27 kwietnia 2015 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
Lekarz Dorota Frączek

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr n. med. Arkadiusz Głowania

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

dr n. med. Barbara Grankowska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr hab. n. med. Mariusz Jasik

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Farmakologia kliniczna

Lekarz Agnieszka Krajewska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Ewa Krzyczkowska-Bokwa

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Roman Kuczerowski

Internista, Endokrynolog, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Endokrynologia

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Czy insulina może powodować zahamowanie wzrostu tkanki mięśniowej?
    Choruję na cukrzycę od 10 lat i przyjmuję insulinę. Od 4 miesięcy ćwiczę na siłowni, ale nie widzę żadnych rezultatów w postaci wzrostu tkanki mięśniowej, czy insulina może hamować jej wzrost?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Choruję na cukrzycę od 10 lat i przyjmuję insulinę Humulin N oraz Humalog. Od 4 miesięcy ćwiczę na siłowni, ale nie widzę żadnych rezultatów w postaci wzrostu tkanki mięśniowej, czy insulina może hamować jej wzrost? Po przeczytaniu kilku artykułów dowiedziałem się, że przyczynia się ona do jej wzrostu.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Elżbieta Orłowska-Kunikowska
    Klinika Nadciśnienia Tętniczego i Diabetologii
    Gdański Uniwersytet Medyczny

    Insulina nie tylko zmniejsza stężenie glukozy we krwi, ale również wpływa na metabolizm białek i tłuszczów w organizmie. Ułatwiając przechodzenie aminokwasów do komórek mięśniowych i hamując proteolizę (rozpad białek), hormon ten powoduje pobudzenie syntezy białek, czyli głównego składnika mięśni. Analogicznie, insulina ułatwia transport kwasów tłuszczowych do komórek tkanki tłuszczowej i hamuje lipolizę (rozpad tłuszczu), powodując wzrost tkanki tłuszczowej. Dlatego też określamy działanie insuliny jako anaboliczne.

    Na Pana pytanie, czy insulina może powodować hamowanie wzrostu tkanki mięśniowej, należy odpowiedzieć: nie, nie może. Należy dodać, że w Pana przypadku, czyli u osoby chorującej na cukrzycę typu 1, a więc insulinozależnej, warunkiem zdrowych i bezpiecznych treningów na siłowni jest prawidłowe wyrównanie cukrzycy i dobra edukacja w zakresie hipoglikemii i związanych z nią zagrożeń.

  • Prawdopodobieństwo dziedziczenia cukrzycy typu 1
    Jestem chora na cukrzycę typu 1 od 14 lat. W mojej rodzinie na cukrzycę typu 1 choruje również mój tata, jego siostra oraz jej córka. Czy moje dziecko będzie miało większe obciążenie zachorowania na cukrzycę?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jestem chora na cukrzycę typu 1 od 14 lat, obecnie mam 28 lat. W mojej rodzinie również mój tata jest chory na cukrzycę typu 1 (od 32 lat), jego siostra (od 20 lat) oraz jej córka (od 13 lat). Planuję zajście w ciążę i nurtuje mnie pytanie, czy moje dziecko będzie miało większe obciążenie zachorowania na cukrzycę?

    Odpowiedziała

    dr n. med. Elżbieta Orłowska-Kunikowska
    Klinika Nadciśnienia Tętniczego i Diabetologii
    Gdański Uniwersytet Medyczny

    W cukrzycy typu 1 tylko u ok. 10% osób dotkniętych tą chorobą stwierdza się jej obecność wśród krewnych I stopnia (rodzice, rodzeństwo). Dane epidemiologiczne wykazują, że w populacji ogólnej ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1 wynosi 0,2-0,4%.

    Jeżeli na cukrzycę typu 1 choruje matka, to ryzyko zachorowania u jej dzieci wynosi 2-3%, natomiast jeżeli na cukrzycę typu 1 choruje ojciec, to ryzyko zachorowania u potomstwa jest większe i wynosi 5-9%. W przypadku, gdy cukrzyca typu 1 występuje u obojga rodziców, ryzyko zachorowania na tę chorobę u ich dzieci wynosi aż 30%.

