26 kwietnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

« Wstecz      Dalej »
Lekarz Alina Marczewska

Specjalista medycyny pracy, Lekarz rodzinny

Medycyna pracy, Medycyna rodzinna

Lekarz Anna Marczewska-Wiekiera

Specjalista medycyny paliatywnej, Lekarz rodzinny, Pediatra

Medycyna paliatywna, Medycyna rodzinna, Pediatria

Lekarz Sławomir Marczewski

Internista, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna rodzinna

Lekarz Anna Marczuk

Lekarz rodzinny, Pediatra

Medycyna rodzinna, Pediatria

lekarz Ewa Marczyńska-Sarul

Internista, Specjalista medycyny pracy, Lekarz rodzinny

Choroby wewnętrzne, Medycyna pracy, Medycyna rodzinna

Lekarz Marzena Markiewicz

Lekarz rodzinny, Specjalista medycyny paliatywnej

Medycyna paliatywna, Medycyna rodzinna

Lekarz Patrycja Markiewicz

Lekarz rodzinny

Medycyna rodzinna

« Wstecz      Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Otyłość a zespół jelita drażliwego
    W marcowym czasopiśmie "The American Journal of Gastroenterology" ukazała się praca przedstawiająca pierwsze badanie, które miało na celu znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieje związek między występowaniem otyłości a zespołem jelita drażliwego.
    Więcej

    Otyłość jest uznanym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych oraz cukrzycy. Badania z ostatnich lat wskazują również na jej związek z innymi chorobami, takimi jak: nadżerkowe zapalenie przełyku, rak okrężnicy, rak przełyku i choroby pęcherzyka żółciowego. Dotychczas nie ustalono jednak związku otyłości z innymi (poza rakiem okrężnicy) chorobami dolnego odcinka przewodu pokarmowego.

    W marcowym czasopiśmie "The American Journal of Gastroenterology" ukazała się praca przedstawiająca pierwsze badanie, które miało na celu znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieję związek między występowaniem otyłości a zespołem jelita drażliwego (ZJD).

    W większości badań klinicznych wskaźnikiem otyłości jest BMI, jednak w powyższej pracy autorzy wskazują, że kluczowe jest jednak rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, a objętość trzewnej tkanki tłuszczowej (czyli tkanki tłuszczowej, która odkłada się głęboko między narządami w jamie brzusznej) ma najistotniejsze znaczenie w patogenezie wielu chorób. W związku z tym do badania włączono wyłącznie osoby, u których wykonano tomografię komputerową (TK) brzucha w latach 2012–2013 (ostatecznie do badania włączono 336), na podstawie której możliwa była ocena objętości trzewnej tkanki tłuszczowej (visceral adipose tissue – VAT) i podskórnej tkanki tłuszczowej (subcutaneous adipose tissue – SAT). Ponadto dodatkowo oceniono takie parametry, jak BMI i obwód pasa. U wszystkich osób przeprowadzono wywiad telefoniczny na podstawie którego zidentyfikowano 67 osób spełniających kryteria ZJD. Ostatecznie do badania włączono 67 osób z ZJD, stanowiących grupę badaną oraz 269 osób zdrowych, stanowiących grupę kontrolną.

    Badanie wykazało, że otyłość trzewna, mierzona jako objętość VAT i stosunek objętości trzewnej tkanki tłuszczowej do objętości podskórnej tkanki tłuszczowej (VAT/SAT) oraz obwód pasa są ściśle związane w ryzykiem ZJD, szczególnie postaci biegunkowej tej choroby. W uproszczeniu, im większa ilość wisceralnej tkanki tłuszczowej, a co za tym idzie większy obwód pasa, tym większe ryzyko wystąpienia ZJD. Co ciekawe, zależności takiej nie wykazano w stosunku do BMI ani objętości podskórnej tkanki tłuszczowej (SAT).

  • Czy BMI dobrze identyfikuje osoby z nadmiarem tkanki tłuszczowej?
  • Jakie są efekty stosowania diety o zwiększonej zawartości błonnika w porównaniu ze stosowaniem diety wieloskładnikowej u chorych z zespołem metabolicznym?
    Na łamach „Annals of Internal Medicine” opublikowano wyniki badania, którego celem była ocena efektów stosowania nieskomplikowanej diety opartej na zwiększonym spożyciu błonnika, w porównaniu z dietą wieloskładnikową rekomendowaną przez American Heart Association, która – choć skuteczna – może być trudna w realizacji.
    Więcej

    Omówienie artykułu: Y. Ma i wsp.: Single-component versus multicomponent dietary goals for the metabolic syndrome: a randomized trial. Annals of Internal Medicine, 2015; 162: 248–257
    Skróty: AHA – American Heart Association, BMI – wskaźnik masy ciała, CI – przedział ufności, HbA1c – hemoglobina glikowana, RCT – badanie z randomizacją

    Na łamach „Annals of Internal Medicine” opublikowano wyniki badania z randomizacją (RCT), którego celem była ocena efektów stosowania nieskomplikowanej diety opartej na zwiększonym spożyciu błonnika, w porównaniu z dietą wieloskładnikową rekomendowaną przez American Heart Association (AHA), która – choć skuteczna – może być trudna w realizacji.

