5 maja 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Gastrolog Łódź

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
prof. dr hab. n. med Leokadia Bąk-Romaniszyn

Gastrolog, Pediatra

Gastroenterologia, Pediatria

Lekarz Waldemar Jałocha

Chirurg, Gastrolog

Chirurgia ogólna, Gastroenterologia

Lekarz Hanna Kołodziejek-Wrona

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

Lekarz Krzysztof Kujawski

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

Dr n. med. Marek Pazurek

Internista, Gastrolog

Choroby wewnętrzne, Gastroenterologia

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • 36-letnia kobieta z objawami dyspeptycznymi i zmianą w żołądku
    Pacjentka zgłosiła się do pracowni endoskopowej w celu wykonania badań diagnostycznych z powodu utrzymujących się od wielu miesięcy objawów dyspeptycznych. Nie zgłaszała chorób przewlekłych ani też objawów alarmujących, takich jak utrata masy ciała, krwawienie do przewodu pokarmowego, dysfagia czy wymioty.
    Więcej

    Skróty: EMR – endoskopowa mukozektomia; ESD – dyssekcja podśluzówkowa; TK – tomografia komputerowa

    Opis przypadku

    Do pracowni endoskopowej zgłosiła się 36-letnia kobieta w celu wykonania badań diagnostycznych z powodu utrzymujących się od wielu miesięcy objawów dyspeptycznych. W wywiadach chora nie zgłaszała chorób przewlekłych ani też objawów alarmujących, takich jak utrata masy ciała, krwawienie do przewodu pokarmowego, dysfagia czy wymioty. Zgłosiła natomiast nikotynizm (ok. 15 paczkolat) i wczesne zachorowanie na raka żołądka u matki (40. rż.). W gastroskopii, na granicy antrum i trzonu żołądka od strony krzywizny większej wykryto płasko-wyniosłą zmianę o wymiarach ok. 20 mm × 10 mm, z centralnym owrzodzeniem oraz drobnymi nadżerkami na powierzchni (ryc. 1A). W celu lepszego uwidocznienia powierzchni i granic zmiany użyto barwnika kontrastującego (roztwór karmin-indygo; ryc. 1B). Ze zmiany pobrano wycinek, w którym rozpoznano utkanie nisko zróżnicowanego raka żołądka (typ rozlany wg Laurena). Poszerzono diagnostykę o badanie endosonograficzne, w którym nie uwidoczniono naciekania warstwy mięśniowej ściany żołądka, a w tomografii komputerowej (TK) klatki piersiowej, brzucha i miednicy nie stwierdzono rozsiewu nowotworowego.


    Ryc. 1. Gastroskopia: A – na granicy antrum i trzonu żołądka od strony krzywizny większej uwidoczniono płasko-wyniosłą zmianę. B – za pomocą barwnika kontrastującego (roztwór karmin-indygo) wyznaczono granicę zmiany.

    Pytanie 1

    Który spośród niżej wymienionych sposobów leczenia byłby optymalny dla pacjentki?
    1. leczenie endoskopowe – mukozektomia
    2. leczenie endoskopowe – dyssekcja podśluzówkowa
    3. resekcja subtotalna lub całkowite wycięcie żołądka (gastrektomia) z rozważeniem okołooperacyjnej chemioterapii
    4. leczenie chirurgiczne – całkowite wycięcie żołądka (gastrektomia) z adiuwantową chemioterapią
    5. radioterapia.

    Odpowiedź na pytanie 1

    Odpowiedź na pytanie 1 i omówienie w tekście komentarza

    Komentarz

    Diagnostyka u 36-letniej pacjentki pozwala ustalić wstępne rozpoznanie wczesnego raka żołądka, a więc nowotworu złośliwego ograniczonego do błony śluzowej (lub warstwy podśluzowej), bez naciekania warstwy mięśniowej właściwej żołądka. Należy podkreślić, że powyższa definicja nie uwzględnia zajęcia węzłów chłonnych, a więc klasycznie wczesnego raka żołądka można rozpoznać nawet u chorego z przerzutami w węzłach chłonnych; na szczęście są to rzadkie przypadki. Diagnostyka endosonograficzna i TK nie ujawniły podejrzanych węzłów chłonnych ani przerzutów odległych.

