22 sierpnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Gastrolog Kielce

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Dariusz Sołowiej

Gastrolog

Gastroenterologia

Lekarz Ewa Wrzesińska

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Nasilanie się bólu żołądka po posiłku - czy może to być choroba wrzodowa żołądka?
    Od jakiegoś czasu mam problem z żołądkiem, po spożyciu posiłku czuję ból, pieczenie z lewej strony brzucha, lekkie zawroty głowy. Czy to mogą być objawy wrzodów żołądka?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Od jakiegoś czasu mam problem z żołądkiem, po spożyciu posiłku czuję ból, pieczenie z lewej strony brzucha, lekkie zawroty głowy. Czy to mogą być objawy wrzodów żołądka?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Przyczyn bólów w lewej części brzucha jest wiele i na podstawie opisu zawartego w pytaniu nie jest możliwe postawienie ostatecznej diagnozy. Diagnostyka bólów brzucha wymaga określenia miejsca bólu i jego promieniowania, dolegliwości towarzyszących tym objawom (gorączka, żółtaczka, nudności i wymioty, zaburzenia rytmu wypróżnień, chudnięcie itp.), określenia sytuacji zarówno wywołujących ból, jak i go łagodzących, sprecyzowania początku dolegliwości (ostry atak czy stopniowe narastanie) itp.

    Niezbędny jest także wywiad dotyczący wszystkich chorób pacjenta, przyjmowanych leków, używek, przebytych operacji, a także chorób występujących w rodzinie.

    Ból w tej lokalizacji może świadczyć o szeregu chorób związanych nie tylko z przewodem pokarmowym. Często przyczyną są choroby czynnościowe, czyli takie, w których nie znajdujemy żadnej uchwytnej przyczyny, np. dyspepsja czynnościowa. Wśród chorób, które mogą objawiać się bólem z lewej strony brzucha są: zapalenie oraz choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zapalenie trzustki, uszkodzenie śledziony, choroby lewego zagięcia okrężnicy (części jelita grubego), nerki lewej, zapalenie dolnego płata płuca lewego.

    Nasilanie się bólu po posiłku wskazuje najpewniej na choroby żołądka jako przyczyny dolegliwości. Aby rozpoznać chorobę wrzodową, należy wykonać badanie gastroskopowe. Dokładniejsza diagnostyka jest tym bardziej wskazana, gdy pacjent jest po 50. rż., a także, gdy występują tzw. objawy alarmowe, m.in. niedokrwistość, krwawienia z przewodu pokarmowego, dyskomfort lub ból przy przełykaniu, chudnięcie, wywiad rodzinny w kierunku chorób nowotworowych.

    Dlatego też należy zgłosić się do lekarza, który po zebraniu dokładnego wywiadu oraz przeprowadzeniu badania fizykalnego zdecyduje, czy istnieje konieczność wykonania badań laboratoryjnych i obrazowych (USG jamy brzusznej), ew. endoskopowych (gastroskopia).

  • Wybór leku w leczeniu zespołu jelita drażliwego
    Ponieważ miałam częste biegunki i lekarka (bez badań endoskopowych) podejrzewała zespół jelita drażliwego, przepisała mi Debretin. Niestety, po tym lekarstwie objawy się znacznie nasiliły! Biegunek jest dużo więcej.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Ponieważ miałam częste biegunki i lekarka (bez badań endoskopowych) podejrzewała zespół jelita drażliwego, przepisała mi Debretin. Niestety, po tym lekarstwie objawy się znacznie nasiliły! Biegunek jest dużo więcej, a dodatkowo ciągle bardzo burczy mi w brzuchu, słychać jak jelita pracują, czego wcześniej nie było. Czy to normalne, że takie są pierwsze reakcje na lek, a potem się wszystko unormuje? Czy odłożyć ten lek, bo mi szkodzi?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Zespół jelita drażliwego rozpoznajemy na podstawie objawów zgłaszanych przez pacjenta. Zwykle nie ma konieczności przeprowadzania badań endoskopowych, chyba że występują objawy alarmujące, w tym niedokrwistość, chudnięcie, objawy nocne, krwawienia z przewodu pokarmowego, wywiad w kierunku chorób nowotworowych w rodzinie, wiek powyżej 50. rż.

    Jeśli nie ma ww. objawów można rozpocząć leczenie, które często polega na sprawdzeniu kilku leków i wyborze optymalnej terapii. Sposoby naturalnego leczenia zespołu jelita nadwrażliwego to przede wszystkim odpowiednia dieta, unikanie używek, umiarkowana aktywność fizyczna.

