26 stycznia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Alergolog Toruń

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Lekarz Justyna Kaczmarek

Alergolog, Internista

Alergologia, Choroby wewnętrzne

Lekarz Barbara Nowak

Alergolog, Dermatolog, Specjalista medycyny pracy

Alergologia, Dermatologia i wenerologia, Medycyna pracy

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Alergia na psa – co nas uczula? Czy warto się odczulać?
    Niedawno kupiłam córeczce pieska. Wyczytałam, że pies z włosem nie uczula, nie mam kataru, trochę mam cięższy oddech, przy psie czuję się dobrze, ale kontakt z jego moczem działa na mnie źle. Czy mam się pozbyć go z domu, czy mogę się odczulić i ile odczulanie kosztuje?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Witam. Właśnie niedawno kupiłam córeczce pieska (suczkę, mam alergikię na sierść – jako dziecko miałam robione testy alergiczne. Wyczytałam, że pies z włosem nie uczula, nie mam kataru, trochę mam cięższy oddech, przy psie czuję się dobrze, ale kontakt z jego moczem działa na mnie źle. Proszę pomóżcie, czy mam się pozbyć go z domu, czy mogę się odczulić i ile odczulanie kosztuje? czekam na odpowiedź. Dziękuję.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia Alergologiczna "Podgórna" w Szczecinie

    Alergeny psa - co nas uczula?

    Sierść psa nie uczula i tak naprawdę poza względami higienicznymi i porządkowymi związanymi z koniecznością sprzątania sierści z tapicerek, dywanów, odzieży itp. nie ma znaczenia, czy mamy psa z sierścią czy z włosem. Być może, w przypadku psów należących do ras pozbawionych typowej sierści (np., York, West Highland Terriery, Shih Tzu itp.) łatwiej stosować profilaktykę roztoczową, chociaż z drugiej strony roztocza bytują również na skórze zwierząt.

    Źródłem alergenów są wydaliny i wydzieliny, takie jak: ślina, krew, mocz i kał, a także naskórki zwierząt.

    „Alergenowość” zwierzęcia zależna jest od płci zwierzęcia. W mniejszym stopniu uczulają suczki. Bardziej „uczulają psy” należące do ras „śliniących się”: np. boksery, a także osobniki z łojotokowym zapaleniem skóry (większa ilość złuszczającego się naskórka).

    W sytuacji występowania objawów klinicznych mających związek z kontaktem ze zwierzęciem – „cięższy oddech” może być objawem skurczu oskrzeli (jeden z głównych objawów astmy), najrozsądniejszym postępowaniem byłoby oddanie psa w tzw. dobre ręce. Może znajdzie się przyjaciel domu, który zaopiekuje się pieskiem?

    Odczulanie

    Pyta Pani o odczulanie na alergeny psa. Istnieje taka możliwość, chociaż efekt odczulania jest znacznie gorszy niż w immunoterapii alergenami roztoczy kurzu domowego, pyłków roślin, czy kota. Odczulanie można prowadzić metodą klasyczną (zastrzyki podskórne: 13 iniekcji w odstępach 7–14 dni, następnie przez około 3 lata w odstępach 4–6-tygodniowych).

    Są również preparaty do odczulania metodą alternatywną (podjęzykową). Preparaty te nie są obecnie refundowane (lek jest sprzedawany wyłącznie na receptę z odpłatnością 100%).

    Iniekcje wykonywane są w poradniach alergologicznych w ramach kontraktu z NFZ (pacjent przyjmowany jest bezpłatnie). Roczny koszt leku, w zależności od metody i stosowanego preparatu wynosi od około 300 zł do 1000 zł (ceny preparatu mogą ulegać zmianom, w zależności od aktualnie obowiązujących list refundacyjnych).

    W ostatnich miesiącach, w związku z koniecznością dostosowania preparatów farmaceutycznych pochodzenia biologicznego do obowiązujących norm Unii Europejskiej, niektóre firmy farmaceutyczne wstrzymały dystrybucję „szczepionek” zawierających alergeny zwierzęce.