    Każdorazowo przed podjęciem leczenia należy dokonać oceny stopnia zaawansowania nowotworu według klasyfikacji TNM, w tym przypadku wskazuje ona na T1N0M0 (stopień IA) zgodnie z najnowszą 7. edycją klasyfikacji TNM z 2010 roku według AJCC/UICC (p. również Rak żołądka. Klasyfikacja TNM – przyp. red.).

    W przypadku wczesnych raków żołądka należy w pierwszej kolejności rozważyć leczenie minimalnie inwazyjne, a więc leczenie endoskopowe. Istnieją dwie podstawowe metody resekcyjne w endoskopii, do których należą: endoskopowa mukozektomia (endoscopic mucosal resection – EMR) oraz dyssekcja podśluzówkowa (endoscopic submucosal dissection – ESD). Pierwsza z metod jest częściej stosowana w Europie. Istnieje co najmniej kilka technik EMR, przy czym w przypadku zmian w przełyku i żołądku najczęściej wykorzystuje się mukozektomię z użyciem nasadki określaną akronimem EMR-C (cap-assisted EMR). Metoda polega na podstrzyknięciu zmiany śluzówkowej roztworem iniekcyjnym (np. 0,9% roztworem NaCl) w celu oddzielenia warstwy podśluzowej od warstwy mięśniowej właściwej, a następnie zassaniu całej uniesionej zmiany nowotworowej z marginesem zdrowych tkanek do nasadki nałożonej na końcówkę endoskopu. Na dystalnym brzegu przezroczystej nasadki rozłożona jest metalowa pętla, którą ucina się u podstawy całą objętość tkanki wciągniętej do nasadki. Należy zaznaczyć, że metoda ta umożliwia usuwanie zmian o największym wymiarze nieprzekraczającym 20 mm. Druga z wymienionych technik, a więc ESD jest częściej stosowana w krajach wschodnioazjatyckich (szczególnie w Japonii), gdzie endemiczne występowanie raków żołądka oraz programy przesiewowe w kierunku tego nowotworu przyczyniły się do rozwoju metod minimalnie inwazyjnych. Zabiegi ESD są bardziej czasochłonne i trudniejsze technicznie od EMR, jednak umożliwiają usuwanie zmian większych niż 20 mm w jednym fragmencie z całą grubością błony śluzowej i warstwy podśluzowej.

    W kwalifikacji do leczenia endoskopowego bierze się pod uwagę 3 cechy:
    1. morfologię zmiany uwzględniającą jej dokładny rozmiar, kształt (zmiana płaska/płasko- wyniosła/wyniosła) i strukturę powierzchni
    2. stopień zróżnicowania raka (G1/G2/G3)
    3. głębokość naciekania zmiany (rak śródśluzówkowy/ podśluzówkowy).

    Ocena morfologii odbywa się podczas badania endoskopowego. Określenie dokładnego rozmiaru zmiany ma zasadnicze znaczenie, stąd zaleca się dodatkowe techniki obrazowania, takie jak na przykład barwniki kontrastujące. Równie ważna jest ocena powierzchni zmiany: wszelkie zagłębienia w obrębie uniesionej zmiany, często pod postacią owrzodzenia, mogą wskazywać na naciekanie przez nowotwór głębszych warstw ściany żołądka. Pobranie wycinka umożliwia rozpoznanie raka i określenie stopnia jego zróżnicowania, jednak należy pamiętać, że pobranie licznych wycinków ze zmiany może utrudniać późniejsze leczenie endoskopowe z powodu włóknienia tkanki w miejscach biopsji. Trzecia z cech, a więc głębokość naciekania jest najtrudniejsza do oceny. Badanie endosonograficzne z dużą dokładnością potrafi wykluczyć naciekanie warstwy mięśniowej ściany żołądka, jednak ustalenie głębokości naciekania w zakresie błony śluzowej i podśluzowej często jest możliwe dopiero w badaniu histopatologicznym całego usuniętego preparatu.

    Typowym wskazaniem do leczenia endoskopowego jest wczesny rak gruczołowy żołądka ograniczony do błony śluzowej (T1a), o wysokim stopniu zróżnicowania (G1) o rozmiarze mniejszym niż 20 mm i bez obecności owrzodzenia na jego powierzchni.

