objawów, takich jak: chudnięcie, krwawienia z przewodu pokarmowego, niedokrwistość. Jednak w opisanym przypadku podejrzenie zmian zapalnych w rektoskopii skłania do oceny całego jelita grubego, najlepiej z końcowym odcinkiem jelita cienkiego, podczas kolonoskopii. Po wykluczeniu nieswoistych zapaleń jelit należy się skupić na leczeniu IBS, które polega na takim dobraniu leków, aby zlikwidować objawy i poprawić jakość życia pacjentów.

    W leczeniu jelita nadwrażliwego znajdują zastosowanie leki przeciwdepresyjne oraz psychotropowe. Jednak najlepiej uzyskać poradę specjalisty, który dobierze leki, tak aby były najbardziej skuteczne i powodowały jak najmniej działań niepożądanych. U pacjentów z IBS obserwuje się korzystny wpływ terapii psychologicznej, jako działania wspierającego leczenie farmakologiczne.

    Poza wizytą u psychiatry proponuję zastosować leczenie odpowiednie dla IBS, jak leki rozkurczowe, wpływające na perystaltykę przewodu pokarmowego, np. trimebutynę, mebewerynę, przeciwwzdęciowe, w razie potrzeby antybiotyki. Leczenie objawowe polega także na unikaniu używek, zmianie diety i nieunikanie umiarkowanej aktywności fizycznej.