    Piśmiennictwo:

    Krauze A., Lange J., Kulus M.: Alergia na zwierzęta. Alergoprofil. 2011; 7: 17–18.
    Nicholas C.E., Wegienka G.R., Havstad S.L. i wsp.: Dog alergen levels In homes with hypoallergenic compared with nonhypoallergenic dogs. Am. J. Rhinol. Allergy. 2011; 25: 252–255.
    Rudzki E.: Alergeny. Medycyna Praktyczna. 2008: 256–259.

  • Atopowe zapalenie skóry
    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy) jest chorobą spotykaną przede wszystkim u małych dzieci (w 85% przypadków pojawia się przed ukończeniem 5. roku życia). Choruje 5—20% dzieci i jedynie 1—3% dorosłych.
    Więcej

    Co to jest atopowe zapalenie skóry (AZS, egzema) i jakie są jego przyczyny?

    Skóra człowieka stanowi barierę zwykle skutecznie zapobiegającą wnikaniu do wnętrza organizmu zarazkom, alergenom oraz podrażniającym ją substancjom. U niektórych nadwrażliwych osób w wyniku kontaktu z uczulającymi alergenami dochodzi do stanu zapalnego skóry, co nazywamy wypryskiem atopowym (inaczej - atopowym zapaleniem skóry, dawniej - egzemą).

    Alergeny - np. wziewne czy pokarmowe - kontaktując się z komórkami obronnymi skóry (zwanymi komórkami Langerhansa) doprowadzają do rozwoju uczulenia przez pobudzenie komórek zwanych limfocytami. Również komórki skóry biorą udział w jej zapaleniu produkując różne substancje.

    Powtórny kontakt z takim alergenem powoduje powstanie zmian skórnych - zaczerwienienia, grudek a nawet małych ranek. Typowy jest silny świąd skóry zmuszający często chorego do stałego drapania się, co jeszcze bardziej uszkadza skórę. Charakterystyczna jest nadmierna suchość skóry.

    Atopowe zapalenie skóry - przyczyny

    Obecnie uważa się, że przyczyny atopowego zapalenia skóry (wyprysku atopowego) są wrodzone i polegają właśnie na uszkodzeniu cennych właściwości ochronnych skóry (m.in. zaburzeniu działania białka zwanego filagryną, dzięki któremu mamy prawidłowo zbudowane komórki skóry). W wyniku zaburzeń nawodnienia skóry i rozluźnienia połączeń pomiędzy budującymi ją komórkami skóra nie stanowi już bariery dla drobnoustrojów, alergenów i innych czynników.

    Jak często występuje atopowe zapalenie skóry?

    Atopowe zapalenie skóry jest chorobą spotykaną przede wszystkim u małych dzieci (w 85% przypadków pojawia się przed ukończeniem 5. roku życia). Choruje 5—20% dzieci i jedynie 1—3% dorosłych.

    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy) dwukrotnie częściej występuje u dzieci, których oboje rodziców choruje na alergię. Nieco częściej chorują kobiety. Choroba częstsza jest w rejonach miejskich, w krajach wysoko rozwiniętych.

    Jak się objawia atopowe zapalenie skóry?

    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy, egzema)
    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy, egzema)
    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy, egzema)
    Fot. Atopowe zapalenie skóry
    (wyprysk atopowy)

    Początkowo pojawiają się:

    • zaczerwienienie
    • grudki
    • pęcherzyki
    • niekiedy sączące ranki.

    Z czasem (zwłaszcza u starszych dzieci czy dorosłych) skóra staje się pogrubiała, bardzo sucha, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy (np. na nadgarstkach skóra może przypominać korę drzewa).