    Kryteria japońskie według National Cancer Center Hospital Tokio z 2010 roku (tab.) poszerzyły zakres wskazań do leczenia endoskopowego i zakładają, że zmiany dobrze zróżnicowane mogą być usuwane metodą ESD bez względu na rozmiar, o ile są ograniczone do błony śluzowej, natomiast w razie obecności owrzodzenia mogą być usuwane właśnie w ten sposób, jeśli nie są większe niż 30 mm. Raki nisko zróżnicowane mogą również zostać usunięte tą metodą, pod warunkiem że nie stwierdza się owrzodzenia, a ich rozmiar nie przekracza 30 mm. Wziąwszy pod uwagę wymienione kryteria, 36-letniej chorej nie zakwalifikowano do leczenia endoskopowego, nawet według rozszerzonych japońskich kryteriów, przede wszystkim z uwagi na współistnienie nisko zróżnicowanego raka oraz obecność owrzodzenia na powierzchni zmiany (p. tab.).

    Tabela. Rozszerzone kryteria leczenia raków wczesnych żołądka wg National Cancer Center Hospital, Tokio, 2010 r. (p. 3. poz. piśmiennictwa; zieloną czcionką wyróżniono kategorię właściwą dla 36-letniej chorej)
      Rak śródśluzówkowy Rak podśluzówkowy
    wrzód (–) wrzód (+) Sm1 (≥500 µm) Sm2 (>500 µm)
    rozmiar ≤20 mm >20 mm ≤30 mm >30 mm ≤30 mm każdy rozmiar
    rak wysoko zróżnicowany EMR ESD ESD chirurgia ESD chirurgia
    rak nisko zróżnicowany ESD / chirurgia chirurgia chirurgia chirurgia chirurgia chirurgia

    Chora wymaga zatem leczenia operacyjnego. Planując leczenie tej chorej, należy się zastanowić nad kilkoma jego aspektami:

  • zakres operacji żołądka (całkowite wycięcie vs subtotalna resekcja)
  • zakres limfadenektomii (D1: resekcja węzłów chłonnych okołożołądkowych vs D2: resekcja węzłów chłonnych okołożołądkowych oraz węzłów chłonnych wzdłuż tętnicy żołądkowej lewej, wątrobowej wspólnej, śledzionowej i pnia trzewnego)
  • rozważenie terapii okołooperacyjnych, szczególnie neoadiuwantowej chemioterapii.
  • Decyzje te powinny zostać podjęte przez zespół wielodyscyplinarny składający się z chirurga onkologa, onkologa klinicznego, radioterapeuty, gastroenterologa i radiologa. W przypadku 36-letniej pacjentki wszystkie decyzje terapeutyczne były podejmowane właśnie w ramach tego typu konsylium.

    Położenie guza względem połączenia żołądkowo- przełykowego (gastroesophageal junction) determinuje zakres operacji. Według najnowszych standardów (ESMO, p. 1. poz. piśmiennictwa) operacja ograniczona, a więc subtotalna resekcja jest możliwa, gdy makroskopowy margines zdrowej tkanki pomiędzy proksymalną granicą guza a połączeniem żołądkowo- przełykowym wynosi co najmniej 5 cm, a w przypadku raków nisko zróżnicowanych – 8 cm. U 36-letniej pacjentki warunek ten został spełniony.

    Pozostają kontrowersje odnośnie do optymalnego zakresu limfadenektomii. Aktualne rekomendacje zakładają usunięcie co najmniej 15 węzłów chłonnych do badania histopatologicznego w celu rzetelnej oceny stopnia zaawansowania (staging). W większości krajów Europy (w tym w Polsce) standardowym postępowaniem jest usunięcie węzłów chłonnych w zakresie D2. W przypadku raków wczesnych zasięg limfadenektomii może być ograniczony jedynie do resekcji okołożołądkowych węzłów chłonnych określanych mianem resekcji D1-alfa i D1-beta, w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego w żołądku. Mając na względzie bardziej agresywny typ rozlany nowotworu oraz standardy przyjęte w ośrodku, zdecydowano o wykonaniu pełnej limfadenektomii D2.

