2 września 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Parametry wyszukiwania:

Profile lekarzy i opisy placówek medycznych są całkowicie bezpłatne
 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
Lekarz Dorota Frączek

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr n. med. Arkadiusz Głowania

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

dr n. med. Barbara Grankowska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr hab. n. med. Mariusz Jasik

Internista, Diabetolog, Farmakolog kliniczny

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Farmakologia kliniczna

Lekarz Agnieszka Krajewska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Ewa Krzyczkowska-Bokwa

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Roman Kuczerowski

Internista, Endokrynolog, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Endokrynologia

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Jaka jest dopuszczalna norma glukozy we krwi po 1 godzinie po posiłku?
    Jestem w 25. tygodniu ciąży, mój lekarz stwierdził u mnie cukrzycę ciążową. Diabetolog powiedziała mi, że cukier należy mierzyć 1 godzinę po posiłku - jaka jest dopuszczalna norma glukozy we krwi godzinie po posiłku?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jestem w 25. tygodniu ciąży, mój lekarz ginekolog stwierdził u mnie cukrzycę ciążową. Po badaniu obciążeniem glukozą 75 mg wynik był 156 mg, a na czczo 71 mg. Dodam, że obecnie ważę 65,5 kg i mam 178 cm wzrostu. Dostałam więc skierowanie do diabetologa w celu ustalenia diety i glukometr oraz paski do samokontroli cukru w domu. Diabetolog powiedziała mi, że cukier należy mierzyć 1 godzinę po posiłku, ale nie wytłumaczyła mi dlaczego i jaka jest norma glukozy we krwi 1 godzinę po posiłku, stąd też moje pytanie, jaka jest dopuszczalna norma glukozy we krwi po 1 godzinie po posiłku? Z różnych źródeł wiem, że dwie godziny po posiłku poziom cukru we krwi nie może przekroczyć 120 mg. W tych pomiarach się zawsze mieszczę, gdyż 2 godziny od zjedzenia posiłku mój cukier z reguły nie przekracza 100 mg. Nie wiem tylko czemu diabetolog kazała mi mierzyć cukier godzinę po posiłku, nie podając mi przy tym żadnych norm. Prosiłabym o udzielenie odpowiedzi.

    Odpowiedziała

    dr n. med. Elżbieta Orłowska-Kunikowska
    Klinika Nadciśnienia Tętniczego i Diabetologii
    Gdański Uniwersytet Medyczny

    Podczas prawidłowej ciąży dochodzi do zmian w metabolizmie węglowodanów matki, spowodowanych m.in. działaniem hormonów łożyska. W efekcie u ciężarnej kobiety obniża się stężenie glukozy we krwi na czczo, natomiast po posiłku obserwuje się wyższą glikemię niż przed ciążą. Dodatkowo dochodzi do zmian stężenia insuliny i nasilenia zjawiska insulinooporności, szczególnie po 20. tygodniu ciąży.

    Do przełamania insulinooporności potrzebna jest zwiększona ilość insuliny. Niemożność zwiększenia jej wydzielania prowadzi do rozwoju cukrzycy ciążowej, tak jak w Pani przypadku. Hiperglikemia w ciąży zwiększa ryzyko powikłań u rozwijającego się płodu. Dlatego należy dążyć do wartości glikemii, takich jak u zdrowych ciężarnych, a więc:

    • na czczo i przed posiłkami - 60-90 mg/dl (3,3-5,0 mmol/l)
    • maksymalna glikemia w 1 godz. po posiłkach - <120 mg/dl (<6,7mmol/l).

    Inaczej niż dla pozostałych chorych na cukrzycę, w przypadku stwierdzenia cukrzycy ciążowej zaleca się mierzenie stężenia glukozy godzinę po głównych posiłkach, w tym czasie bowiem osiąga ona najwyższy poziom. Wykazano, że monitorowanie i ścisła kontrola stężenia glukozy 1 godzinę po posiłku zmniejsza ryzyko makrosomii, którą stwierdza się, gdy bezwzględna masa urodzeniowa przekracza 4 kg. Makrosomia jest częsta u noworodków matek z cukrzycą. Odnotowuje sie ją u 10-45% takich dzieci, podczas gdy w ciąży fizjologicznej u 3-8%.

  • Diabetycy przemaszerowali do MZ z apelem o lepszą terapię
    Otyli pacjenci z cukrzycą typu 2 zorganizowali w czwartek marsz do resortu zdrowia z apelem o dostęp do nowych leków na cukrzycę.
    Więcej

    Otyli pacjenci z cukrzycą typu 2 zorganizowali w czwartek marsz do resortu zdrowia z apelem o dostęp do nowych leków na cukrzycę. Wiceminister zdrowia Aleksander Sopliński, który się z nimi spotkał, zapewnił, że trwają prace nad refundacją nowych terapii.


