31 stycznia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Dieta dla dziecka z ostrym zapaleniem trzustki
    W jaki sposób ustalić zapotrzebowanie energetyczne dla dzieci z ostrym zapaleniem trzustki? Czy dieta od samego początku powinna być normokaloryczna, czy należy początkowo ograniczyć podaż kalorii w diecie?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Nurtuje mnie pewien problem: istnieją zalecenia odnośnie do określenia zapotrzebowania energetycznego dla osób dorosłych po przebyciu ostrego zapalenia trzustki, tzn. w pierwszym miesiącu zdrowienia wynosi ono około 2000 kcal i stopniowo zwiększa się podaż kalorii w diecie. W jaki sposób ustalić zapotrzebowanie energetyczne dla dzieci? Czy dieta od samego początku powinna być normokaloryczna, czy należy początkowo ograniczyć podaż kalorii w diecie?

    Odpowiedziała

    dr hab. n. med. Andrea Horvath
    pediatra gastrolog
    Zespół Żywieniowy Kliniki Pediatrii
    Warszawski Uniwersytet Medyczny

    Szanowna Pani,
    zacznę od krótkiego sprostowania! Ostre zapalenie trzustki (OZT) u dzieci - to zupełnie inna, nieporównywalna z chorobą dorosłych - choroba zapalna. Nie wnikając szczegółowo w przyczyny, dochodzi w niej do aktywacji enzymów w obrębie trzustki, które powodują samotrawienie narządu i okolicznych tkanek, co z kolei wyzwala silną miejscową reakcję zapalną. W ciężkich postaciach zapalenie prowadzić może do uogólnionej reakcji zapalnej i niewydolności wielonarządowej, a więc stanu bezpośrednio zagrażającego życiu.

    Na szczęście u dzieci większość przypadków OZT to postacie łagodne. Niezależnie jednak od ciężkości OZT, z uwagi na nieprzewidywalny przebieg choroby, leczenie OZT zawsze odbywać się powinno w warunkach szpitalnych, gdzie można bezpiecznie monitorować pacjenta.

    Konwencjonalne leczenie opiera się przede wszystkim na krótkotrwałej przerwie w żywieniu doustnym (maks. do 3-4 dni); odpowiednim nawodnieniu drogą pozajelitową oraz skutecznym leczeniu przeciwbólowym.

    Choremu dziecku należy zapewnić, jak najwcześniej odpowiednie żywienie, co raz więcej bowiem danych potwierdza, że poprawia to rokowanie i skraca czas rekonwalescencji. Jeśli stan dziecka pozwala (brak bólu, wymiotów) - dietę rozszerza się powoli, zaczynając od obojętnych płynów, a następnie, wprowadzając pojedyncze lekkostrawne produkty, aż do uzyskania pełnej, normokalorycznej diety.

    Jeśli przebieg OZT u dziecka jest ciężki, istnieje czasem konieczność żywienia enteralnego (przez sondę) i/lub pozajelitowego - wówczas czas powrotu do normalnej diety zajmuje oczywiście znacznie więcej czasu, ale także zawsze w szpitalu pod okiem specjalistów.

    Dziecko, opuszczając szpital po OZT, powinno mieć już bezpiecznie rozszerzoną dietę, która zapewnia mu podstawowe zapotrzebowanie energetyczne.

    Nie rekomenduje się stosowania diet restrykcyjnych i eliminacyjnych u dzieci po OZT - może bowiem to skutkować zarówno bezpośrednimi konsekwencjami niedoborowymi, jak i wpływać niekorzystnie na długofalowy rozwój dziecka.

