24 kwietnia 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Chirurg dziecięcy Gdańsk

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Barbara Chrzanowska

Chirurg dziecięcy, Chirurg ogólny

Chirurgia dziecięca, Chirurgia ogólna

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Czy można karmić piersią podczas kolejnej ciąży?
    Czy mogę nadal karmić piersią, będąc w 10. tygodniu ciąży. Moje dziecko ma prawie 16 miesięcy i karmię tylko 2 razy w dzień (rano i po pracy) i jak się obudzi w nocy.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy mogę nadal karmić piersią, będąc w ciąży. Moje dziecko ma prawie 16 miesięcy i karmię tylko 2 razy w dzień (rano i po pracy) i jak się obudzi w nocy. Jestem w 10. tygodniu ciąży. Pierwsza ciąża przebiegła bezproblemowo (poród naturalny). Ogólnie czuję się dobrze i staram się zdrowo odżywiać. Nie biorę żadnych witamin, łykam tylko kwas foliowy. Wyniki badań krwi nie były najlepsze, ale nie były też gorsze niż w pierwszej ciąży.

    Odpowiedziała

    prof. dr n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta
    ginekolog położnik, endokrynolog, seksuolog
    Kierownik Katedry Zdrowia Kobiety
    Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

    Szanowna Pani,
    kobiecy pokarm to wyjątkowa substancja, odpowiednio dostosowana do potrzeb żywieniowych dziecka. Karmienie piersią przyczynia się do prawidłowego rozwoju fizycznego, emocjonalnego i poznawczego dziecka. Zmniejsza również ryzyko występowania wielu chorób.

    Karmienie piersią podczas kolejnej ciąży jest możliwe. Z przeprowadzonych badań wynika, iż kobiety, których ciąża przebiega w sposób fizjologiczny, mogą karmić piersią i nie wiąże się to ze zwiększonym ryzykiem poronienia oraz porodu przedwczesnego. Należy zachować szczególną ostrożność, jeżeli pojawią się bóle brzucha, krwawienia bądź plamienia z dróg rodnych lub kobieta w czasie ciąży nie przybiera na wadze.

    Obecnie dostępne dane nie uzasadniają rutynowego zniechęcenia karmienia piersią w czasie ciąży. Jednak zawsze taką decyzję należy skonsultować ze swoim lekarzem ginekologiem oraz położną, którzy zalecą odpowiednie postępowanie.

  • Kto może wydać zaświadczenie, że kandydat może uczęszczać do szkoły lub klasy sportowej?
    Kto może wydać zaświadczenie, że kandydat może uczęszczać do szkoły sportowej lub klasy o profilu sportowym (np. w gimnazjum). Czy może to być lekarz rodzinny?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Kto może wydać zaświadczenie, że kandydat może uczęszczać do szkoły sportowej lub klasy o profilu sportowym (np. w gimnazjum). Czy może to być lekarz rodzinny? Uprzejmie proszę o odpowiedź i aktualną podstawę prawną.

    Odpowiedziała

    lek. med. Katarzyna Jamruszkiewicz
    specjalista medycyny rodzinnej
    Poradnia Lekarza POZ
    Szpital Specjalistyczny im. Rydygiera w Krakowie

    W kompetencjach lekarza rodzinnego leży kwalifikowanie uczniów do uczestnictwa w zajęciach wychowania fizycznego w szkole, a także do uczestnictwa w innych, amatorskich zajęciach sportowych w szkole (nauka pływania, taniec, aktywna turystyka (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29.08.2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, DZ.U. Nr 139, poz 1139 z późniejszymi zmianami - cz. III załącznika nr 1 do rozporządzenia).

    Inaczej wygląda kwalifikowanie kandydatów do szkół i klas sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego. Zaświadczenie o stanie zdrowia w takim przypadku wydaje lekarz specjalista medycyny sportowej lub lekarz posiadający certyfikat Polskiego Towarzystwa Medycyny Sportowej (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20.02.2004 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych, Dz. U. Nr 26, poz. 232 z późniejszymi zmianami). W związku z tym lekarz rodzinny nie może wydać zaświadczenia o możliwości uczęszczania do klasy sportowej.