    12.01.2014 Warszawa. 8. Bieg - Policz się z cukrzycą podczas 22. finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Fot. Franciszek Mazur / Agencja Gazeta

    Pacjenci przemaszerowali do budynku Ministerstwa Zdrowia sprzed Kolumny Zygmunta na pl. Zamkowym w Warszawie, skandując hasło: „Wysłuchajcie nas! Pomóżcie! Stop otyłości w cukrzycy”.

    W resorcie zdrowia pacjenci złożyli petycję o dostrzeżenie potrzeb chorych na cukrzycę typu 2, borykających się ze znaczną otyłością - poinformował chory na cukrzycę aktor Dariusz Gnatowski, założyciel Fundacji „Wstańmy Razem. Aktywna Rehabilitacja”, która była współorganizatorem marszu.

    „Pacjenci z cukrzycą i otyłością w większym stopniu są narażeni na rozwój groźnych dla zdrowia i życia powikłań, jak retinopatia, amputacje kończyn, choroby serca i układu krążenia. Niestety, w Polsce ciągle nierefundowane są leki, które stanowią dla nich najlepszą opcję leczenia” – powiedział.

    Chodzi o podawane w iniekcjach leki z grupy analogów GLP-1, które zalicza się do tzw. leków inkretynowych.

    Prof. Maciej Małecki z Katedry i Kliniki Chorób Metabolicznych Collegium Medicum UJ w Krakowie powiedział, że analogi GLP-1 stanowią jedną z kilku nowych grup leków dla chorych na cukrzycę typu 2, które obecnie w żadnym zakresie nie są refundowane z budżetu.

    „Wszystkie te leki mają pewne wspólne cechy: obniżają poziom glukozy we krwi bez ryzyka niedocukrzeń i bez ryzyka narastania masy ciała. Analogi GLP-1 mogą przyczyniać się wręcz do zmniejszenia masy ciała i one byłyby bardzo dobrym narzędziem dla chorych na cukrzycę z otyłością dużego stopnia, u których dieta i ćwiczenia nie przynoszą dobrych efektów. Obecnie diabetologom w Polsce niewątpliwie tego narzędzia brakuje” – ocenił specjalista.

    Przyznał, że narastanie masy ciała i otyłość pogarszają przebieg cukrzycy i zwiększają ryzyko pojawienia się powikłań zdrowotnych, takich jak m.in. zawały serca i udary mózgu. Jego zdaniem część chorych na cukrzycę z różnych przyczyn nie radzi sobie z otyłością. Ponadto do zwiększenia masy ciała przyczyniają się leki przeciwcukrzycowe starszej generacji (z wyjątkiem metforminy) oraz insulinoterapia.

    „Organizując ten marsz, chcieliśmy pokazać ministerstwu, że potrzeba refundacji nowych leków na cukrzycę jest duża, ponieważ tradycyjne, starsze terapie nie dają tak dobrych rezultatów” – powiedziała Renata Urbanek, która na cukrzycę typu 2 zachorowała 20 lat temu, będąc w ciąży.

    Przyznała, że miała okazję przez pewien czas stosować nowoczesny lek na cukrzycę, dzięki czemu udało jej się schudnąć 20 kg i wyrównać gospodarkę lipidową, nie miała też niedocukrzeń. „Jednak w tej chwili nie mogę sobie na niego pozwolić ze względu na cenę (kilkaset złotych miesięcznie – PAP)” – powiedziała.

    Urbanek zwróciła uwagę, że analogi GLP-1 spełniają wszystkie cele leczenia cukrzycy określone przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne (PTD). „Te leki są refundowane w większości krajów Unii Europejskiej. My też chcemy żyć godnie i mieć dostęp do terapii, do których mają dostęp obywatele UE” – zaznaczyła.

    Beata Stepanow, prezes Stowarzyszenia Edukacji Diabetologicznej, które współorganizowało marsz, oceniła, że refundacja nowych terapii na cukrzycę nie byłaby aż tak dużym obciążeniem dla budżetu państwa. „Te leki byłyby refundowane tylko wąskiej grupie pacjentów, a poza tym obniżałyby ryzyko powikłań, a to one właśnie generują największe koszty” – zaznaczyła.