    Badania kliniczne z ostatnich lat (zwłaszcza pionierskie badanie UK MRC MAGIC; p. 5.–7. poz. piśmiennictwa) podkreślają korzystną rolę okołooperacyjnej chemioterapii w przypadkach raków resekcyjnych, głównie w stopniu zaawansowania II i III. Najczęściej stosowanym schematem chemioterapii jest ECF, a więc połączenie epirubicyny (50 mg/m2), cisplatyny (100 mg/m2) i 5-fluorouracylu (800 mg/m2). Alternatywnym postępowaniem jest schemat 28-dniowej chemioterapii bez zastosowania epirubicyny kosztem większych dawek cisplatyny i 5-fluorouracylu. Dopuszcza się również zamianę 5-fluorouracylu na kapecytabinę, która nie wymaga centralnego dostępu żylnego.

    U 36-letniej chorej wstępnie oceniony stopień zaawansowania choroby (IA) nie był typowym wskazaniem do okołooperacyjnej chemioterapii. Mając jednak na uwadze bardziej agresywny, rozlany typ nowotworu, obecność owrzodzenia na powierzchni zmiany wskazującego na naciekanie głębszych warstw ściany żołądka i młody wiek, a więc potencjalnie dobrą tolerancję leczenia systemowego, wielospecjalistyczny zespół zadecydował o chemioterapii okołooperacyjnej według schematu ECF. Decyzja ta była podjęta ze świadomością, że przedoperacyjna chemioterapia często utrudnia śródoperacyjną lokalizację ogniska pierwotnego, szczególnie w przypadku raków rozlanych (w klasyfikacji Laurena). Dobre wyjściowe badanie endoskopowe z dokładną oceną położenia i wymiarów zmiany zyskuje w takich przypadkach na znaczeniu.

    Chemioterapia była dobrze tolerowana przez pacjentkę. Podano pełny cykl chemioterapii okołooperacyjnej, a więc w sumie 6 kursów według schematu ECF (3 kursy przedoperacyjne i 3 kursy pooperacyjne) bez istotnych działań niepożądanych. Leczenie nie wpłynęło również na przebieg operacji. Wykonano subtotalną resekcję żołądka. Przebieg operacji i pooperacyjny były niepowikłane. Z uwagi na wczesne zachorowanie na raka żołądka oraz wywiady rodzinne pacjentkę skierowano do poradni genetycznej w celu ustalenia indywidualnego programu nadzoru.

    Reasumując, wczesny rak żołądka jest wciąż rzadko wykrywany i stanowi około 20% rozpoznań tego nowotworu w krajach Europy Zachodniej (brak szczegółowych danych dla Polski; niektóre doniesienia mówią o 8%), podczas gdy w krajach północno-wschodniej Azji (głównie w Korei i Japonii) rak wczesny stanowi ponad 50% przypadków wykrywanych zachorowań na raka żołądka. Jednym z głównych powodów opóźnionego rozpoznania jest bezobjawowy przebieg choroby na tym etapie, choć postuluje się, że dyspepsja towarzyszy ponad 40% raków wczesnych (tak jak u 36-letniej chorej). Objaw ten nie powinien być zatem bagatelizowany, szczególnie gdy w wywiadach rodzinnych stwierdza się obciążenie rakiem żołądka. Chora, zdyskwalifikowana od leczenia endoskopowego, została zakwalifikowana do operacji. Mając na względzie możliwie mały zakres resekcji chirurgicznej, a jednocześnie dużą skuteczność onkologiczną, zadecydowano o wykonaniu subtotalnej resekcji żołądka z zastosowaniem okołooperacyjnej chemioterapii, którą pacjentka dobrze tolerowała. Korzyścią z operacji ograniczonej jest przede wszystkim lepsza tolerancja przyjmowania pokarmów oraz zmniejszenie ryzyka niedoborów (głównie w zakresie witaminy B12), które często są dotkliwym następstwem całkowitego wycięcia żołądka (gastrektomii).

    Pytanie 2

    Jakie jest rozpoznanie końcowe?