    Przyjmowane leki, takie jak opisane w pytaniu (trimebutyna) są zwykle dobrze tolerowane przez pacjentów, nie powodują groźnych działań niepożądanych. Jednak każdy lek może powodować działania niepożądane i jeżeli w opisanym przypadku lek jest źle tolerowany, należy go odstawić.

    Proponowałabym po konsultacji z lekarzem rozważenie innych leków - np. preparatów mebeweryny, które wskazane są w postaci biegunkowej IBS. W razie braku poprawy, należy rozważyć leczenie innymi środkami, jak przeciwbiegunkowe, przeciwdepresyjne, antybiotyki itd.

  • Czy leki przeciwalergiczne mogą działać korzystnie w colitis ulcerosa?
    Proszę o wyjaśnienie, czy leki przeciwalergiczne (cetyryzyna, loratadyna) mogą działać korzystnie w colitis ulcerosa?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Proszę o wyjaśnienie, czy leki przeciwalergiczne (cetyryzyna, loratadyna) mogą działać korzystnie w colitis ulcerosa?
    Choruję na tę chorobę od przeszło 10 lat, pozostaję pod opieką gastrologa. Dodatkowo mam alergię na pyłki drzew, traw, roztocze. Nigdy nie wykonywałem testów w kierunku alergii pokarmowej. Zauważyłem, że po zastosowaniu cetyryzyny mijają objawy, takie jak: wzdęcia, brak apetytu, nudności, ból brzucha, ponadto normuje się stolec i znika w nim śluz. Czy leki te poprzez wpływ na układ immunologiczny mogą działać korzystnie w tej chorobie?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Trudno odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ leki z grupy nie są typowymi lekami stosowanymi ani we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, ani w alergii pokarmowej. Nie wiemy także, jaka jest przyczyna opisywanych dolegliwości. Nie są to objawy zaostrzenia colitis ulcerosa, ale czasami zdarza się, że pacjenci pozostający w remisji tej choroby zgłaszają podobne objawy.

    Badania wskazują, że częstość występowania objawów jelita nadwrażliwego jest większa u chorych na CU w porównaniu z populacją zdrową. Badania także wskazują na związek jelita nadwrażliwego z chorobami atopowymi.

    Nie była w tym przypadku diagnozowana alergia pokarmowa, która może dawać podobne objawy. Najlepszą metodą rozpoznania alergii pokarmowej jest próba korelacji objawów z podejrzewanymi pokarmami, czyli odstawienie czynników alergizujących i sprawdzenie reakcji organizmu. W alergiach pokarmowych leczenie polega głównie na unikaniu czynnika, który ją powoduje. Stosowane są także leki z innych grup.

    Wymienione w pytaniu leki mogą powodować rzadkie działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, ból brzucha, zapalenie błony śluzowej żołądka, biegunkę, wymioty. Ale nie jest wykluczone, że mogą akurat w tym przypadku łagodzić występujące dolegliwości. Dlatego jeśli pomagają, nie ma przeciwwskazań, żeby je przyjmować.

    Zobacz także

    Cetyryzyna (dichlorowodorek cetyryzyny)
    Loratadyna

  • Psychoonkolog o procesie akceptacji stomii
    Kwestie psychicznych, fizycznych, a także intymnych aspektów procesu akceptacji stomii porusza w wywiadzie powstałym w ramach kampanii "STOMAlife. Odkryj stomię" Bianca Kotoro, psychoonkolog, terapeuta oraz psychoseksuolog.
    Więcej

    Kwestie psychicznych, fizycznych, a także intymnych aspektów procesu akceptacji stomii porusza w wywiadzie powstałym w ramach kampanii "STOMAlife. Odkryj stomię" Bianca Kotoro, psychoonkolog, terapeuta oraz psychoseksuolog. Bianca Kotoro jako pierwsza w Polsce zajęła się wypracowaniem metod poprawiających komfort życia społecznego i intymnego stomików.

    Jakie problemy można napotkać po zabiegu wyłonienia stomii?

    Głównym problemem jest kwestia akceptacji stomii, gdyż ona zmienia wygląd naszego ciała, wizerunek, do którego przywykliśmy. Zmienia się miejsce położenia naszego układu wydalania. Intymna sfera przestaje być poniekąd intymną. Osobom, które nie miały wcześniej problemów z poczuciem własnej wartości, znacznie łatwiej przychodzi akceptacja nowej sytuacji. W drugim przypadku proces jest znacznie bardziej utrudniony. Bez znaczenia jest ocena wyglądu fizycznego, w przypadku braku akceptacji "nas" ze strony psychiki.