    Lekarz rodzinny nie ma również obowiązku wydawać zaświadczeń określających zdolność dziecka do uczestnictwa w pozaszkolnych, dodatkowych zajęciach sportowych, w jakich często biorą udział dzieci.

    Piśmiennictwo:

    Zimna T.: Porady eksperta. Lekarz Rodzinny, II 2013
  • Suplementacja witaminy D3 u dziecka z jej niedoborem
    Mój 6-letni syn, który otrzymuje od kilku miesięcy Depakine i jest od niedawna na diecie bezmlecznej z powodu alergii, ma niedobór witaminy D3 (25-OH D3 w surowicy - 19,7 ng/ml). Jaką dawkę witaminy D3 powinien otrzymywać?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój 6-letni syn, który otrzymuje od kilku miesięcy Depakine i jest od niedawna na diecie bezmlecznej z powodu alergii, ma niedobór witaminy D3 (25-OH D3 w surowicy - 19,7 ng/ml). Jaką dawkę witaminy D3 powinien otrzymywać? Czy powinien mieć wykonane jakieś inne badania w związku z tym lub powinniśmy skonsultować synka u specjalisty? Jakiego? Do tej pory synek dostawał tę witaminę tylko w wieku niemowlęcym. Dodam, że badanie witaminy D3 zalecił lekarz z poradni chorób metabolicznych, który na co dzień nie opiekuje się naszym dzieckiem.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Ewa Krajewska-Siuda
    endokrynolog, pediatra
    Poradnia Endokrynologiczna
    Centrum Leczenia Chorób Serca i Naczyń Unicardia

    Witamina D kojarzona jest głównie z profilaktyką krzywicy u niemowląt, obecnie na całym świecie pojawia się coraz więcej badań wskazujących na jej wszechstronny, korzystny wpływ na zdrowie. Głównym źródłem witaminy D3 jest jej synteza w skórze pod wpływem działania promieni słonecznych oraz podaż z pokarmem.

    Witamina D3 jest syntetyzowana w skórze z 7-dehydrocholesterolu, który pod wpływem promieniowania UVB o długości fal 290-315 nm przekształca się w niestabilną termodynamicznie prewitaminę D, która szybko przekształca się w stabilną formę witaminy D3. Następuje to głównie w trakcie pierwszych 30 minut naświetlania. Synteza witaminy D3 w skórze zależy od: stopnia nasłonecznienia, szerokości geograficznej, pory dnia, pory roku, eksponowanej części ciała, karnacji skóry, masy ciała, stopnia zanieczyszczenia powietrza. Wykazano, iż nasłonecznienie UVB powodujące rumień wiąże się z produkcją około 10 000-25 000 IU witaminy D3. W przypadku rasy białej wystarczy więc około 4-10 minut ekspozycji na promieniowanie UVB. Najwyższa synteza witaminy D3 odbywa się w południe, kiedy to stosunek UVB do UVA jest największy. Witamina D3 występuje także w pokarmach, takich jak: tłuste ryby (makrela, łosoś, sardynki), tran, jajka kurze.

    W Polsce obowiązują zalecenia Konsultanta krajowego w dziedzinie pediatrii dotyczące profilaktyki krzywicy i osteoporozy z 2004 roku. Dzieci od 1. do 18. roku życia wymagają dodatkowej podaży witaminy D3 w dawce 400 IU/dobę, pochodzącej z żywności wzbogacanej tą witaminą lub preparatów farmaceutycznych. W populacji polskiej niedobór witaminy D3 poniżej 20 ng/ml stwierdzany jest u 30% młodzieży. Główne przyczyny niedoboru to obniżenie syntezy skórnej związane z karnacją skóry, szerokością geograficzną, zanieczyszczeniem powietrza, znaczny stopień zachmurzenia, stosowaniem do smarowania skóry filtrów UVB oraz zmniejszona podaż witaminy D z pokarmem. Minimalne stężenie 25 OHD w surowicy dla dzieci i młodzieży zapewniające prawidłowy status tkanki kostnej oraz odpowiednie efekty metaboliczne wynosi 20 ng/ml.