    Odpowiedź na pytanie 2

    Rozpoznanie końcowe: nisko zróżnicowany wczesny rak gruczołowy żołądka ypT1aN0M0 (typ rozlany wg Laurena).

    Podziękowania: Autor dziękuje prof. Lucjanowi Wyrwiczowi z Kliniki Gastroenterologii Onkologicznej w Centrum Onkologii w Warszawie za pomoc merytoryczną w przygotowaniu niniejszego opracowania.

    Piśmiennictwo:


    1. Waddell T., Verheij M., Allum W. i wsp.: Gastric cancer: ESMO–ESSO–ESTRO Clinical Practice Guidelines for diagnosis, treatment and follow-up. Ann. Oncol., 2013 (supl. 6): vi57–vi63
    2. Sugano K.: Gastric cancer: pathogenesis, screening, and treatment. Gastrointest. Endosc. Clin. N. Am., 2008; 18: 513–522
    3. Gotoda T., Iwasaki M., Kusano C. i wsp.: Endoscopic resection of early gastric cancer treated by guideline and expanded National Cancer Centre criteria. Br. J. Surg., 2010; 97: 868–871
    4. Shimizu S., Tada M., Kawai K.: Early gastric cancer: its surveillance and natural course. Endoscopy, 1995; 27: 27–31
    5. Cunningham D., Allum W.H., Stenning S.P. i wsp.: Perioperative chemotherapy versus surgery alone for resectable gastroesophageal cancer. N. Engl. J. Med., 2006; 355: 11–20
    6. Ychou M., Boige V., Pignon J.P. i wsp.: Perioperative chemotherapy compared with surgery alone for resectable gastroesophageal adenocarcinoma: an FNCLCC and FFCD multicenter phase III trial. J. Clin. Oncol., 2011; 29: 1715–1721
    7. Cunningham D., Starling N., Rao S. i wsp.: Capecitabine and oxaliplatin for advanced esophagogastric cancer. N. Engl. J. Med., 2008; 358: 36–46

  • O gastroenterologii w Częstochowie
    Bezpłatna konferencja „Gastroenterologia …praktycznie!” organizowana już po raz trzeci przez specjalistyczną placówkę NZOZ INTER-MED przyciągnęła 25 kwietnia dużą liczbę lekarzy praktyków, zarówno z Częstochowy, jak i z odległych miast województwa śląskiego oraz miast województw ościennych.
    Więcej

    Bezpłatna konferencja „Gastroenterologia …praktycznie!” organizowana już po raz trzeci przez specjalistyczną placówkę NZOZ INTER-MED przyciągnęła 25 kwietnia dużą liczbę lekarzy praktyków, zarówno z Częstochowy, jak i z odległych miast województwa śląskiego oraz miast województw ościennych.

    Nie ma się co dziwić, gdyż wśród prelegentów znalazł się m in. prof. dr hab. n. med. Witold Bartnik czy znamienici praktycy ze Śląska, jak dr n. med. Roman Kaczor bądź dr. n. med. Agnieszka Budzyńska.

    Podczas konferencji zostały przekazane najświeższe informacje medyczne z zakresu gastroenterologii przydatne w codziennej praktyce wszystkich lekarzy, a zwłaszcza lekarzy pierwszego kontaktu. Prelegenci zwrócili uwagę na to, co powinno budzić zwiększoną czujność w objawach ze strony układu pokarmowego zgłaszanych przez pacjentów.

    Omówiono podczas konferencji nowe kierunki diagnostyczne zmian przedrakowych w żołądku. Jest to temat o tyle ważny, że Polska zajmuje pierwsze miejsce w Europie w liczbie zdiagnozowanych nowotworów żołądka.

    Poruszono temat trudności w zdiagnozowaniu nieswoistych zapaleń jelita oraz przedstawiono najnowsze schematy postępowania przy chorobie trzewnej. Podczas prelekcji o hemoroidach dr Aleksandra Wontor–Buksińska prosiła lekarzy, żeby nie wstydzili się badać „per rectum” pacjentów i zwalczali wstyd u samych badanych. Prof. Bartnik wskazał, że podczas badań endoskopowych pomimo braku zmian powierzchniowych, a przy objawach wskazujących na nieswoiste zapalenie jelita, wskazane jest pobieranie wycinków do badania histopatologicznego.

