29 maja 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Gastrolog Bydgoszcz

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Marcin Manerowski

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Łódź zainaugurowała program profilaktyki chorób wątroby
    Badania diagnostyczne, zajęcia ruchowe oraz warsztaty dietetyczne złożą się na program profilaktyki chorób wątroby związanych ze stylem życia, który łódzki magistrat zainaugurował w czwartek. Na projekt finansowany z funduszy UE miasto otrzymało 2,6 mln zł.
    Więcej

    Badania diagnostyczne, zajęcia ruchowe oraz warsztaty dietetyczne złożą się na program profilaktyki chorób wątroby związanych ze stylem życia, który łódzki magistrat zainaugurował w czwartek. Na projekt finansowany z funduszy UE miasto otrzymało 2,6 mln zł.

    Projekt "Łódź kontra choroby wątroby" ma na celu podniesienie świadomości zdrowotnej łodzian i zachęcenie do prozdrowotnego stylu życia oraz profilaktycznych badań diagnostycznych służących zmniejszeniu ryzyka zachorowania na przewlekłe choroby wątroby związane ze stylem życia. Szacuje się, że w ciągu roku weźmie w nim udział ponad 45 tys. osób.

    "Tematyka programu została określona przez Ministerstwo Zdrowia na podstawie wskaźników zdrowotnych naszego powiatu. Obejmuje ona przewlekłe, niezakaźne choroby wątroby, czyli stłuszczenie i marskość wątroby wynikające z otyłości, nadwagi bądź nadużywania alkoholu" - podkreśliła zastępca dyrektora wydziału zdrowia i spraw społecznych Iwona Iwanicka.

    Projekt adresowany jest do trzech grup: dzieci i młodzieży, a także kobiet i mężczyzn w wieku od 18 do 64 lat zagrożonych nadużywaniem alkoholu bądź z nadwagą lub otyłością. Działania adresowane do dzieci i młodzieży będą koncentrować się na minimalizowaniu ryzyka zachorowania na przewlekłe choroby wątroby poprzez profilaktykę, edukację zdrowotną i promowanie zdrowego stylu życia.

    Łódź kontra choroby wątroby
    Materiały UMŁ

    Dla młodszych dzieci planowane są przedstawienia teatralne oraz warsztaty plastyczne i kulinarne, dla młodzieży - warsztaty z dietetykiem i psychologiem.

    Zaplanowano również szkolenie dla pielęgniarek medycyny szkolnej. Miasto chce przygotować 30 edukatorów zdrowego stylu życia, którzy będą prowadzić zajęcia dla dzieci i młodzieży również po zakończeniu projektu.

    Dla dorosłych łodzian, zarówno tych zagrożonych chorobami wątroby wynikającymi z nadużywania alkoholu, jak i z otyłości, przewidziano spotkania edukacyjne dotyczące czynników zwiększających ryzyko przewlekłych chorób wątroby, warsztaty psychologiczne i dietetyczne.

    W ramach projektu przewidziano też badania diagnostyczne dla osób z otyłością i nadwagą (USG jamy brzusznej), konsultacje lekarza i dietetyka oraz program pomocy psychologicznej dla osób walczących z nadwagą. Nie zabraknie oferty aktywnego wypoczynku - będą rajdy rowerowe, wycieczki piesze, zajęcia nordic walking, warsztaty taneczne czy ćwiczenia z instruktorem w łódzkich parkach.

    Jak zaznaczyła Iwanicka, poszczególne elementy programu będą inicjowane w różnych terminach, np. zajęcia edukacyjne w szkołach ruszą po wakacjach. Informacje o tym, gdzie i kiedy będzie można wziąć udział w warsztatach, badaniach i zajęciach, zamieszczane będą na bieżąco na stronie zdrowawatroba.uml.lodz.pl.

    Projekt realizowany będzie przez rok, do kwietnia 2016 r., a zakończy go konferencja połączona z piknikiem rodzinnym.

    Program finansowany jest ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014 oraz budżetu państwa w ramach Programu "Ograniczanie społecznych nierówności w zdrowiu".