    Obraz atopowego zapalenia skóry zmienia się w zależności od wieku. U małych dzieci (do 2. roku życia) stwierdza się najczęściej pęcherzyki, grudki, a nawet strupy z sączącą się wydzieliną na policzkach, czole czy głowie. Starsze dzieci (pomiędzy 2. a 12. rokiem życia) mają suche, łuszczące się grudki czy „blaszki” na wewnętrznych częściach nadgarstków, łokci i kolan, a dorośli – podobne zmiany na twarzy, karku, dłoniach, stopach. Zmiany skórne mogą się jednak pojawiać się także na innych częściach ciała (ale rzadko wewnątrz pach czy na pośladkach). U niektórych chorych atopowe zapalenie skóry może pogorszyć widzenie z powodu zmian zapalnych powiek i struktur budujących oczy.

    Co robić w razie wystąpienia objawów?

    W razie nasilonego świądu skóry pomóc może tabletka leku przeciwhistaminowego (niektóre dostępne są bez recepty) czy okłady z gazy nasączonej wodą.

    W celu ustalenia dalszego leczenia pacjent powinien zgłosić się do lekarza – najlepiej specjalisty dermatologa lub alergologa.

    Jak lekarz ustala diagnozę?

    Lekarz rozpoznaje atopowe zapalenie skóry na podstawie stwierdzenia typowych zmian skórnych (ich umiejscowienie może zależeć od wieku), świądu i suchości skóry. U chorego (lub u członków jego rodziny) często stwierdza się alergię.

    Niekiedy jednak łatwo o pomyłkę – atopowe zapalenie skóry mylone jest zwłaszcza z wypryskiem kontaktowym.

    Istnieją także inne typy wyprysków (zapaleń skóry) – np. łojotokowe (związane z zaburzeniami wydzielania łoju) czy tzw. potnicowe (na stopach i dłoniach chorego pojawiają się liczne drobne pęcherzyki, a skóra silnie swędzi). W grzybicy skóra może być także zaczerwieniona, pokryta łuszczącymi się „blaszkami”, swędzieć. Inną chorobą, w której też dochodzi do pojawiania się łuszczących się blaszek na skórze, jest tzw. łuszczyca.

    U małych dzieci podobne zmiany może wywoływać świerzb – zakaźna choroba skóry wywołana pasożytami drążącymi kanaliki pod skórą, a u dorosłych rzadkie choroby skóry (w tym nowotworowe czy wrodzone zaburzenia odporności). Dodatkowe badania zwykle niewiele wnoszą do rozpoznania (dotyczy to zwłaszcza oznaczania całkowitego poziomu IgE).

    Jeśli podejrzewa się, że zmiany skórne wywołuje kontakt z jakimś alergenem, można przeprowadzić testy skórne z alergenami wziewnymi czy pokarmowymi (zobacz: Testy skórne). Jeśli lekarz ma wątpliwości co do rozpoznania, może pobrać biopsję skóry – czyli wyciąć kilkumilimetrowy jej wycinek i zbadać pod mikroskopem.

    Jakie są sposoby leczenia atopowego zapalenia skóry?

    Leczenie atopowego zapalenia skóry jest nierzadko żmudne i trudne. Wymaga dużej dyscypliny od chorego (a okazuje się, że aż połowa chorych nie stosuje się dokładnie do zaleceń lekarskich). Cierpliwość i staranność jest podstawą sukcesu.

    Przede wszystkim należy pamiętać, że konieczne jest przywrócenie „szczelności” skórze. W tym celu należy dążyć do zwalczenia jej nadmiernej suchości. Istnieje wiele specjalnych preparatów dla skóry atopowej, którymi można myć i natłuszczać skórę (np. Physiogel, Emolium, Oilatum, Oillan i wiele innych). Dzięki naniesieniu na skórę leczniczych tłuszczy nie dochodzi do utraty jej nawodnienia – są one jak „niewidzialne ubranie” chroniące przed wyparowaniem wody ze skóry.

    Paradoksalnie nadmierne moczenie skóry sprzyja jej odwodnieniu. Niekiedy lekarz zaleca natomiast kilkunastominutowe kąpiele w wodzie z dodatkiem substancji natłuszczających.