    Blok medyczny konferencji „Gastroenterologia…praktycznie!” uzupełniły prelekcje z zakresu prawa medycznego oraz psychologii klinicznej.

    Konferencja „ Gastroenterologia… praktycznie!” na stałe wpisała się w szkoleniowy nurt działania NZOZ INTER-MED. Kolejne tego typu spotkanie odbędzie się jesienią br. Placówka widzi zapotrzebowanie lekarzy rodzinnych i lekarzy specjalistów na nową wiedzę. Świadczyć może o tym frekwencja i zapełniona sala konferencyjna.

  • Wodorowy test oddechowy w rozpoznaniu zespołu przerostu bakteryjnego jelita cienkiego
    O czym może świadczyć znacznie wysoki wynik testu oddechowego SIBO po pierwszej godzinie od podania 10 g laktulozy?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    O czym może świadczyć znacznie wysoki wynik testu oddechowego SIBO po pierwszej godzinie od podania 10 g laktulozy?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Wodorowy test oddechowy (WTO) pozwala określić poziom wodoru w wydychanym powietrzu, po podaniu pacjentowi węglowodanów (cukrów). Wodór jest wytwarzany w procesie fermentacji przez bakterie obecne w jelicie grubym i cienkim. W przebiegu niektórych chorób część węglowodanów przyjętych z pokarmem nie zostaje strawiona i ulega nadmiernej fermentacji. Ma to miejsce w różnych rodzajach nietolerancji cukrów, np. nietolerancji laktozy, fruktozy itd. Kolejną jednostką chorobową, w której WTO ma zastosowanie jest zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego, który często towarzyszy objawom zespołu jelita nadwrażliwego.

    Zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO) rozpoznajemy w teście z glukozą (75-100 g) lub laktulozą (10 g). Pobiera się wyjściowe próbki wydychanego powietrza, a następnie kolejne próbki w 15-20-minutowych odstępach czasu w ciągu 3-5 godzin. U osoby zdrowej początkowe wydalanie wodoru nie powinno przekraczać 10 ppm. Nie powinno być także zwiększenia stężenia powyżej 20 ppm w kolejnych pomiarach (pomiar wodoru wyrażony w ppm - parts per million, czyli części na milion). Niektórzy badacze uznają, że wysoki wynik podstawowy może sugerować SIBO. Zwykle diagnozę SIBO potwierdza wynik około 20 ppm wodoru i/lub metanu w ciągu pierwszych dwóch godzin (oznacza ilość bakterii w jelicie cienkim), po którym następuje znaczny wzrost odpowiedzi (który oznacza ilość bakterii w jelicie grubym). Laktuloza nie jest wchłaniana w przewodzie pokarmowym i może pomóc określić ilość bakterii w dystalnym (dalszym) odcinku jelita cienkiego, w przeciwieństwie do glukozy, która wchłania się całkowicie w górnej części jelita cienkiego.

    Jak widać, te wyniki zależą od czasu pasażu treści pokarmowej przez przewód pokarmowy, który może być różny u każdego pacjenta. Według niektórych źródeł wzrost wartości o 20 ppm powyżej podstawowych poziomów wodoru w ciągu 90 minut po spożyciu laktulozy należy traktować jako wynik diagnostyczny dla SIBO. Według innych autorów wynik odczytany po godzinie trwania testu jest najbardziej precyzyjny. Dlatego wydaje się, że wynik opisany w pytaniu świadczy o występowaniu przerostu bakteryjnego jelita cienkiego.

    Istnieje kilka ograniczeń WTO:

    1. WTO z laktulozą potwierdza diagnozę jedynie u jednej trzeciej pacjentów z SIBO
    2. Wyniki zależą od szybkości pasażu jelitowego
    3. Bakterie w jelicie wytwarzają także inne gazy, takie jak metan i siarkowodór w różnej proporcji z wodorem
    4. Nie zawsze pozytywny wynik WTO oznacza, że objawy są spowodowane SIBO. Pomocne jest zastosowanie antybiotyku, a poprawa po leczeniu potwierdza SIBO jako powód dolegliwości.
    5. Niektóre czynniki mogą zafałszować wynik WTO, np.: niedawna antybiotykoterapia, przyjmowanie przewlekłe salicylanów, stany po resekcji jelit, nasilona próchnica zębów, palenie tytoniu.