    Reasumując, syn wymaga suplementacji witaminy D3 w dawce 400 IU/dobę od października do końca kwietnia, a jeżeli nie jest możliwe: systematyczna, codzienna, 20-minutowa ekspozycja na promienie słoneczne oraz zapewnienie odpowiedniej diety, suplementacja wskazana jest także latem. Myślę, że syn nie wymaga dodatkowej diagnostyki. Zalecenia Konsultanta krajowego powinny być znane pediatrom, więc ew. konsultacja endokrynologiczna, jedynie w przypadku, gdy lekarz prowadzący uzna to za stosowne.

    Piśmiennictwo:

    Dobrzańska A., Lukas W., Socha J., Wąsowska-Królikowska K., Chlebna-Sokół D., Milanowski A., Książyk J., Szymankiewicz M., Charzewska J., Czech-Kowalska J., Weker H.: Zalecenia Konsultanta Krajowego w dziedzinie pediatrii dotyczące profilaktyki krzywicy i osteoporozy. Med. Prakt. 2004; 33(3): 31-34.
    Misra M., Pacaud D., Petryk A., Collett-Solberg P.F., Kappy L.M.: Vitamin D Deficiency in Children and Its Management: Review of Current Knowledge and Recommendations. Pediatrics. 2008; 122: 398-417.
    Płudowski P., Karczmarewicz E., Czech-Kowalska J., Kryśkiewicz E., Skorupa E., Dobrzańska A., Gruszfeld D., Łukaszkiewicz J., Lorenc R.S.: Nowe spojrzenie na suplementację witaminą D. Standardy Med. Pediatria, 2009; 6: 23-41.
  • Popuszczanie moczu i stolca – jakie badania wykonać?
    Popuszczanie moczu i stolca w ciągu dnia oraz oddawanie moczu nocą przez 9-letnią dziewczynkę wymaga diagnostyki. Konieczne jest wykonanie podstawowych obserwacji i badań.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam córkę w wieku 9 lat. Amelka posikuje majteczki oraz popuszcza kał. Zdarza jej się to prawie codziennie. Zaznaczam, że robi to tylko w dzień, nocą wstaje i idzie do łazienki. Bardzo proszę o jakąś wskazówkę, co mam robić?

    Odpowiedziała

    dr med. Iwona Ogarek
    specjalista nefrolog,
    specjalista pediatra
    Oddział Nefrologii
    Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie

    Popuszczanie moczu i stolca w ciągu dnia oraz oddawanie moczu nocą przez 9-letnią dziewczynkę wymaga dalszej diagnostyki. Konieczne jest wykonanie podstawowych obserwacji i badań. Należą do nich:

    • oznaczenie stężenia glukozy, mocznika, kreatyniny, morfologii krwi, moczu ogólnie i bakteriologicznie,
    • badanie USG jamy brzusznej,
    • obserwacja rytmu wypróżnień celem wykluczenia zaparć jako częstej przyczyny opisywanych problemów - konsultacja gastrologiczna,
    • konsultacja neurologiczna celem wykluczenia nieprawidłowości w obrębie układu nerwowego,
    • obserwacja ilości oraz jakości przyjmowanych w ciągu doby płynów (napoje słodzone, gazowane). Wskazane jest prowadzenie tzw. dzienniczka mikcji, czyli 48-godzinnej obserwacji polegającej na notowaniu ilości przyjmowanych płynów oraz ilości i objętości mikcji celem oceny pojemności pęcherza moczowego,
    • przy braku nieprawidłowości w wykonanych powyżej badaniach konsultacja psychologiczna.

    W każdym przypadku należy dążyć do znalezienia przyczyn pojawiających się objawów. Lekarzem decydującym o kolejności i zasadności wykonanych badań powinien być lekarz pediatra kierujący pacjenta, w razie potrzeby, do odpowiednich specjalistów.