    Staraj się raczej brać prysznic (i to letni, aby nie uszkodzić warstewki naturalnych tłuszczy pokrywających skórę) i natychmiast po nim nakładaj na skórę maści natłuszczające zapobiegające jej odwodnieniu.
    Wykonując np. prace domowe wymagające moczenia rąk chroń ręce rękawiczkami.

    Pamiętaj, że stałe drapanie skóry powoduje jej dalsze uszkodzenie. Staraj się raczej poklepywać czy uciskać skórę. W razie dużych zmian skórnych pomagają okłady z wilgotnej gazy (u dzieci np. zakładaj wilgotne śpioszki na noc a na nie - suche).

    Podstawowymi lekami wykorzystywanymi w terapii AZS są glikokortykosteroidy stosowane miejscowo - na skórę. Istnieją różne ich postaci – np. płyny, żele, kremy, maści. Nieumiejętne stosowanie glikokortykosteroidów miejscowych może doprowadzić do rozszerzenia naczyń czy zaniku skóry – dlatego o dawkowaniu tych leków decyduje lekarz. Zwykle początkowo sięga się po silniejsze preparaty, a w miarę zanikania zmian – po słabsze (po około 3 tygodniach).

    Glikokortykosteroidy miejscowe stosuje się niekiedy w połączeniu z miejscowymi antybiotykami czy lekami grzybobójczymi w razie towarzyszącego zakażenia skóry (istnieją też takie leki bez dodatku glikokortykosteroidów). Czasem trzeba podać antybiotyki doustnie. Istotne jest zwłaszcza leczenie zakażeń wywołanych gronkowcem złocistym (powoduje ropne krostki z wydzieliną o barwie miodu) oraz wirusem o nazwie Herpes simplex (przejawia się wysiewem drobnych grudek i pęcherzyków, czasem z obecnością krwi; wymaga pilnego leczenia lekami przeciwwirusowymi, bo może zagrażać życiu).

    Dodatek do glikokortykosteroidów miejscowych innych składników, np. mocznika czy kwasu salicylowego pozwala na szybsze pozbycie się nadmiernego pogrubienia skóry i zmiękczenie skóry, a mentolu – na zmniejszenie świądu.

    Jeśli chory ma bardzo duże zmiany skórne niekiedy sięga się po doustne glikokortykosteroidy. Ze względu na objawy uboczne stosuje się je przez kilka dni. Jest to zwykle ostateczność – zdarza się, że po odstawieniu tych leków dochodzi do nawrotu wyprysku atopowego.

    W miejscach „wrażliwych” (np. twarz, dekolt, fałdy ciała) nakłada się inny typ preparatów miejscowych – są nimi takrolimus i pimekrolimus, które podobnie jak glikokortykosteroidy osłabiają działanie nadmiernie aktywnych komórek odpornościowych w skórze i dzięki temu leczą zmiany wywołane wypryskiem atopowym.

    Leki przeciwhistaminowe I generacji (np. hydroksyzyna) są stosowane ze względu na silne działanie uspokajające i przeciwświądowe. Mogą być stosowane na noc u chorych, którym świąd przeszkadza w zaśnięciu (czasem przepisywana jest też doksepina – lek przeciwdepresyjny). Słabiej natomiast w wyprysku atopowym działają leki przeciwhistaminowe tzw. nowych generacji (np. cetyryzyna czy feksofenadyna). W razie nasilonych objawów lekarz zwiększa dawkę leków przeciwhistaminowych.

    Cięższe przypadki kwalifikują się do specjalnie dobranego przez lekarza naświetlania skóry światłem ultrafioletowym (nie należy mylić z solarium!) a niekiedy wymagają zastosowania bardzo silnie działających na układ odpornościowy leków (są to m.in. cyklosporyna, azatiopryna, metotreksat).

    Czy możliwe jest całkowite wyleczenie atopowego zapalenia skóry?

    Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy) ustępuje z wiekiem u około 40% dzieci. U pozostałych chorych zdarzają się nawroty w wieku dorosłym. Ponieważ przyczyną wyprysku atopowego jest wrodzone nieprawidłowe działanie skóry, jest to choroba trwająca wiele lat, a niekiedy całe życie. Zdarzają się jednak długie okresy bez typowych dla niej dolegliwości.

    Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?

    Określenie czynników powodujących nawroty zmian skórnych w wyprysku atopowym nie zawsze jest możliwe. Nawet jeśli wykaże się, że niektóre alergeny pokarmowe, kontaktowe czy wziewne są przyczyną dolegliwości, ich unikanie nie gwarantuje całkowitego ustąpienia dolegliwości.

    Dzieje się tak, ponieważ także inne czynniki zaostrzają stan zapalny skórny. Należą do nich np.:

    • stres
    • mycie skóry zwykłym mydłem
    • zmiany wilgotności i temperatury powietrza
    • oraz zakażenia skóry (przecenia się natomiast znaczenie proszków do prania w wywoływaniu wyprysku atopowego).

    Nawet w okresach, kiedy na skórze nie ma zmian chorobowych trzeba o nią dbać i pielęgnować specjalnymi środkami natłuszczającymi.

    Trzeba pamiętać, że nawet składniki leków stosowanych na skórę w leczeniu wyprysku alergicznego też z czasem mogą uczulić niektórych chorych (dotyczy to np. lanoliny a nawet glikokortykosteroidów). Podejrzane jest niecofanie się zmian mimo miejscowego leczenia. Lepiej nie eksperymentować z wciąż nowymi kosmetykami pełnymi nowych alergenów, substancji zapachowych, barwników. Sygnałem ostrzegawczym, że mogą uczulać, jest pieczenie czy uczucie świądu skóry po ich zastosowaniu. Niekiedy pomaga zastosowanie specjalnej diety (pozbawionej np. marynat, alkoholu, przypraw, konserwantów, barwników). Niektóre materiały, takie jak wełna owcza, mogą pogarszać zmiany skórne. Powinno się nosić przewiewne ubranie (pocenie się skóry sprzyja ucieczce z niej wody) z naturalnych materiałów, np. bawełny.

    Chory z wypryskiem atopowym wymaga opieki z reguły nie tylko alergologa, ale i dermatologa.

    W razie rozpoznania którejś z chorób z kręgu alergii powinien regularnie kontrolować się i stosować do zaleceń lekarskich. Dotyczy to zwłaszcza astmy, na którą choruje połowa dzieci z wypryskiem atopowym. Częsty jest także alergiczny nieżyt nosa.

    Co robić, aby uniknąć zachorowania na atopowe zapalenie skóry?

    Nie ustalono, jakie środki pozwalają na uniknięcie zachorowania na atopowe zapalenie skóry, niemniej jego objawy dość skutecznie zmniejszają u większości chorych wymienione powyżej leki, właściwa pielęgnacja skóry oraz unikanie znanych, powodujących zmiany skórne czynników. Nawet w okresie wolnym od choroby warto dbać o prawidłowe nawilżenie i natłuszczenie skóry, tak jak to opisano powyżej.

    Zapamiętaj

    1. Atopowe zapalenie skóry to najczęstsza choroba alergiczna skóry.
    2. Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłym, nawrotowym, zapalnym schorzeniem skóry.
    3. Cechą charakterystyczną AZS jest silny i uporczywy świąd, suchość skóry oraz typowa lokalizacja zmian wypryskowych.
    4. Podstawą leczenia atopowego zapalenia skóry są miejscowe leki hamujące stan zapalny (glikokortykosteroidy i inhibitory kalcyneuryny), właściwa pielęgnacja skóry i unikanie czynników drażniących skórę.
    5. Do najpoważniejszych powikłań atopowego zapalenia skóry należą rozległe infekcje skóry gronkowcem złocistym oraz wirusem opryszczki zwykłej.