    Piśmiennictwo:

    Ghoshal U.C: How to Interpret Hydrogen Breath Tests. J. Neurogastroenterol. Motil. 2011; 17(3): 312-317.
  • Przyczyny żylaków przełyku
    Czy występowanie żylaków przełyku jest zawsze związane z marskością wątroby? Jakie mogą być inne przyczyny?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy występowanie żylaków przełyku jest zawsze związane z marskością wątroby? Jakie mogą być inne przyczyny?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Najczęstszą przyczyną żylaków przełyku jest marskość wątroby. Do innych przyczyn należą zakrzepica żyły wrotnej i śledzionowej, żył wątrobowych oraz guzkowy rozrost regeneracyjny.

    W krajach zachodnich najczęściej to właśnie marskość stanowi przyczynę powstawania żylaków przełyku, a także żylaków żołądka. Również czasami stan poprzedzający rozwój marskości w przebiegu zakażenia WZW typu C może powodować żylaki.

    Natomiast w krajach półkuli południowej z dużą częstością występuje zakażenie pierwotniakiem Schistosoma mansoni, który także może doprowadzić do powstania żylaków. Jaja pasożyta blokują małe żyły wrotne, prowadząc do nadciśnienia wrotnego.

  • Zespół bólów w nadbrzuszu - EPS
    W wyniku gastroskopii napisano: Dyspepsja wrzodopodobna - EPS. Gastropatia nadżerkowa. Co to dokładniej oznacza?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    W wyniku gastroskopii napisano: Dyspepsja wrzodopodobna - EPS. Gastropatia nadżerkowa. Co to dokładniej oznacza?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Anna Mokrowiecka
    specjalista chorób wewnętrznych
    specjalista gastroenterolog
    Oddział Kliniczny Gastroenterologii Ogólnej i Onkologicznej
    Uniwersytecki Szpital Kliniczny UM w Łodzi

    Trudno mi zinterpretować to rozpoznanie, ponieważ jego część odnosi się do objawów, a część do wyniku samej gastroskopii - a nie znam ani historii choroby pacjenta i zgłaszanych dolegliwości ani nie znam opisu wyniku badania gastroskopowego.

    Termin dyspepsja to zbiór różnych dolegliwości, tzw. dyspeptycznych. Zwykle odnosi się do dyspepsji czynnościowej. Termin dyspepsja wrzodopodobna to dawniej stosowana nazwa. Obecnie podział dyspepsji obejmuje zespół zaburzeń poposiłkowych oraz zespół bólów w nadbrzuszu - EPS - skrót użyty w rozpoznaniu. Według definicji obejmuje on objawy, takie jak przerywany, nieuogólniony ból lub pieczenie w nadbrzuszu, przynajmniej raz w tygodniu, który trwa przez ponad 3 miesiące, z początkiem dolegliwości przed ponad pół roku. W chorobach czynnościowych nie stwierdzamy żadnej przyczyny organicznej dolegliwości, objawy zaś mają często tło psychosomatyczne. Rozpoznanie choroby czynnościowej potwierdza przewlekły charakter objawów, związek ze stresem, brak objawów w nocy, a także dobry wynik badań laboratoryjnych, endoskopowych i obrazowych.

    Jednak w opisanym przypadku są zmiany w gastroskopii pod postacią nadżerek z rozpoznaną gastropatią nadżerkową. To rozpoznanie też nie jest całkowicie jasne - czasami termin zapalenie i gastropatia używane są wymiennie. Czasami gastropatia uznawana jest za postać uszkodzenia błony śluzowej bez nacieku błony śluzowej i podśluzowej. Przyczyny są podobne do zapalenia - nadużywanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. aspiryna), w przebiegu niektórych chorób metabolicznych (np. cukrzycy), z powodu drażniącego działania żółci zarzucanej do żołądka itd.

    Jak widać rozpoznanie nie jest całkiem jasne - proponuję zgłosić się do lekarza, który postawił diagnozę z prośbą o jej wyjaśnienie.

  • ..