  • Czy insulina uzależnia?
    Insulina jest hormonem produkowanym przez sam organizm. Jej podanie ma na celu odtworzenie tego, co nie działa poprawnie.
    Więcej

    Nigdy nie zapomnę pacjenta przyjętego na oddział w ramach ostrego dyżuru z powodu świeżo rozpoznanej cukrzycy, który kategorycznie odmawiał leczenia insuliną. Miał wysoką wartość glikemii i typowe objawy cukrzycy: wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu, schudł w ostatnim czasie. Wymagał natychmiastowego leczenia insuliną. Z racji wieku – miał około 45 lat – towarzyszącej nadwagi, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń lipidowych w pierwszej kolejności podejrzewano u niego cukrzycę typu 2. W takich przypadkach po wyrównaniu zaburzeń metabolicznych, przeprowadzeniu dodatkowych badań często udaje się odstawić insulinę i pacjent ostatecznie jest leczony lekami doustnymi. W tym przypadku jednak napotkaliśmy na zdecydowany opór pacjenta. Nie godził się na wdrożenie insuliny. Dlaczego?

    Niektóre osoby są przekonane, że raz podana insulina powoduje przyzwyczajenie organizmu i jej odstawienie nie będzie już nigdy możliwe. Nic bardziej błędnego!

    Insulina to lek taki sam, jak każdy inny. Istnieją wskazania i przeciwwskazania do jej stosowania. Insulina jest hormonem produkowanym przez sam organizm. Jej podanie ma jedynie na celu odtworzenie tego, co nie działa poprawnie.

    W praktyce szpitalnej często wdrażamy insulinę tylko na pewien określony czas, np. w przypadku:

    • „rozregulowania” cukrzycy typu 2 pod wpływem przejściowych okoliczności, takich jak: ostra infekcja, np. zapalenie płuc, uraz
    • zabieg chirurgiczny
    • udar mózgu
    • zawał serca, plastyka tętnic wieńcowych.

    We wszystkich tych przypadkach po wyleczeniu infekcji, wygojeniu urazu, ran operacyjnych, po okresie ostrych objawów zawału serca czy udaru mózgu możliwy jest powrót do poprzedniego modelu leczenia, czyli w przypadku cukrzycy typu 2 – leków doustnych. Świeżo rozpoznana cukrzyca z wysokimi wartościami glikemii też wymaga przejściowej insulinoterapii, ponieważ zaburzenia metaboliczne na początku są tak duże, że jedynie leczenie insuliną może je skutecznie i szybko wyrównać.

    Oczywiście w przypadku cukrzycy typu 1 insulina jest lekiem koniecznym i jej odstawienie nie jest możliwe. Zależność od insuliny w cukrzycy typu 1 wynika jednak z faktu, że organizm sam jej nie produkuje, a nie z faktu, że insulina uzależnia.

    Warto też podkreślić, że po kilku latach trwania cukrzycy typu 2 dochodzi do wyczerpania trzustki i konieczności wdrożenia insuliny na stałe. Wynika to z naturalnego przebiegu cukrzycy. Insulinę stosujemy tylko, gdy jest to konieczne i jest wtedy lekiem ratującym życie.

  • Jak podawać choremu na cukrzycę preparaty insuliny ludzkiej?
    Kiedy należy podawać choremu insuliny ludzkie - przed czy w czasie posiłku.
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jak podawać choremu na cukrzycę insuliny ludzkie, czy w czasie posiłku, czy przed posiłkiem? Proszę o informację.

    Odpowiedział

    lek. med. Wojciech Głodzik
    specjalista chorób wewnętrznych i diabetologii
    Ośrodek Leczenia Schorzeń Cywilizacyjnych ZPS Kraków

    Insulina ludzka na potrzeby przemysłu farmaceutycznego otrzymywana jest metodą inżynierii genetycznej. Sama cząsteczka insuliny ludzkiej jest w każdym preparacie identyczna z hormonem produkowanym w trzustce zdrowego człowieka. Poprzez dodatek substancji modyfikujących można jednak zmieniać jej działanie farmakologiczne. Preparaty insuliny ludzkiej mogą być krótko działające lub mogą mieć (przy dodatku protaminy i cynku) wydłużony czas działania - taki lek nazywamy insuliną ludzką o pośrednim czasie działania (bądź insuliną izofanową lub insuliną NPH). Są to dwa odrębne typy insuliny, różnica polega na odmiennym sposobie ich działania i podawania. Wyżej wymienione preparaty insuliny ludzkiej aplikowane są zwykle w różne okolice ciała i mają inne zadania. Ponadto stosowane są mieszaniny ww. insulin ludzkich.