    Prof. Małecki przypomniał, że obecnie nie refunduje się też doustnych leków inkretynowych, tzw. inhibitorów DPP-4 (gliptyny). „Tych leków również nam brakuje. Obie grupy leków inkretynowych czekają na wejście na listę refundacyjną od kilku lat. Ich stosowanie umożliwiłoby skuteczne leczenie chorych na cukrzycę i poprawiłoby ich rokowania” – podkreślił diabetolog.

    W odpowiedzi na pytanie o możliwość refundacji leków inkretynowych rzecznik resortu zdrowia Krzysztof Bąk poinformował, że prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych (AOTM) Wojciech Matusewicz uznał za zasadne objęcie refundacją dwóch leków z grupy analogów GLP-1 (liraglutydu i eksenatydu) dla wybranej grupy chorych na cukrzycę typu 2. Chodzi o pacjentów z dużą otyłością - tj. ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) równym lub wyższym niż 35, u których leczenie dwoma starymi lekami doustnymi (metforminą i pochodną sulfonylomocznika) nie przyniosło dobrej kontroli poziomu glukozy.

    Bąk zaznaczył, że prezes AOTM wskazał jednocześnie na potrzebę zastosowania tzw. instrumentu podziału ryzyka z producentem leku, co pozwoliłoby obniżyć koszty refundacji analogów GLP-1 do poziomu kosztów leczenia insulinami. Przypomniał też, że obecnie w resorcie nie są prowadzone czynności w sprawie objęcia refundacją liraglutydu i eksenatydu, gdyż postępowania w tej sprawie zostały zawieszone na wniosek producentów tych leków.

    Rzecznik MZ poinformował ponadto, że prezes AOTM uznał za zasadne objęcie refundacją kilku doustnych leków z grupy inhibitorów DPP4 - pod warunkiem znacznego obniżenia ich ceny.

  • Bóle kręgosłupa a cukrzyca – ćwiczenia na odcinek piersiowy kręgosłupa
    W tym odcinku przedstawiamy zestaw ćwiczeń ogólnorozwojowych na odcinek piersiowy kręgosłupa.
    Więcej

    Aby uniknąć lub przeciwdziałać dolegliwościom ze strony kręgosłupa, możemy sami wykonywać zestaw ćwiczeń na poszczególne jego odcinki. Poniżej przedstawiono uniwersalny zestaw ćwiczeń, bezpieczny do samodzielnego wykonania, prosty i skuteczny, który może wykonać każdy z nas, chory na cukrzycę, cierpiący na bóle kręgosłupa. W tym odcinku, zestaw ćwiczeń ogólnorozwojowych na odcinek piersiowy kręgosłupa.

    Ćwiczenie 1. Ręce opuszczone luźno wzdłuż ciała, barki unosimy maksymalnie w górę. Napinamy mięśnie grzbietu, utrzymujemy napięcie około 5 sekund. Opuścić barki, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 2. Ręce unieść poziomo, dłonie wyprostowane. Zginamy ręcę w łokciach, zbliżając kciuki do piersi. Łokcie odwodzimy do tyłu, ściągając łopatki i napinając mięśnie grzbietu, utrzymujemy napięcie około 5 sekund. Opuścić ręce, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 3. Ręce luźno wzdłuż ciała, zginamy łokcie, ściągamy łopatki i napinamy mięśnie grzbietu, przedramiona poziomo i równolegle do siebie, utrzymujemy napięcie około 5 sekund. Opuścić ręce, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 4. Ręce luźno wzdłuż ciała, ściągamy łopatki z jednoczesnym zwrotem dłoni na zewnątrz, napinamy mięśnie grzbietu, utrzymujemy napięcie około 5 sekund. Opuścić ręce, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 5. Splecione dłonie zakładamy na kark, łokcie odwodzimy maksymalnie do tyłu, napinamy mięśnie grzbietu, utrzymujemy napięcie 5 sekund. Opuścić ręce, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 6. Ramiona w bok, ręce wyprostowane, ściągamy łopatki i zaciskamy pięści, napinamy mięśnie ramion i grzbietu, utrzymujemy napięcie około 5 sekund. Opuścić ręce, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 7. Kijek chwytamy oburącz nachwytem, unosimy ponad głowę, ręce wyprostowane, opuszczamy kijek poza głową na barki, unosimy ponad głowę, prostujemy ramiona. Opuścić ramiona, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 8. Kijek chwytamy oburącz nachwytem, szeroko, unosimy ponad głowę, zachowując poziom ramion, napinamy mięśnie, usiłując rozciągnąć kijek, utrzymujemy napięcie około 5 sekund.Opuścić ramiona, rozluźnić mięśnie.