  • Łódź zainaugurowała program profilaktyki chorób wątroby
    Badania diagnostyczne, zajęcia ruchowe oraz warsztaty dietetyczne złożą się na program profilaktyki chorób wątroby związanych ze stylem życia, który łódzki magistrat zainaugurował w czwartek. Na projekt finansowany z funduszy UE miasto otrzymało 2,6 mln zł.
    Więcej

    Badania diagnostyczne, zajęcia ruchowe oraz warsztaty dietetyczne złożą się na program profilaktyki chorób wątroby związanych ze stylem życia, który łódzki magistrat zainaugurował w czwartek. Na projekt finansowany z funduszy UE miasto otrzymało 2,6 mln zł.

    Projekt "Łódź kontra choroby wątroby" ma na celu podniesienie świadomości zdrowotnej łodzian i zachęcenie do prozdrowotnego stylu życia oraz profilaktycznych badań diagnostycznych służących zmniejszeniu ryzyka zachorowania na przewlekłe choroby wątroby związane ze stylem życia. Szacuje się, że w ciągu roku weźmie w nim udział ponad 45 tys. osób.

    "Tematyka programu została określona przez Ministerstwo Zdrowia na podstawie wskaźników zdrowotnych naszego powiatu. Obejmuje ona przewlekłe, niezakaźne choroby wątroby, czyli stłuszczenie i marskość wątroby wynikające z otyłości, nadwagi bądź nadużywania alkoholu" - podkreśliła zastępca dyrektora wydziału zdrowia i spraw społecznych Iwona Iwanicka.

    Projekt adresowany jest do trzech grup: dzieci i młodzieży, a także kobiet i mężczyzn w wieku od 18 do 64 lat zagrożonych nadużywaniem alkoholu bądź z nadwagą lub otyłością. Działania adresowane do dzieci i młodzieży będą koncentrować się na minimalizowaniu ryzyka zachorowania na przewlekłe choroby wątroby poprzez profilaktykę, edukację zdrowotną i promowanie zdrowego stylu życia.

    Dla młodszych dzieci planowane są przedstawienia teatralne oraz warsztaty plastyczne i kulinarne, dla młodzieży - warsztaty z dietetykiem i psychologiem.

    Zaplanowano również szkolenie dla pielęgniarek medycyny szkolnej. Miasto chce przygotować 30 edukatorów zdrowego stylu życia, którzy będą prowadzić zajęcia dla dzieci i młodzieży również po zakończeniu projektu.

    Dla dorosłych łodzian, zarówno tych zagrożonych chorobami wątroby wynikającymi z nadużywania alkoholu, jak i z otyłości, zaplanowano spotkania edukacyjne dotyczące czynników zwiększających ryzyko przewlekłych chorób wątroby, warsztaty psychologiczne i dietetyczne.

    W ramach projektu przewidziano też badania diagnostyczne dla osób z otyłością i nadwagą (USG jamy brzusznej), konsultacje lekarza i dietetyka oraz program pomocy psychologicznej dla osób walczących z nadwagą. Nie zabraknie oferty aktywnego wypoczynku - będą rajdy rowerowe, wycieczki piesze, zajęcia nordic walking, warsztaty taneczne czy ćwiczenia z instruktorem w łódzkich parkach.

    Jak zaznaczyła Iwanicka, poszczególne elementy programu będą inicjowane w różnych terminach, np. zajęcia edukacyjne w szkołach ruszą po wakacjach. Informacje o tym, gdzie i kiedy będzie można wziąć udział w warsztatach, badaniach i zajęciach, zamieszczane będą na bieżąco na stronie www.zdrowawatroba.uml.lodz.pl.

    Projekt realizowany będzie przez rok, do kwietnia 2016 r., a zakończy go konferencja połączona z piknikiem rodzinnym. Program finansowany jest ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014 oraz budżetu państwa w ramach Programu "Ograniczanie społecznych nierówności w zdrowiu".