    Piśmiennictwo:

    Eckerwall G.E., Tingstedt B.B., Bergenzaun P.E., Andersson R.G.: Immediate oral feeding in patients with mild acute pancreatitis is safe and may accelerate recovery - a randomized clinical study. Clin. Nutr. 2007; 26: 758.
    Li J., Xue G.J., Liu Y.L. i wsp: Early oral refeeding wisdom in patients with mild acute pancreatitis. Pancreas 2013; 42: 88.
    Mirtallo J.M., Forbes A., McClave S.A. iwsp.: International consensus guidelines for nutrition therapy in pancreatitis. JPEN J. Parenter. Enteral Nutr. 2012; 36: 284.
  • Czy podanie 4. dawki szczepionki przeciw odrze może być niebezpieczne?
    Czy podanie 4. dawki szczepionki przeciw odrze może być niebezpieczne? Zostałam poinformowana, że córka ma być szczepiona przeciw różyczce, co wiąże się z podaniem 4. dawki przeciwko odrze.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Czy podanie 4. dawki szczepionki przeciw odrze może być niebezpieczne? Zostałam poinformowana, że córka ma być szczepiona przeciw różyczce, co wiąże się z podaniem 4. dawki przeciwko odrze.

    Odpowiedziała

    lek. med. Izabela Tarczoń
    specjalista pediatrii, konsultant ds. szczepień ochronnych;
    kierownik Specjalistycznej Poradni Medycznej „Przylądek Zdrowia”

    Zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych, w stosunku do dzieci powyżej 10. roku życia, które nie otrzymały dwóch dawek szczepionki skojarzonej przeciw odrze, śwince, różyczce należy systematycznie uzupełniać brakującą dawkę szczepionki, nie później niż do ukończenia 19. roku życia. Dotyczy to dzieci urodzonych po 31 grudnia 1996 roku. Działanie takie ma na celu uzupełnienie drugiej dawki szczepionki przeciwko śwince. Natomiast w zakresie ochrony przeciwko różyczce podanie jednej dawki uważa się za wystarczające.

    Podanie kolejnej, czwartej dawki szczepionki przeciwko odrze, nie powinno wiązać się z wystąpieniem innych niż po poprzednich dawkach ewentualnych odczynów poszczepiennych. Brak jest jednakże badań klinicznych potwierdzających jednoznacznie ten fakt. Ale na podstawie doniesień z okresu epidemii świnki w Stanach Zjednoczonych, gdzie istniała konieczność podawania trzeciej dawki szczepionki skojarzonej przeciwko odrze, śwince, różyczce i nie wiązało się to z wystąpieniem działań niepożądanych, można uznać postępowanie takie za bezpieczne.

    Piśmiennictwo:

    Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych na rok 2015
    Yin S.: Third MMR dose well+tolerated during mumps outbreak. National Foundation for Infectious Diseases (NFID) 15th Annual Conference on Vaccine Research. Baltimore, 2012. (cyt. 07.04.2013)
  • Czy mogę zaszczepić dziecko przeciwko pneumokokom, jeśli jest nosicielem pneumokoków?
    Moja 4-letnia córka jest nosicielem pneumokoków. Wymaz z nosa potwierdził ich obecność w nosie. Czy mogę zaszczepić ją w takim wypadku przeciwko pneumokokom? Czy to ma sens?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Moja 4-letnia córka jest nosicielem pneumokoków. Wymaz z nosa potwierdził ich obecność w nosie. Czy mogę zaszczepić ją w takim wypadku przeciwko pneumokokom? Czy to ma sens?

    Odpowiedziała

    lek. med. Izabela Tarczoń
    specjalista pediatrii, konsultant ds. szczepień ochronnych;
    kierownik Specjalistycznej Poradni Medycznej „Przylądek Zdrowia”

    Tak, szczepienie przeciwko zakażeniom pneumokokowym u 4-letniego dziecka będącego ich nosicielem jest jak najbardziej uzasadnione.