    Piśmiennictwo:

    Avner E.D., Harmon W.E., Niaudet P., Yoshikawa N.: Pediatric Nephrology. 2009
    Skobejko-Włodarska L.: Nieneurogenne zaburzenia czynności dolnych dróg moczowych. Pol. Merk. Lek. 2008; XXIV, Supl. 4, 131
  • Czy poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego uszkadza pracę nerek?
    Znajoma powiedziała mi, iż w przypadku chłopców takie zmiany mogą oznaczać bardzo poważną wadę w postaci zastawki cewki tylnej. Jednocześnie słyszałam, iż jest to schorzenie, które może poważnie uszkodzić nerki mojego dziecka. Co robić?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój synek urodził się z obustronnym poszerzeniem układu kielichowo-miedniczkowego (prawa nerka o wymiarach 46 mm, kielichy do 14 mm, miedniczka do 7 mm; lewa nerka o wymiarach 55 mm, poszerzona miedniczka do 14 mm, kielichy do 15 mm). Badania USG wykonywano przy prawie pustym pęcherzu moczowym. Wykonano ogólne badanie moczu i posiew, które nie wykazały zmian patologicznych. Do nefrologa mamy zgłosić się po miesiącu. Jednak ostatnio znajoma powiedziała mi, iż w przypadku chłopców takie zmiany mogą oznaczać bardzo poważną wadę w postaci zastawki cewki tylnej. Jednocześnie słyszałam, iż jest to schorzenie, które może poważnie uszkodzić nerki mojego dziecka. Co robić? Czy czekać? Czy wskazana jest pilniejsza konsultacja nefrologiczna bądź urologiczna?

    Odpowiedziała

    dr med. Iwona Ogarek
    specjalista nefrolog,
    specjalista pediatra
    Oddział Nefrologii
    Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie

    Opisywane przez Panią poszerzenia układu kielichowo-miedniczkowego (UKM) synka wymagają dalszej diagnostyki obrazowej. W celu oceny stopnia tego poszerzenia ważne jest wykonanie badania USG układu moczowego w określonym czasie po urodzeniu (brak danych z opisu), z wypełnionym pęcherzem moczowym i oceną moczowodów. Zaleca się, aby dziecko badać po nakarmieniu, zapewniając w ten sposób jego odpowiednie nawodnienie.

    Obecnie, do czasu zakończenia diagnostyki obrazowej, konieczne jest regularne kontrolowanie moczu w celu przeciwdziałania ewentualnym zakażeniom układu moczowego, ocena czynności nerek (oznaczenie morfologii krwi, stężenia mocznika i kreatyniny) oraz ocena parametrów rozwojowych chłopca.

    W ciężkich wadach zaporowych dróg moczowych do jakich należy zastawka cewki tylnej oprócz poszerzenia UKM najczęściej widoczne są również poszerzone, poskręcane moczowody, czego nie opisano w przypadku Państwa synka. Często występuje wysiłkowe oddawanie moczu. Podejrzenie tej wady istotnie stanowi wskazanie do dalszej pilnej diagnostyki i leczenia.

    W pozostałych przypadkach należy w trypie planowym wykonać cystografię mikcyjną celem wykluczenia odpływów pęcherzowo-moczowodowych oraz badanie renoscyntygraficzne celem oceny obecności ewentualntych przeszkód na drodze odpływu moczu oraz oceny czynności nerek.

    Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, wskazana wydaje się pilna konsultacja nefrologiczna i/lub urologiczna w celu oceny wskazań do dalszej pilnej lub planowej diagnostyki obrazowej dróg moczowych.

    Jeżeli dziecko nie przebyło w przeszłości zakażeń układu moczowego, czyli badania ogólne i posiewy moczu oraz parametry rozwojowe dziecka są prawidłowe, a wywiad rodzinny w kierunku chorób nerek ujemny, to badanie USG dziecka Państwa należy traktować jako niespełniające kryteriów istotnego poszerzenia układu kielichowo-miedniczkowego, a zatem wymagające tylko okresowej kontroli w USG jamy brzusznej.

    Piśmiennictwo:

    Avner E.D., Harmon W.E., Niaudet P., Yoshikawa N.: Pediatric Nephrology. 2009
    Campbell-Walsh Urology, 10th Edition, 2011
    De Bruyn R.:Ultrasonografia w pediatrii. Elsevier Urban&Partner, Wrocław 2011