    Jakie są różnice w procesie przyzwyczajania się do stomii dzieci, dorosłych i osób starszych?

    Należy pamiętać o tym, że każdy człowiek jest inny. Proces akceptacji uzależniony jest od wielu czynników m.in.: wieku, osobowości. Statystycznie akceptacja stomii najszybciej przychodzi małym dzieciom i osobom znacznie starszym. Najtrudniejszy okres na "burzliwe zmiany" szacuje się na czas pomiędzy 14-tym a 23-im rokiem życia. Okres dojrzewania, bunt, burza hormonów, młodzieńcze plany - nie idą w parze z chorobą, ani jej następstwami. Stomia nie jest przecież społecznie akceptowana. Ani nie jest znana! Burzliwe zmiany rozwojowe zachodzące w życiu młodego człowieka plus stomia - mogą w konsekwencji powodować brak akceptacji siebie.

    Fakt, czy dziecko zaakceptuje nową sytuację, czy nie, zależy od dorosłych. Dzieci nie mają konotacji emocjonalnych, dla nich dane słowo, sytuacja nie jest powiązane z wcześniejszymi doświadczeniami. Dlatego przyjmują świat zero?jedynkowo, z nieświadomością istnienia innej rzeczywistości. Jeśli nie stworzymy dziwnych sytuacji i dzieci przyjmą nową sytuację jako "normalną" kolej rzeczy, to nie będą odczuwały, że dana przypadłość jest czymś nienormalnym. Pytania kierowane ze strony dzieci są jak najbardziej dobrym zjawiskiem. Nasza w tym głowa - dorosłych, aby przekazać dziecku informacje w przystępny sposób i bez złych emocjonalnych konotacji.

    Jakie działania powinna podjąć rodzina stomika, w celu ułatwienia mu akceptacji nowej sytuacji?

    Zdobyć jak największą wiedzę o stomii i sprzęcie stomijnym. Nie negować wszelkich obaw stomika, ale wysłuchać i przedyskutować. Stomicy żyją z obawą, że woreczek się odklei i wydobędzie się z niego zawartość czy nieprzyjemny zapach. A nie możemy założyć, że woreczek nigdy się nie odklei. Natomiast możemy zrobić wszystko, w celu uniknięcia niezręcznej sytuacji. Najprostszym sposobem jest wypracowanie sobie technik, które zapewnią nam komfort funkcjonowania ze sprzętem stomijnym. Oczywiście nie musimy mówić wszystkim o stomii. Natomiast nie należy obawiać się, że jeśli odkryjemy naszą tajemnicę, to zostanie ona niezaakceptowana lub zmieni się podejście do naszej osoby. Stomia umożliwia normalne funkcjonowanie, dlatego traktowanie stomika po macoszemu nie wpływa na jego samopoczucie korzystnie.

    W jaki sposób mówić dzieciom o stomii?

    Przede wszystkim mówić językiem zrozumiałym i dostosowanym do ich wieku. Zrezygnować z używania przenośni, abstrakcyjnych określeń - istota tkwi w prostocie. Takie podejście wynika z faktu, iż dzieci nie myślą w sposób abstrakcyjny. Dorośli zapominają, że u dzieci owe myślenie abstrakcyjne pojawia się około 11. roku życia. Wcześniej odbierają rzeczywistość taką, jaka ona jest w danej chwili. Przyjmują pewną prawdę, bez konotacji - o ile dorośli jej im nie sprzedadzą. Bardzo istotne jest, aby unikać komunikatów nacechowanych negatywnymi emocjami. Budując komunikat należy dopasować go do wieku, a z czasem rozbudowywać - czyli podążać za dzieckiem i jego pytaniami i percepcją. Najpierw sam jako dorosły odpowiedz sobie - co chcesz przekazać, a nie "jak". Dorośli często zaczynają od "jak" a nie wiedzą co jest podstawą, fundamentem odpowiedzi. Wiedzą bez której nikomu nie udało by się danego zjawiska wyjaśnić.

    Czy można przygotować się psychicznie do wyłonienia stomii?

    Ważny jest kontakt z drugim człowiekiem - dialog. Wyszukiwanie informacji w Internecie nie jest tożsame z rozmową. Nie należy też myśleć, że jesteśmy w stanie przygotować się w 100% na sytuację, która będzie miała miejsce w przyszłości i z wyprzedzeniem i uśmiechem ją zaakceptować. Jednak nabycie wiedzy i świadomości pozwali nam uniknąć szoku po operacji, gdy po przebudzeniu będzie "coś na brzuchu". Pacjenci, którzy nie byli przygotowani - potrafili zrywać opatrunki.