    Nosicielstwo, czyli kolonizacja górnych dróg oddechowych przez pneumokoki (występowanie na błonie śluzowej nosa, czy gardła) jest dość powszechnym zjawiskiem u dzieci w wieku przedszkolnym. Choć w większości przypadków, u zdrowych dzieci, stan taki nie skutkuje niekorzystnymi objawami, to pamiętać należy, że może stanowić punkt wyjścia dla infekcji pneumokokowej w obrębie dróg oddechowych (np. zapalenie ucha środkowego, zapalenie płuc) lub też przyczynę uogólnionego zakażenia i wywołania zagrażającej życiu inwazyjnej choroby pneumokokowej (np. zakażenie krwi, czyli sepsa lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).

    Wykazanie obecności pneumokoka w nosogardle dostępnymi powszechnie metodami, nie określa również jaki rodzaj spośród wielu tzw. serotypów bakterii jest obecny na błonach śluzowych. A więc w opisanej sytuacji zaleca się szczepić nie tylko ze względu na możliwość ochrony przed zasiedleniem innymi typami pneumokoka niż ten wyhodowany, ale przede wszystkim, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia inwazyjnej choroby pneumokokowej.

    Piśmiennictwo:

    CDC: Pneumococcal Disease - Epidemiology and Prevention of Vaccine-Preventable Diseases
    Hamaluba, Mainga i wsp.: A Cross-Sectional Observational Study of Pneumococcal Carriage in Children, Their Parents, and Older Adults Following the Introduction of the 7-Valent Pneumococcal Conjugate Vaccine. Medicine 94.1; 2015: e335.
    Revai, Krystal i wsp.: Effect of pneumococcal conjugate vaccine on nasopharyngeal bacterial colonization during acute otitis media. Pediatrics 117.5; 2006: 1823-1829.
  • Depresja - wizyta u psychiatry
    Mam 13 lat i podejrzewam ciężką depresję i fobię społeczną. Więc pierwsze pytanie: jak mogę dostać się do psychiatry bezpłatnie? Do jakiego lekarza trzeba się udać, aby otrzymać takie skierowanie? Najlepiej, gdyby można to zrobić za pośrednictwem lekarza pierwszego kontaktu.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mam 13 lat i podejrzewam ciężką depresję i fobię społeczną. Więc pierwsze pytanie: jak mogę dostać się do psychiatry bezpłatnie? Do jakiego lekarza trzeba się udać, aby otrzymać takie skierowanie? Najlepiej, gdyby można to zrobić za pośrednictwem lekarza pierwszego kontaktu. Mam jeszcze problem z tym, jak powiedzieć rodzicom o tym, że chcę się udać do psychiatry i że podejrzewam u siebie depresję? Czy może jednak w moim wieku mogłabym sama pójść? Proszę o odpowiedź i z góry dziękuję.

    Odpowiedziała

    mgr Dorota Ponikło
    psycholog
    Ośrodek Wczesnej Pomocy Psychologicznej w Krakowie

    Depresja jest chorobą występującą u dzieci, młodzieży i dorosłych. Częściej niż małe dzieci chorują na nią nastolatki. U młodszych dzieci objawy depresyjne widać bardziej po ich wyglądzie (postawa ciała, wyraz twarzy, skargi somatyczne, rozdrażnienie).

    Choroba ta zaliczana jest do grupy zaburzeń nastroju i w zależności od nasilenia jej objawów rozpoznawana jest jako epizod łagodny, umiarkowany lub ciężki. Ma charakter długotrwały, szkodliwy i jest poważnym stanem. Objawy depresyjne mogą towarzyszyć innym schorzeniom.

    Cechą depresji dzieci i młodzieży jest występowanie razem z nią innych zaburzeń. Najczęściej są to zaburzenia lękowe, zachowania opozycyjno-buntownicze, ADHD i związane z używaniem substancji psychoaktywnych.

    Kiedy ma się 13 lat warto zaufać rodzicom i razem z nimi pójść na wizytę lekarską. Aby skorzystać z pomocy lekarza psychiatry, nie trzeba mieć skierowania od innego lekarza, w tym lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Gdy potrzebna jest hospitalizacja, rodzice muszą wyrazić zgodę, a po 16. roku życia dziecka taką zgodę wyraża ono i jego rodzice.