  • Komentarz
    Więcej

    Jak cytować: Kołodziejczak M.: Komentarz. W: Strzeszyński Ł.: Postępowanie w nienowotworowych chorobach odbytnicy i odbytu: omówienie wytycznych American College of Gastroenterology 2014. Med. Prakt., 2015; 3: 33–34, 107

    Wytyczne American College of Gastroenterology (ACG) z 2014 roku dotyczące postępowania w nienowotworowych chorobach odbytu i odbytnicy są kolejną próbą ustalenia standardów diagnostyki i terapii w trudnym obszarze łagodnych chorób proktologicznych. Dużą część wytycznych poświęcono anorektalnym zaburzeniom czynnościowym, co ma istotne znaczenie praktyczne, gdyż u coraz większej liczby pacjentów nie stwierdza się patologii organicznych, a jedynie nieprawidłowości czynnościowe, takie jak zaburzenia defekacji, czynnościowe zespoły bólowe czy też nietrzymanie gazów i stolca.

    Zaburzenia defekacji

    W wytycznych szeroko omówiono definicję, diagnostykę i postępowanie w zaburzeniach defekacji. Należy podkreślić stanowisko autorów, że badanie per rectum jest użytecznym pierwszym badaniem przesiewowym w rozpoznawaniu zaburzeń defekacji i cechuje się dobrą wartością predykcyjną wyniku ujemnego. Również autorka tego komentarza uważa, że jest to pierwsze, niejednokrotnie najważniejsze badanie, które pozwala wykluczyć inne choroby (w tym nowotwory odbytu i odbytnicy) i decyduje o wyznaczeniu dalszych kierunków diagnostycznych. Inne badania wymienione w wytycznych są przeważnie kosztowne i nie zawsze łatwo w Polsce dostępne (np. elektromiografia mięśnia dna miednicy czy anorektomanometria). Niektóre z wymienionych badań można jednak wykonać w każdym szpitalu (np. test z balonem czy też defekografię z papką barytową, którą można wykonać bez rejestracji za pomocą kamery, podobnie do wlewu doodbytniczego). Należy się zgodzić z autorami wytycznych, że nie powinno się rozpoznawać czynnościowych zaburzeń defekacji na podstawie tylko jednego badania, gdyż żadne z obecnie wykorzystywanych badań diagnostycznych nie jest wystarczająco swoiste.

    Przewlekły ból odbytu

    Ustalenie czynników odpowiedzialnych za wystąpienie przewlekłego bólu odbytu nie jest łatwe z powodu złożoności tego zaburzenia i jego wieloczynnikowej etiologii. Nie należy zapominać, że chociaż ból odbytu może mieć charakter czynnościowy lub być spowodowany chorobami zapalnymi, to zdarza się, że jego przyczyną jest nowotwór odbytu, odbytnicy lub narządów sąsiadujących z odbytnicą. Dlatego też w wytycznych ACG zaleca się przed podjęciem próby leczenia zachowawczego wykluczenie innych przyczyn bólu, zarówno nienowotworowych, takich jak szczelina czy zapalenie krypty, jak i nowotworów. Rozpoznanie przyczyny bólu opiera się przede wszystkim na wywiadzie, na badaniu ogólnym i proktologicznym oraz na badaniach dodatkowych. Wnikliwa rozmowa z chorym ma w tych przypadkach charakter decydujący. W zaleceniach dotyczących diagnostyki napadowego bólu odbytu wywiad znajduje się na pierwszym miejscu.

    Nietrzymanie stolca

    W wytycznych ACG dotyczących diagnostyki nietrzymania stolca zwraca uwagę zalecenie aktywnego wywiadu w tym kierunku. Szczególną grupę chorych cierpiących na nietrzymanie pochodzenia zarówno neurogennego (uszkodzenie bądź rozciągnięcie nerwu sromowego), jak i mechanicznego (przerwanie mięśni zwieraczy) stanowią kobiety po porodzie. Często się zdarza, że taka pacjentka nie zgłasza lekarzowi położnikowi nietrzymania stolca. Zajęta jest noworodkiem, ponadto część pacjentek uważa „że tak musi być”, a inne wstydzą się swoich dolegliwości. Zalecenie aktywnego pytania pacjentek o trzymanie stolca po porodzie pozwala wcześnie rozpoznać dolegliwość i rozpocząć terapię.