    Atopowe zapalenie skóry w pytaniach i odpowiedziach

    Świąd w atopowym zapaleniu skóry » dr med. Dorota Jenerowicz, lek. Adriana Polańska
    Atopowe zapalenie skóry - czy z tego się wyrasta? » dr med. Dorota Jenerowicz, lek. Adriana Polańska
    Czy atopowe zapalenie skóry wywołują pokarmy? » dr med. Dorota Jenerowicz, lek. Adriana Polańska
    Czy atopowe zapalenie skóry u dziecka wyklucza trzymanie w domu zwierząt? » dr med. Grażyna Durska
    Czy dziecko z atopowym zapaleniem skóry powinno unikać słońca? » dr med. Dorota Jenerowicz, lek. Adriana Polańska
    Szczególny problem atopowego zapalenia skóry - skóra rąk » dr med. Agnieszka Padjas
    Czy odczulanie w atopowym zapaleniu skóry jest skuteczne? » dr med. Dorota Jenerowicz, lek. Adriana Polańska
    Dieta matki karmiącej dziecko z atopowym zapaleniem skóry » dr med. Wojciech Feleszko

    W odpowiedzi na liczne prośby pacjentów, poniżej zamieszczamy również linki do wybranych artykułów z czasopism medycznych:
    Atopowe zapalenie skóry u dzieci - postępowanie w codziennej praktyce "Medycyna Praktyczna Pediatria" 2012/04
    Zapytaj eksperta. Dermatologia. Atopowe zapalenie skóry "Medycyna Praktyczna Pediatria": Częste problemy w praktyce pediatrycznej. Pytania i odpowiedzi, Wydanie specjalne 2009/03
    Rozpoznawanie i leczenie atopowego zapalenia skóry u dzieci i dorosłych "Medycyna Praktyczna" 2008/09

  • Alergia na Aspergillus fumigatus
    Kiedy pylą pleśnie z rodzaju Aspergillus fumigatus?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Grzyby wewnątrzdomowe - Aspergillus fumigatus. Witam, kiedy pylą pleśnie z rodzaju Aspergillus fumigatus? Pozdrawiam, Aneta.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia Alergologiczna "Podgórna" w Szczecinie

    Aspergillus fumigatus należy do tzw. grzybów wewnątrzdomowych. Rozwija się szczególnie dobrze w pomieszczeniach wilgotnych, ciepłych, źle wentylowanych. Temperatury optymalne dla rozwoju grzybni to 20—26°C. Grzybnia ma kolor szarozielony. Zarodniki grzyba utrzymują się w powietrzu pomieszczeń przez cały rok, w porównywalnych stężeniach. Stanowią one istotny składnik kurzu domowego. Źródłem grzyba mogą być także systemy klimatyzacyjne.

    Aspergillus fumigatus poza działaniem alergizującym odpowiedzialny jest za wywoływanie działań toksycznych.

    Piśmiennictwo:

    Fal M.: Alergia, choroby alergiczne, astma. Medycyna Praktyczna 2010, tom 1, 164-166.
    Pałczynski C., Szulc B., Walusiak J.: Zawodowa ekspozycja na grzyby pleśniowe - opisy przypadków. Alergia. 2008; 1/35: 28-31.

  • Czy długotrwałe odczulanie może wywołać mieszaną układową chorobę tkanki łącznej?
    Od jakiegoś czasu szukam przyczyny mojego obecnego stanu zdrowia. Choruję na mieszaną układową chorobę tkanki łącznej.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Od jakiegoś czasu szukam przyczyny mojego obecnego stanu zdrowia. Choruję na mieszaną układową chorobę tkanki łącznej.
    Czy długotrwałe, nieprzynoszące żadnych efektów odczulanie może trwale wpłynąć na układ immunologiczny mojego organizmu? Byłem odczulany przez ponad 5 lat (roztocza kurzu domowego). Po kilku latach od zakończenia odczulania wykryto u mnie mieszaną układową chorobę tkanki łącznej. W tej chorobie autoimmunoagresja niszczy mój organizm. Ciekawe, że choroba została wykryta w wieku nietypowym dla jej występowania. Mateusz (21 lat)