    Tobie proponuję rozmowę z rodzicami, w której przedstawisz rodzicom swoją sytuację zdrowotną. Opiszesz stan samopoczucia, lęki, które Cię gnębią, trudności, jakie masz w najprostszych sytuacjach społecznych, brak poczucia sensu życia, dojmujący smutek towarzyszący Ci cały czas, niechęć do kontaktów z innymi osobami, niepokój, nagłe wybuchy złości, zwiększoną płaczliwość, różne bóle, np. brzucha, głowy albo moczenie nocne. Inne objawy depresji, które mogą się pojawić w przebiegu tej choroby to niechęć, a nawet odmowa współpracy, zachowania aspołeczne, używanie alkoholu i narkotyków, brak łaknienia lub nadmierne łaknienie, zaburzenia snu (trudności w zasypianiu lub wczesnoranne wybudzanie), trudności w funkcjonowaniu szkolnym (spóźnienia, opuszczanie lekcji, brak przygotowania do lekcji, brak aktywności na lekcjach), niepokój ruchowy (wiercenie, manipulowanie czymś) w opozycji do ogólnego psychoruchowego spowolnienia (zachowania wycofującego, cichych i ograniczonych wypowiedzi). W funkcjonowaniu młodej osoby dotkniętej depresją dominują: smutek, ograniczenie lub rezygnacja z własnych zainteresowań, aktywności, które sprawiały radość i satysfakcję, poczucie bezradności, bezsensu, brak nadziei, niska samoocena, nadmierne poczucie winy, spadek energii, męczliwość, trudności z koncentracją uwagi, nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie. Myśli samobójcze występują u większości dzieci z depresją. Między 15. a 19. rokiem życia ryzyko samobójstwa znacznie wzrasta. Czynnikami mogącymi dodatkowo wpłynąć na realizację myśli samobójczych są: nasilone poczucie bezradności i wściekłości, stres związany np. z konfliktem rodzinnym, rówieśniczym, odrzucenie przez znaczące osoby bądź grupę rówieśniczą, upokorzenie, łatwy dostęp do leków czy inne sprzyjające okoliczności.

    Przyczyną depresji nie są pojedyncze zdarzenia czy czynnik biologiczny. Trzeba brać pod uwagę czynniki biochemiczne zachodzące w mózgu, genetyczne i wpływ środowiska społecznego.

    Leczenie depresji powinno być ukierunkowane na usunięcie objawów choroby i zaspokojenie potrzeb rozwojowych dziecka. W trakcie leczenia zarówno lekarz psychiatra, jak i psycholog winni brać pod uwagę wszystkie zaburzone obszary funkcjonowania młodego człowieka, tzn. uwzględnić jego trudności społeczne, emocjonalne, w uczeniu się, niewłaściwe relacje rodzinne, przekonania i postawy wobec siebie i innych osób. W leczeniu najczęściej stosuje się terapię indywidualną, grupową, rodzinną. Czasami lekarz włącza w proces terapeutyczny leki.

    Jeśli część tych opisanych wcześniej objawów Ciebie dotyczy, bardzo ważne jest, abyś jak najszybciej uzyskała specjalistyczną pomoc. Gdybyś jednak nie zdecydowała się sama podjąć rozmowy z rodzicami, poproś kogoś, komu ufasz lub wiesz, że potraktuje poważnie Twoją prośbę o pośrednictwo w tej rozmowie. Może być to psycholog lub pedagog szkolny, dziadkowie, wujostwo czy przyjaciele rodziny. Nie zwlekaj z taką rozmową, to jest pierwszy krok do pomocy sobie i do ponownego cieszenia się życiem.