    Za szczególnie ważne uważam zalecenie wykonania badania per rectum przed skierowaniem na anorektomanometrię. Pomimo znacznego rozwoju metod diagnostycznych w ostatnich latach badanie per rectum nadal pozostaje badaniem podstawowym i żadne badania pomocnicze nie zastąpią wnikliwie przeprowadzonego wywiadu oraz proktologicznego badania przedmiotowego. Badanie per rectum, szczególnie jeśli jest przeprowadzone przez doświadczonego lekarza, pozwala z dużą dokładnością określić sprawność zarówno zwieracza wewnętrznego (napięcie bierne i tzw. zwartość odbytu), jak i zwieracza zewnętrznego (świadomy skurcz zwieracza wykonywany przez pacjenta na polecenie).

    Większość pacjentów można leczyć zachowawczo – dietą i ćwiczeniami zwieraczy, pamiętając, że jeśli zaburzenia dotyczą mięśnia zwieracza wewnętrznego, którego skurcz jest niezależny od woli, stosowanie biofeedback nie ma uzasadnienia. Zaleca się edukację pacjenta i modyfikację diety; niejednokrotnie zwykłe zagęszczenie diety znacząco zmniejsza objawy. Należy zarezerwować odpowiednio dużo czasu na wizytę pacjenta; ze względu na wstydliwość problemu w tych przypadkach sukces terapeutyczny zależy od dobrego kontaktu i zaufania do lekarza.

    Wstrzykiwanie preparatów wypełniających zwieracz jak dotąd nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, a zabiegi „ostatniej szansy” (np. gracilloplastyka) ze względu na koszty i trudność techniczną wykonania powinny być zarezerwowane dla ośrodków referencyjnych z odpowiednim zapleczem diagnostycznym. Również operacje rekonstrukcyjne zwieraczy odbytu powinny być wykonywane przez chirurgów doświadczonych w operacjach proktologicznych i tylko w przypadku dużych uszkodzeń; nie zawsze przynoszą one pożądany efekt.

    Szczelina odbytu

    W leczeniu przewlekłej szczeliny odbytu nadal się zaleca w pierwszej kolejności leczenie zachowawcze, którego celem jest zniesienie wzmożonego napięcia zwieracza wewnętrznego na drodze tzw. farmakologicznej sfinkterotomii, czyli odwracalnego porażenia zwieracza wewnętrznego za pomocą leków działających miejscowo.1 Stosowane w tym celu leki, takie jak blokery kanału wapniowego i nitrogliceryna, mają też poprawiać ukrwienie kanału odbytu. Operacje szczeliny wykonuje się u wybranych pacjentów, u których leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne, proponując wcześniej wstrzyknięcie toksyny botulinowej. Toksyna blokuje uwalnianie acetylocholiny do przestrzeni synaptycznej poprzez wiązanie się z presynaptycznymi cholinergicznymi zakończeniami nerwowymi, co powoduje porażenie i rozluźnienie mięśnia zwieracza wewnętrznego, poprawia ukrwienie i sprzyja wygojeniu się szczeliny. Ciśnienie spoczynkowe w kanale odbytu po podaniu toksyny może ulec obniżeniu nawet o 15–30%. Zwraca jednak uwagę duża częstość nawrotów po tej terapii, sięgająca nawet 42%.2

    Guzki krwawnicze (hemoroidy)

    Również w przypadku objawowych hemoroidów autorzy wytycznych w pierwszej fazie leczenia zalecają postępowanie zachowawcze (zwiększenie podaży błonnika i płynów), podają też, że wartość leków miejscowych nie jest udokumentowana. Zakrzepica hemoroidu zewnętrznego (zakrzepica żył brzeżnych odbytu), jeśli jest świeża (do 3 dni), może zostać wycięta. Pojedynczy zakrzep można naciąć i opróżnić w znieczuleniu miejscowym. Jest to łatwy zabieg powodujący prawie natychmiastowe ustąpienie dolegliwości. Stare zakrzepy (kilkudniowe, kilkunastodniowe) trudno się usuwa, a zabieg nie przynosi oczekiwanej poprawy. Z zabiegów alternatywnych najbardziej polecana jest metoda Barona – podwiązywanie guzków krwawniczych. Klasyczne wycięcie hemoroidów wykonuje się w przypadku dużych hemoroidów stopnia 3 lub 4. Zabieg Longo (hemoroidopeksji staplerowej) obecnie wykonuje się rzadko, a zdania na temat skuteczności podwiązywania tętnic hemoroidalnych pod kontrolą sondy doplerowskiej są podzielone,3-5 chociaż w wytycznych zalecenie to oznaczono jako silne. Klasyczne wycięcie hemoroidów nadal ma swoje niepodważalne miejsce w leczeniu zaawansowanej choroby hemoroidalnej. Dowodem na to jest badanie porównujące hemoroidektomię konwencjonalną ze staplerową, w którym stwierdzono mniej nawrotów po zabiegu klasycznym.6