    Odpowiedziała

    prof. dr hab. Irena Zimmermann-Górska
    Specjalista chorób wewnętrznych, specjalista reumatologii
    Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

    Panie Mateuszu, nie podał Pan informacji o chorobie - jakie są jej objawy. Są różne postaci chorób z „autoagresji”, a mieszana choroba tkanki łącznej to bardzo skomplikowana jednostka, rzeczywiście rzadka u mężczyzn w Pana wieku.

    Nie sądzę, aby była ona następstwem przeprowadzonego poprzednio odczulania.

  • Odczulanie podjęzykowe
    Jestem alergikiem, w takim stopniu, że na testach doznałem wstrząsu anafilaktycznego i straciłem przytomność. Mój lekarz zaproponował kurację Stoloral 300. Czy ta kuracja jest bezpieczna?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jestem alergikiem, w takim stopniu, że na testach doznałem wstrząsu anafilaktycznego i straciłem przytomność. Mój lekarz zaproponował kurację Stoloral 300 i powiedział, że jest to bezpieczniejsze od szczepionki, ale i tak jest ryzyko zgonu. Jak bardzo niebezpieczna jest kuracja Stoloral 300, bo wizja zgonu skutecznie eliminuje alergię, ale niestety nie samą.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia Alergologiczna „Podgórna” w Szczecinie

    Bardzo dużo niewiadomych:

    • Czy był to wstrząs anafilaktyczny? Czy tylko stracił Pan przytomność (zemdlał)?
    • Jakie alergeny były testowane?
    • Na jaką chorobę alergiczną Pan choruje?
    • Na jakie alergeny jest Pan uczulony?
    • Immunoterapię jakimi alergenami rozważano?

    Jeżeli w trakcie wykonywania testów doszło wyłącznie do omdlenia, to nie jest to przeciwwskazanie do odczulania, ale może lepiej byłoby prowadzić je preparatem podjęzykowym, np. Staloral 300.

    Odczulanie metodą klasyczną wiąże się z częstym stresem związanym z okresowymi iniekcjami podskórnymi. W odróżnieniu od omdlenia (krótkotrwała utrata przytomności często wywołana czynnikami emocjonalnymi) wstrząs anafilaktyczny jest ciężką reakcją ogólnoustrojową zagrażającą życiu.

    W anafilaksji ciężkiego stopnia może wystąpić obrzęk krtani, skurcz oskrzeli, co może doprowadzić do zahamowania przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Objawy ze strony układu krążenia to przede wszystkim spadek ciśnienia krwi zmniejszający przepływ krwi przez narządy ważne dla utrzymania homeostazy, zaburzenia rytmu serca i ostatecznie zatrzymanie akcji serca.

    Inne objawy anafilaksji o nie tak groźnym rokowaniu, to zmiany skórne o charakterze bąbla pokrzywkowego, napady kichania, wodnisty wyciek z nosa, świąd nosa, przekrwienie spojówek, świąd oczu, bóle brzucha, mimowolne oddanie moczu lub stolca.

    Wstrząs anafilaktyczny czasami poprzedzony jest zwiastunami, takimi jak: uczucie metalicznego smaku w jamie ustnej, świądem dłoni czy części podeszwowych stóp, uczuciem mrowienia, lękiem.

    W przypadku stwierdzenia groźnych reakcji anafilaktycznych pacjent wymaga natychmiastowego, intensywnego leczenia, a następnie 24-godzinnej obserwacji w warunkach szpitalnych, ponieważ istnieje duże ryzyko ponownego wystąpienia objawów po kilku godzinach.

    Jeśli w trakcie wykonywania testów punktowych z alergenami doszło do wstrząsu anafilaktycznego, to przed podjęciem decyzji o odczulaniu należy bardzo starannie rozważyć korzyści i zagrożenia związane z tą formą leczenia.