  • Objawy zapalenia płuc i postępowanie
    Mój 6-letni synek zaczął kaszleć sucho, zapalenie krtani, inhalacje z soli fizjologicznej, potem kaszel mokry, nie gorączkował, bez zapchanego nosa, po około tygodniu wybrałam się do lekarza, który stwierdził szmery i furczenia i przepisał antybiotyk. Po leczeniu wykonaliśmy RTG z załączonym opisem, czy to zapalenie płuc?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Mój 6-letni synek zaczął kaszleć sucho, zapalenie krtani, inhalacje z soli fizjologicznej, potem kaszel mokry, nie gorączkował, bez zapchanego nosa, po około tygodniu wybrałam się do lekarza, który stwierdził szmery i furczenia. Przepisał Klabax 500 na 7 dni. Po tym terminie w czasie kontroli ponownie wykryto szmery i furczenia. Dostał skierowanie na RTG. W opisie: Po stronie prawej na pograniczu pola dolnego i środkowego niejednorodne zacienienia zlewające się z zarysem śródpiersia - zmiany niedodmowo-zapalne. Poza tym pola płucne bez zmian ogniskowych, sylwetka serca w normie, jamy opłucnowe wolne. Syn jest żwawy, je normalnie, nie kaszle. Czy to zapalenie płuc?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Grażyna Durska
    Zakład Medycyny Rodzinnej
    Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie
    Poradnia Alergologiczna „Podgórna” w Szczecinie

    Opis RTG klatki piersiowej w połączeniu z występującymi u dziecka objawami chorobowymi rzeczywiście może wskazywać na zapalenie płuc.

    Do najważniejszych patogenów wywołujących chorobę należą wirusy (częściej u dzieci niż u dorosłych), bakterie i mykoplazma. Kaszel występujący w początkowej fazie zapalenia płuc wywołanego przez wirusy i mykoplazmy zazwyczaj jest „suchy”. Stan ogólny chorego przeważnie jest dobry. Często infekcja wirusowa poprzedza zakażenie bakteryjne.

    W zakażeniach o etiologii bakteryjnej przebieg choroby jest znacznie cięższy, kaszel zwykle jest produktywny (wilgotny). Często choroba przebiega z wysoką temperaturą ciała, może występować utrudniony oddech, brak apetytu czasami bóle brzucha.

    Obecnie, jeżeli ustąpiły objawy kliniczne, a lekarz nadal wysłuchuje zmiany osłuchowe nad płucami, dobrze byłoby wykonać kontrolne badanie morfologii krwi z rozmazem oraz CRP. W przypadku wątpliwości można powtórzyć badanie radiologiczne.

    Przy utrzymywaniu się zmian osłuchowych, nieprawidłowościach w badaniu radiologicznym lub ponownym nawrocie objawów zawsze należy wykluczyć obecność ciała obcego w oskrzelach, w tym celu wykonuje się badanie bronchofiberoskopowe (w warunkach szpitalnych).

    Wybór metod diagnostycznych oraz dalszej terapii zależy od wielu czynników, m.in. od czasu trwania choroby, występujących objawów, współwystępowania innych chorób, częstości nawrotów, obciążenia rodzinnego.

    Piśmiennictwo:

    Bielecka T., Feleszko W., Ziółkowski J.: Przewlekły kaszel u dzieci - kiedy do specjalisty? Pediatria po dyplomie. 2012; 16,6: 46-52.
    Hermanowicz-Salamon J.: Przewlekły kaszel - algorytm postępowania. Terapia. 2012; 2(268): 29-34.
    Milanowski A. (red.): Choroby układu oddechowego. Biblioteka pediatry. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2000.
    Krawczyk M.: Ciało obce w oskrzelu jako przyczyna uporczywego kaszlu. Alergia. 2009; 3/40: 48-52.
    Rekomendacje postępowania w pozaszpitalnych zakażeniach układu oddechowego 2010. Narodowy Program Ochrony Antybiotyków. Wydawca Narodowy Instytut Leków, Warszawa.