    Podsumowanie

    Na koniec należy podkreślić, że chociaż komentowane wytyczne postępowania w niezłośliwych chorobach odbytnicy i odbytu są kwintesencją aktualnej wiedzy na ten temat i mogą mieć praktyczne zastosowanie w codziennej pracy lekarskiej, to należy zawsze pamiętać o indywidualizacji leczenia, co w niektórych przypadkach może oznaczać pewne odstępstwa od zaleceń zawartych w tych wytycznych.

    Piśmiennictwo:


    1. Bielecki K., Kołodziejczak M.: A prospective randomized trial of diltiazem and glyceryltrinitrate ointment in the treatment of chronic fissure. Colorectal Dis., 2003; 5: 256–257
    2. Medei B.: Recent advances in pharmacotherapy of chronic anal fissure: an update. Asian J. Surg., 2008; 31: 154–163
    3. Testa A., Torino G., Gioia A.: DG-RAR (Doppler-guided recto-anal repair): a new mini invasive technique in the treatmentof prolapsed hemorrhoids (grade III-IV): preliminary report. Int. Surg., 2010; 95: 265–269
    4. Forrest N.P., Mullerat J., Evans C., Middleton S.B.: Doppler-guided hemorroidal artery ligation with recto anal repair: a new technique for the treatment of symptomatic haemorrhoids. Int. J. Colorectal Dis., 2010; 25: 1251–1256
    5. Karin E., Avital S., Dotan I. i wsp.: Doppler-guided haemorrhoidal artery ligation in patients with Crohn’s disease. Colorectal Dis., 2012; 14: 111–114
    6. Jayaraman S., Colquhoun P.H., Malthaner R.A.: Stapled hemorrhoidopexy is associated with a higher long-term recurrence rate of internal hemorrhoids compared with conventional excisional hemorrhoid surgery. Dis. Colon Rectum, 2007; 50: 1297–1305

    Postępowanie w nienowotworowych chorobach odbytnicy i odbytu. Podsumowanie wytycznych ACG 2014

  • Choroba hemoroidalna
    Więcej

    Rozpoznanie

    Choroba hemoroidalna należy do najczęstszych problemów zdrowotnych w krajach rozwiniętych. Prawidłowe struktury znajdujące się w bliższej części kanału odbytu, zwane guzkami krwawniczymi (lub czasem hemoroidami) wewnętrznymi, zbudowane ze splotów żylnych i luźnej tkanki łącznej pokrytych błoną śluzową, mogą ulegać powiększeniu, wskutek czego może dochodzić do ich wypadania i/lub krwawienia. Nazwy „hemoroidy” ACG zaleca używać w przypadku objawowych guzków krwawniczych wewnętrznych (choroby hemoroidalnej). Zasadnicze objawy hemoroidów wewnętrznych to krwawienie typu hemoroidalnego – czyli niebolesne, związane z defekacją – oraz okresowe wypadanie. Często rozpoznania objawowych hemoroidów wewnętrznych dokonuje się przez wykluczenie innych źródeł krwawienia. W splotach żylnych pokrytych anodermą, zlokalizowanych przy brzegu odbytu, może czasem dochodzić do bolesnej zakrzepicy – stan ten określany jako zakrzepica zewnętrznego żylaka odbytu (hemoroidu zewnętrznego) wykazuje niewielki związek z hemoroidami wewnętrznymi.

    Badanie przedmiotowe musi obejmować oglądanie okolicy odbytu, zarówno w spoczynku, jak i podczas parcia, oraz badanie palcem w celu wykluczenia innych chorób odbytu. Hemoroidy wewnętrzne klasyfikuje się następująco:
    stopień 1 – nie wypadają
    stopień 2 – wypadają, ale ulegają samoistnemu odprowadzeniu
    stopień 3 – wymagają ręcznego odprowadzenia
    stopień 4 – nie dają się odprowadzić.