    Do badania włączono 240 dorosłych chorych (wiek śr. 52 lata, kobiety 72%; BMI śr. 35 kg/m2) z zespołem metabolicznym i przydzielono ich losowo do jednej z 2 grup, w których stosowano:
    1) dietę o zwiększonej zawartości błonnika (≥30 g/d) lub
    2) dietę rekomendowaną przez AHA.

    Wszystkim chorym przez pierwsze 3 miesiące po włączeniu do badania udzielano porad żywieniowych (2 sesje indywidualne i 12 sesji grupowych):

    • w grupie 1. – na temat metod zwiększenia spożycia błonnika w diecie;
    • w grupie 2. – na temat dostosowania kaloryczności diety tak, aby osiągnąć deficyt energii wynoszący 500–1000 kcal/d i uzyskać zmniejszenie masy ciała o 0,5–0,9 kg/tydz., a także zalecano spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych <7% energii; ponadto w diecie AHA rekomenduje się m.in. spożywanie: owoców i warzyw, pełnoziarnistych i bogatych w błonnik produktów, chudego białka pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, ryb 2 razy w tygodniu oraz zmniejszenie spożycia: napojów słodzonych, cukru, soli i alkoholu.

    W obu grupach nie polecano aktywności fizycznej.

    Po 12 miesiącach w obu grupach stwierdzono redukcję masy ciała:
    w grupie chorych stosujących dietę o zwiększonej zawartości błonnika średnio o –2,1 kg (95% CI: od –2,9 do –1,3),
    a w grupie diety rekomendowanej przez AHA średnio o –2,7 kg (od –3,5 do –2);
    nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy między grupami (średnia różnica [MD] 0,6 kg [od –0,5 do 1,7]). W obydwu grupach stwierdzono zmniejszenie insulinooporności, glikemii na czczo i ciśnienia tętniczego, bez istotnych różnic między grupami.

    U 8 chorych rozpoznano cukrzycę (HbA1c ≥6,5%) podczas trwania badania (7 chorych w grupie diety o zwiększonej zawartości błonnika vs 1 chory w grupie diety AHA); przy czym okazało się, że do badania zakwalifikowano 6 chorych z HbA1c ≥6,5%, które to kryterium jeszcze nie obowiązywało podczas rekrutacji.

    Według autorów tego badania prosta do zastosowania dieta oparta na zwiększeniu zawartości błonnika w pożywieniu może przynieść istotny klinicznie efekt w postaci redukcji masy ciała, zbliżony do osiąganego w przypadku stosowania wieloskładnikowej diety rekomendowanej przez AHA. Dieta oparta na zwiększonym spożyciu błonnika pokarmowego może także oddziaływać korzystnie na inne niż masa ciała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Tym samym może być odpowiednią alternatywą dla chorych, którym przestrzeganie skomplikowanych zaleceń żywieniowych sprawia trudności.

  • Czy picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów umożliwia wchłanianie witamin A, D, E, K?
    Wiadomo, że witaminy A, D, E, K są wchłaniane razem z tłuszczami, jednak zastanawiam się, czy np. picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów, czy też pestek dyni umożliwia wchłanianie tych witamin?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Wiadomo, że witaminy A, D, E, K są wchłaniane razem z tłuszczami, jednak zastanawiam się, czy np. picie soku marchewkowego z równoczesnym podjadaniem orzechów, czy też pestek dyni umożliwia wchłanianie tych witamin?

    Odpowiedziała

    dr Katarzyna Wolnicka
    Pracownia Żywienia Dzieci i Młodzieży
    Instytut Żywności i Żywienia w Warszawie

    Sok marchwiowy bogaty jest w beta-karoten, czyli prowitaminę A. Jej wchłanianie zwiększa się w obecności tłuszczów. Orzechy i pestki nasion (dyni czy słonecznika) są bogate w korzystne dla zdrowia wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Są ponadto doskonałym źródłem białka i wielu cennych witamin i składników mineralnych, takich jak witamina E, selen, miedź, magnez i polifenole. Mogą stanowić dodatek do musli, sałatek, można je spożywć jako przekąskę. Należy jednak pamiętać, że są bardzo kaloryczne (np. 100 g orzechów to ok. 600 kcal).

    Ze względu na zawartość tłuszczu mogą wpływać na poprawę wchłaniania witaminy A z innych produktów w tym z soku marchwiowego.