    Lekarz zaproponował Panu odczulanie preparatem Staloral 300, nie jest więc Pan uczulony na jad owadów błonkoskrzydłych, w przypadku tego uczulenia odczulanie jest leczeniem ratującym życie.

    Przy odczulaniu alergenami roślin, grzybów mikroskopowych, roztoczy czy zwierząt immunoterapia jest leczeniem przyczynowym zmniejszającym nasilenie objawów chorobowych (czasami, zwłaszcza przy przestrzeganiu zasad profilaktyki alergenowej udaje się uzyskać wieloletnią remisję) oraz formą profilaktyki zmniejszającej ryzyko rozwoju kolejnych uczuleń oraz rozwoju astmy u pacjentów z alergicznym nieżytem nosa. Pacjenci u których istnieją przeciwwskazania do odczulania mogą być skutecznie leczeni lekami objawowymi.

    W sytuacji wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego w trakcie wykonywania testów skórnych należałoby rozważyć korzyści i zagrożenia związane z tą metodą leczenia.

    Ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych w przebiegu odczulania podjęzykowego przy prawidłowej kwalifikacji jest mniejsze niż przy immunoterapii podskórnej. Najczęściej opisywane działania niepożądane dotyczyły jamy ustnej i przewodu pokarmowego. Zwykle był to świąd jamy ustnej, zwiększone ślinienie. Do chwili obecnej nie opisywano zgonu związanego z ta metodą leczenia.

    Odczulanie podjęzykowe wymaga dużej samokontroli ze strony pacjenta. Należy bezwarunkowo przestrzegać zaleconego dawkowania, każda zmiana powinna być konsultowana z lekarzem alergologiem.

    Piśmiennictwo:

    AgostiniF., Tellarini L., Caconica G.W. i wsp.: Safety of sublingual immunotherapy with a monomeric allergoid in very young children. Allergy. 2005; 60: 133-134.
    Antczak-Marczak M., Kuna P.: Swoista terapia alergenowa (SIA) w praktyce - porównanie aktualnych wytycznych europejskich i amerykańskich, EBM versus ChPL. Terapia. Alergologia. 2012; 4 (271): 36-42.
    Bartkowiak-Emeryk M.: Immunoterapia podjęzykowa - wysokie dawki, wysokie bezpieczeństwo? Alergia. 2008; 1: 7-9.
    Immunoterapia miejscowa. Stanowisko ekspertów. Alergia. Astma. Immunologia. 1999; 4: 203-214
    Kowalski M.L.: Immunoterapia alergenowa. Mediton. Oficyna Wydawnicza, 2003: 137-146.
    Kupczyk M., Kuna P.: Mechanizmy immunologiczne skutecznej immunoterapii swoistej. Terapia. Alergologia. 2012; 4 (271): 30-34.
    Nittner-Marszalska M.: Immunoterapia podjęzykowa (SLIT) - skuteczność w świetle badań z ostatnich lat. Alergia. 2009; 4: 34-38
    Penagos M., Compalati E., Tramline F. i wsp.: Efficacy of sublingual immunotherapy in the treatment of allergic rhinitis in pediatric patients 3 to18 years of age : metaanalysis of randomized, placebo-controlled, double-blind trials. Ann. Allergy Asthma Immunol. 2006; 97: 141-148
    Rogala B., Błażowski Ł., Glück J.: Immunoterapia podjęzykowa u dzieci. Część I. Ocena objawów ubocznych. Alergia. Astma. Immunologia. 2005; 10: 210-217
    Kruszewski J. (red.): Standardy w alergologii, część I. Stanowiska panelów eksperckich Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. Kraków 2010
    Żukowski S., Moniuszko M., Bodzenta-Łukaszyk A.: Immunoterapia alergenowa - leczenie przyczynowe w chorobach alergicznych. Alergologia Info 2009; 5-6: 191-196