    W razie krwawienia zwykle jest uzasadnione wykonanie przynajmniej sigmoidoskopii w celu wykluczenia innego źródła krwawienia. U chorych w wieku >50 lat lub z obciążającym wywiadem rodzinnym istnieją wskazania do oceny całego jelita grubego – zwykle w kolonoskopii.

    Zakrzepicę hemoroidu zewnętrznego łatwo rozpoznać w badaniu przedmiotowym jako tkliwy, siny guzek zlokalizowany przy brzegu odbytu; nie ma potrzeby wykonywania dodatkowych badań ani klasyfikowania. Istotne jest jedynie, czy został stwierdzony wcześnie czy późno, i czy objawy jeszcze narastają, czy już ustępują.

    Zalecenie

    Chorobę hemoroidalną rozpoznaje się na podstawie wywiadów i badania przedmiotowego. Jeśli występuje krwawienie, często konieczne jest stwierdzenie jego źródła w badaniu endoskopowym. [S, U]

    Leczenie

    1. Większość chorych z zakrzepicą hemoroidu zewnętrznego zgłaszających się we wczesnym okresie (do ok. 3 dni od początku objawów) odniesie korzyść z jego wycięcia [S, N].
    Większość zabiegów wycięcia można przeprowadzić bezpiecznie w gabinecie lub na izbie przyjęć, w znieczuleniu miejscowym. Jeśli pacjent zgłasza się późno, gdy objawy już się zmniejszają i zakrzep ulega resorpcji, można go pozostawić bez wycięcia.

    2. Chorym z objawowymi hemoroidami (wewnętrznymi)

    powinno się w pierwszej kolejności zalecać zwiększenie spożycia błonnika i picie większej ilości płynów [S, U]. W przeglądzie Cochrane wykazano skuteczność zwiększonego spożycia błonnika zarówno w odniesieniu do wypadania, jak i krwawienia z hemoroidów.
    Środki przeczyszczające mają ograniczone zastosowanie we wstępnym leczeniu hemoroidów. Chorych należy pouczyć, aby unikali nasilonego parcia i ograniczali czas spędzany w toalecie. Leki do stosowania miejscowego w chorobie hemoroidalnej, np. o działaniu ściągającym i przeciwzapalnym, są szeroko dostępne bez recepty i powszechnie stosowane przez chorych. Ich wartość nie jest udokumentowana.

    3. U chorych z hemoroidami stopnia 1–3, które są nadal objawowe mimo stosowanej diety, powinno się rozważyć zabiegi wykonywane ambulatoryjnie, takie jak podwiązywanie, skleroterapia i fotokoagulacja w podczerwieni. Prawdopodobnie najskuteczniejszą metodą jest podwiązywanie. [S, U]
    Wymienione zabiegi są stosunkowo dobrze tolerowane, ale mogą po nich występować nawroty choroby hemoroidalnej i wówczas może zaistnieć potrzeba powtórzenia procedury. Ze względu na ryzyko znacznego krwawienia należy zasadniczo unikać zabiegów ambulatoryjnych u chorych z małopłytkowością lub przyjmujących doustne antykoagulanty, heparyny albo leki przeciwpłytkowe, takie jak klopidogrel. Najpopularniejszą i najskuteczniejszą metodą leczenia hemoroidów wewnętrznych jest ich podwiązywanie za pomocą gumowych opasek (podwiązek), zakładanych przez sztywny anoskop albo w retrofleksji przez giętki endoskop z odpowiednią przystawką. Najczęstsze powikłania tego zabiegu to ból, krwawienie, zakrzepica hemoroidów zewnętrznych oraz objawy wazowagalne, które mogą wystąpić u 1–3% chorych.