    Insulina ludzka krótko działająca (nazwy handlowe: Actrapid Penfill, Gensulin R, Humulin R, Insuman Rapid, Polhumin R) stosowana jest zwykle 30 min przed głównymi posiłkami w celu pokrycia wzrostu glikemii związanego z jedzeniem. Jest to tzw. insulina prandialna (posiłkowa). Jej działanie zaczyna się 20-30 min po iniekcji, szczyt aktywności następuje po 2-3 h, a całkowity czas działania wynosi (w zależności od dawki) 6-9 h. Po podaniu tej insuliny należy spożyć posiłek główny i zwykle po około 2,5 h przekąskę. Dobrze wyedukowany pacjent powinien modyfikować odstęp: iniekcja insuliny prandialnej - posiłek w zależności od wartości glikemii przedposiłkowej oraz indeksu glikemicznego spożywanego pokarmu - może on wynosić w tym przypadku od 15 min do nawet 45-60 min.

    Inne zastosowanie insuliny ludzkiej krótko działającej to doraźne korygowanie wysokich wartości stężenia glukozy, wtedy jej podanie nie jest związane ze spożyciem pokarmu.

    Insulina ludzka o pośrednim czasie działania to tzw. insulina bazowa (bazalna), której zadaniem jest utrzymanie prawidłowego poziomu glikemii w okresie międzyposiłkowym i w nocy. Jej stosowanie nie jest związane bezpośrednio ze spożywanym pożywieniem. Zwykle insulina bazowa izofanowa (nazwy handlowe dostępnych na rynku polskim preparatów to: Gensulin N, Humulin N, Insulatard Penfill, Insuman Basal, Polhumin N) podawana jest około godziny 22:00, czasem również w drugim wstrzyknięciu rano około 8:00. Przy jej stosowaniu przed snem, w razie właściwego poziomu glikemii, nie należy spożywać posiłku. Niekiedy tylko przy małym stężeniu glukozy przed snem (celem prewencji nocnego niedocukrzenia) trzeba spożyć drobną przekąskę. Działanie tej insuliny po podaniu podskórnym zaczyna się po 0,5-1,5 h, szczyt występuje między 3. a 12. h, a całkowity czas działania wynosi około 18-22 h. W przypadku insuliny NPH duże znaczenie ma prawidłowa technika iniekcji, podanie jej domięśniowo (zamiast podskórnie) może spowodować hipoglikemię.

    Insuliny dwufazowe, tzw. mieszanki ludzkich insulin (gotowe preparaty: Gensulin M30, Gensulin M40, Gensulin M50, Humulin M3, Insuman Comb 25, Mixtard30 Penfill, Mixtard40 Penfill, Mixtard50 Penfill, Polhumin Mix2, Polhumin Mix3, Polhumin Mix4, Polhumin Mix5) to z kolei połączenia wcześniej opisanej insuliny krótko działającej z insuliną o przedłużonym działaniu w odpowiedniej proporcji. Mieszaniny te mają cechy obu preparatów. Czas ich maksymalnego działania determinuje zawartość insuliny NPH. Występują 2 szczyty aktywności, o sile działania zależnej od proporcji poszczególnych składników. Stosowane są zwykle 2 razy/dobę, 30 minut przed śniadaniem i kolacją, co około 10-12 h. Liczba zalecanych posiłków przy stosowaniu mieszanek insulin ludzkich to zwykle 5-6/ dobę.

    Należy wspomnieć, że obecnie, oprócz ww. insulin ludzkich (o jednakowej budowie samej cząsteczki insuliny), dostępne są też insuliny nowszej generacji tzw. analogowe w postaci insuliny prandialnej, bazowej, mieszanek. W razie stosowania tej postaci insuliny zalecany rozkład posiłków oraz sposób podawania jest inny niż przedstawiony powyżej. Jest to grupa niejednakowa, poszczególne preparaty różnią się miedzy sobą budową samej cząsteczki insuliny i działaniem.

    Dostępne dawniej insuliny zwierzęce (historycznie pierwsze wprowadzone) zostały wycofane już z rynku i nie są obecnie stosowane.