    Okres przed operacją to idealny czas na przygotowanie się na nadejście zmian. Przyjrzenie się, jak będziemy wyglądać z doczepionym workiem stomijnym. Uzmysłowienie sobie, że moje życie się zmieni, co nie oznacza, że na gorsze. Będzie inne niż to, które znamy. Należy dać sobie czas. Wypełnić worek chociażby kiślem, wodą i zobaczyć, jak to wygląda. Czy wystaje spod ubrania, czy można to zamaskować?

    Z jakimi problemami intymnymi mogą spotkać się stomicy?

    Na początku należy zadać sobie pytanie, czy moje życie seksualne przed operacją było udane? W tym momencie pojawia się podział na osoby, które były zadowolone z wcześniejszego pożycia i czerpały z niego satysfakcję oraz te, które go nie miały. Stomia ma na celu poprawę jakości naszego życia. Potrzebny jest czas na zagojenie ran pooperacyjnych i odzyskanie sił.

    Ludzie wchodzą w ślepy zaułek, jeśli intymność traktują jako akt fizyczny. Natomiast intymność i seksualność to szeroki obszar zarówno o naszym ciele, jak i przede wszystkim w mózgu. Po operacji wyłonienia stomii u mężczyzn może pojawić się problem braku erekcji (sztywności penisa), w wyniku ponacinania nerwów. Ale jeśli stomik miał wcześniej np. cukrzyce, to ona może być powodem problemów z erekcją. Jednak na proces odkrycia udanej sfery intymnej składa się wiele czynników. Dlatego na ciało należy patrzeć jako na całość, a nie wyrwany fragment. Mogą pojawić się pewne ograniczenia w przypadku pozycji seksualnych. Być może stomik będzie musiał zmienić swoje przyzwyczajenia seksualne i na nowo odkryć przyjemność. Wachlarz możliwości jest naprawdę bardzo szeroki.

    W jaki sposób stomicy powinni mówić o swojej przypadłości partnerom?

    W przypadku stałego partnera, który był przy nas podczas choroby, czy wypadu i który kocha nas, a nie nasze opakowanie - wystarczy szczera rozmowa, taka jaka nieraz miała miejsce w związku. Jeśli wygląd zewnętrzny miałby oddziaływać w znaczącym stopniu na trwający związek, to ludzie rozstawaliby się co chwila. Zmieniamy się z dnia na dzień, a na człowieka składają się różne aspekty: psychiczne i fizyczne. Ludzie decydują się na związki, aby móc dzielić ze sobą i szczęście i troski, porozmawiać o obawach i zmartwieniach. Podczas sesji terapeutycznej usłyszałam od kobiety: "on mnie nie dotyka", natomiast, mężczyzna ustosunkowując się do jej słów, odpowiedział: "nie dotykałem jej, ponieważ bałem się, że sprawię jej ból". W związku komunikacja jest czynnikiem podstawowym. Partnerowi należy dać znak, że istnieje przestrzeń na bliskość i intymność. Rozważając przypadek zbliżenia z nowo poznanym partnerem, istotne jest podkreślenie faktu, że szczerość jest bardzo ważna. Informacja o obecności stomii nie musi pojawić się na początku znajomości. Jednak po pewnym czasie niemożliwe stanie się jej ukrywanie. Jeśli dla drugiej osoby "opakowanie" będzie stanowić problem, to po co inwestować w taki związek?

    Jak przełamać lęk przed kontaktem fizycznym po operacji wyłonienia stomii?

    Podczas kontaktu fizycznego odkrywamy to, co staramy się ukryć. Dodatkowo pojawiają się aspekty fizjologiczne. Jeśli osoba ze stomią akceptuje swoją sytuację, to z mniejszym lękiem podejmie kroki prowadzące do zbliżenia. Natomiast poczucie wstydu może uniemożliwić takie działania. Niechęć do własnego ciała blokuje całą przyjemność i radość z kontaktu fizycznego.

    Komu i dlaczego łatwiej zaakceptować obecność stomii - kobietom czy mężczyznom?

    Każdy człowiek jest jednostką indywidualną, dlatego od osobowości kobiety lub mężczyzny zależy to, w jaki sposób potoczy się proces akceptacji. Nie pojawiły się żadne badania, które analizowałby ten proces. Istotne jest poczucie własnej wartości, wsparcie od innych osób, a także nasze przystosowanie do funkcjonowania w społeczeństwie.