    4. Chorych, u których ww. zabiegi nie przyniosły pożądanego efektu lub którzy nie mogli się tym zabiegom poddać, z dużymi, objawowymi zewnętrznymi wyroślami skórnymi towarzyszącymi hemoroidom, z dużymi hemoroidami stopnia 3 lub z hemoroidami stopnia 4 – powinno się kierować do leczenia operacyjnego (hemoroidektomii, hemoroidopeksji staplerowej lub podwiązania tętnic hemoroidalnych pod kontrolą sondy doplerowskiej). [S, U]

    Czytaj dalej: Komentarz

    Postępowanie w nienowotworowych chorobach odbytnicy i odbytu. Podsumowanie wytycznych ACG 2014

  • Szczelina odbytu
    Więcej

    Szczelina odbytu to podobne do owrzodzenia, podłużne pęknięcie w linii pośrodkowej w kanale odbytu, obwodowo od linii zębatej. W niemal 90% przypadków idiopatyczna szczelina znajduje się w linii pośrodkowej tylnej, ale może też wystąpić w linii pośrodkowej przedniej. Szczeliny zlokalizowane bocznie powinny wzbudzić podejrzenie innych chorób, takich jak choroba Leśniowskiego i Crohna, gruźlica, kiła, AIDS, choroby skóry (np. łuszczyca) i rak odbytu. Ostra szczelina odbytu wygląda jak zwykłe rozdarcie anodermy, natomiast przewlekła (trwająca dłużej niż 8–12 tyg.) cechuje się dodatkowo obrzękiem i włóknieniem. W dnie szczeliny mogą być widoczne włókna wewnętrznego zwieracza odbytu. Typowe objawy przewlekłej szczeliny obejmują „guzek wartowniczy” (fałd skórny) od strony dystalnej oraz przerosłą brodawkę odbytu w kanale odbytu od strony proksymalnej szczeliny. Ta ostatnia jest często przez pacjentów nazywana „bolesnym hemoroidem”; można ją uwidocznić podczas endoskopii. Pierwszoplanowym objawem klinicznym szczeliny odbytu jest ból podczas defekacji, często utrzymujący się po jej zakończeniu. Częste jest krwawienie z odbytu, zwykle ograniczone do śladowej ilości żywoczerwonej krwi na papierze toaletowym.

    W prawie połowie przypadków ostra szczelina odbytu zagoi się po zastosowaniu metod wspomagających (p. niżej), z dodatkiem lub bez dodatku miejscowo stosowanych leków znieczulających lub przeciwzapalnych. Przewlekła szczelina odbytu pozostaje niegojącym się owrzodzeniem z powodu kurczu zwieracza i następowego niedokrwienia. Leczenie przewlekłej szczeliny polega zwykle na zwalczaniu kurczu, co się uzyskuje głównie metodami zachowawczymi, a leczenie operacyjne jest zarezerwowane dla przypadków opornych.

    W przeglądzie Cochrane stwierdzono, że miejscowo stosowana nitrogliceryna jest tylko nieco skuteczniejsza niż placebo. Głównym skutkiem niepożądanym tego leku jest zależny od dawki ból głowy występujący u 20–30% chorych, często zmuszający pacjenta do zaprzestania leczenia. Blokery kanału wapniowego rzadziej powodują skutki niepożądane niż azotany, ale nie ma pewnych danych, że są skuteczniejsze od placebo.

    Sfinkterotomia wewnętrzna boczna, którą można wykonać w znieczuleniu ogólnym, podpajęczynówkowym lub miejscowym, pozostaje chirurgiczną metodą z wyboru w leczeniu opornych na leczenie zachowawcze szczelin odbytu. Jest zdecydowanie lepsza niż niekontrolowana ręczna dywulsja odbytu – częściej powoduje wygojenie, a rzadziej nietrzymanie stolca. Jest również skuteczniejsza niż leczenie miejscowe.

    Zalecenia

    Należy:
    1) w leczeniu ostrej szczeliny odbytu w pierwszej kolejności stosować metody niechirurgiczne, takie jak nasiadówki, suplementacja błonnika i środki zwiększające objętość stolca [S, U]
    2) w leczeniu przewlekłej szczeliny odbytu stosować miejscowo blokery kanału wapniowego lub azotany [S, U]
    3) kierować pacjentów nieodpowiadających na leczenie wspomagające i farmakologiczne na miejscowe wstrzyknięcia toksyny botulinowej [S, N] lub chirurgiczną sfinkterotomię wewnętrznego zwieracza odbytu [S, W].

    Czytaj dalej: Choroba hemoroidalna

    Postępowanie w nienowotworowych chorobach odbytnicy i odbytu. Podsumowanie wytycznych ACG 2014

..