    Dlaczego operacja wyłonienia stomii kojarzy się z wyrokiem, a nie szansą na dalsze życie?

    Bezdyskusyjnie jest to zmiana fizyczna. Istotne jest, jak my patrzymy na życie. Często używa się określeń "szklanka do połowy pełna" i "szklanka do połowy pusta". Stomia powinna być odbierana jako symbol zwycięstwa i wtedy mówimy o szklance do połowy pełnej. Człowiek triumfuje nad chorobą i otrzymuje drugie życie. Jeśli stomia stanie się symbolem porażki i jedynie będzie przypominać o przebytej chorobie, wtedy szklanka jest do połowy pusta. Jeśli my będziemy patrzeć na te wydarzenia realnie i pozytywnie, wtedy uda nam się czerpać radość z życia. A powodem do radości jest choćby to, że możemy rano wstać, że możemy móc z kimś porozmawiać i się do niego uśmiechnąć - tak często o tym zapominamy.

    Jakie są metody radzenia sobie z odrzuceniem i brakiem akceptacji dla stomików?

    Nie ma tak zwanej złotej recepty. Każdy ma inny system reagowania. Każdy z nas jest inny. Są osoby ekspresyjne i otwarte, które szybko odnajdują się w towarzystwie i nowej sytuacji. Natomiast inne nie. Jedni będą woleli adaptować się pośród stomików, inni nie. Praca nad zaakceptowaniem własnego ciała to proces indywidualny. A terapia wspomagająca jest zawsze indywidualnie dobierana do danej osoby. Nigdy nie ma dwóch identycznych terapii, są tylko pewne ogóle założenia.

  • Leczenie zanikowego zapaleniu żołądka związanym z niedokrwistością Addisona i Biermera
    Proszę o informacje o nowościach leczenia zanikowego nieżytu żołądka z autoagresji typ A, HP-negatywnego. Do kogo ma się zwrócić pacjent w Polsce celem leczenia substytucyjnego wit. B12 i przeprowadzania badań kontrolnych? (gastroenterolog? lekarz rodzinny?)
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Proszę o informacje o nowościach leczenia zanikowego nieżytu żołądka z autoagresji typ A, HP-negatywnego. Do kogo ma się zwrócić pacjent w Polsce celem leczenia substytucyjnego wit. B12 i przeprowadzania badań kontrolnych? (gastroenterolog? lekarz rodzinny?)

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    W zanikowym zapaleniu żołądka związanym z niedokrwistością Addisona i Biermera stwierdza się przeciwciała skierowane m.in. przeciwko antygenom komórek okładzinowych błony śluzowej żołądka, przeciw czynnikowi wewnętrznemu Castle?a. Prowadzi to do zahamowania pracy tych komórek i do zmniejszenia kwaśności i bezkwasu (bezsoczności). Występuje także niedokrwistość megaloblatyczna (czyli ze zwiększoną objętością krwinki czerwonej) oraz niedobór witaminy B12, co prowadzić może do poważnych następstw, zwłaszcza powikłań neurologicznych.

    Nie ma konkretnych metod leczenia zanikowego zapalenia, poza podawaniem do końca życia witaminy B12. Leczenie to prowadzi lekarz rodzinny. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowej suplementacji doustnej witaminy B12, a u niektórych doustna forma leczenia będzie wystarczająca. Są też preparaty witaminy B12 w formie aerozolu podawanego donosowo.

    Zalecana jest zbilansowana dieta (witamina dostarczana jest do organizmu z pożywieniem).

    U chorych wymagany jest nadzór endoskopowy. Wskazane jest przeprowadzanie okresowych kontrolnych badań gastroskopowych, ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju raka żołądka. Częstość występowania polipów żołądka oraz związek z rakowiakiem żołądka są duże. Skierowanie na gastroskopię można uzyskać od lekarza rodzinnego albo z Poradni Gastroenterologicznej.

    W przypadku stwierdzenia w kontrolnych badaniach zakażenia H. pylori, należy przeprowadzić eradykację, czyli leczenie antybiotykami. Infekcja H. pylori sprzyja zanikowi błony śluzowej i jest czynnikiem rakotwórczym. Już sam niedobór witaminy B12 jest wskazaniem do eradykacji (oczywiście gdy jest obecne aktywne zakażenie).

    U kobiet z małym stężeniem witaminy B12 badanie cytologiczne wymazu z szyjki macicy może dawać wyniki fałszywie dodatnie (ze względu na wpływ niedoboru witaminy na wygląd komórek nabłonka szyjki macicy).