    Ćwiczenie 9. Lewą rękę zginamy w dole za plecami, prawa ręka w górze. Staramy się dotknąć palcami rąk. Powtarzamy naprzemienne po 10 razy.

    Ćwiczenie 10. Odwodzimy rękę w bok, łokieć wyprostowany. Krążenie ramienia w stawie barkowym (po 5 razy w obu kierunkach: do środka i na zewnątrz). Powtarzamy serię każdą ręką 10 razy .

  • Najczęstsze problemy dotyczące kręgosłupa
    Przykłady najczęstszych schorzeń będących przyczyną bólów kręgosłupa.
    Więcej

    Przykłady najczęstszych schorzeń będących przyczyną bólów kręgosłupa.

    1. Dyskopatia

    Rycina 1. Fragment kręgosłupa – krążek międzykręgowy (dysk)

    Dyskopatia to najczęściej występująca przyczyna dolegliwości bólowych kręgosłupa (pleców). Dotyczy ona zwyrodnienia krążków międzykręgowych potocznie nazywanych dyskami (ze względu na ich kształt). Krążek ma wygląd owalny, zbudowany jest z jądra miażdżystego otoczonego przez tzw. pierścień włóknisty złożony z włókien kolagenowych. Wraz z wiekiem oraz pod wpływem przeciążeń, jakim kręgosłup podlega podczas codziennego życia (np. pracy, sportu), dochodzi do przemieszczenia lub zwyrodnienia jądra miażdżystego, które uciska na pierścień, powodując wiele dolegliwości, takich jak:

    • ból
    • zaburzenia czucia
    • niedowłady
    • zanik mięsni.

    2. Kręgozmyk

    Równie częstym schorzeniem kręgosłupa jest kręgozmyk, charakteryzujący się przesunięciem kręgów względem siebie. Daje podobne objawy do wcześniej opisywanej dyskopatii. Pod wpływem długotrwałej nieprawidłowej postawy dochodzi do przesunięcia kręgów. Zwykle do takiej nieprawidłowości dochodzi w wyniku wykonania gwałtownego ruchu czy urazu mechanicznego.

    3. Zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa

    Ta dolegliwość ma swoje podstawy w braku ruchu oraz nadwadze (ważna informacja dla pacjentów chorych na cukrzycę typu 2). Brak ruchu powoduje zanik produkcji mazi potrzebnej do nawilżania, smarowania i poślizgu w stawach. Kości tworzące stawy kręgosłupa oddzielone są chrząstkami, działającymi na zasadzie łożysk. Brak mazi doprowadza do zwiększenia tarcia, a tym samym do mikrourazów chrząstki. Uszkodzona chrząstka działa kaskadowo na niszczenie kości. Poszarpane krawędzie chrząstek i kości z czasem ulegają zabliźnieniu, jednak pozostałe blizny w znacznym stopniu ograniczają elastyczność stawów. Wtedy następuje „przeniesienie” odpowiedzialności za ruchomość naszego ciała z uszkodzonych stawów na stawy zdrowe. Zbyt duże ich obciążenie powoduje kolejne zwyrodnienie.

    4. Rwa kulszowa

    Wprawdzie dotyczy ona tylko jednego odcinka kręgosłupa, lędźwiowego, jednak jest jedną z najdokuczliwszych i najczęstszych niedogodności ze strony kręgosłupa. Ból dla rwy kulszowej jest charakterystyczny, jest bardzo ostry, przeszywa ciało od dolnej części pleców, biegnie wzdłuż całej dolnej kończyny, opasując ją i docierając często nawet do stopy. Bólowi może towarzyszyć mrowienie i drętwienie kończyny, a nawet bezwładność. Charakterystyczne jest to, że dolegliwości występują zawsze po jednej stronie ciała, w jednej kończynie, nigdy w obydwu naraz. Za taki stan rzeczy odpowiedzialny jest nerw kulszowy, najdłuższy nerw naszego ciała, który odchodzi od rdzenia kręgowego na wysokości bioder i biegnie w dół przez tylne partie uda i łydki aż do śródstopia. Zwykle ucisk na nerw kulszowy jest wynikiem przepukliny jądra miażdżystego powstałego w dolnym odcinku kręgosłupa (lędźwiowego) lub też zwyrodnieniem lub obrzękiem w obrębie kręgosłupa. Nerw kulszowy to największy nerw obwodowy człowieka (może udźwignąć ciężar ok. 90 kg), może właśnie z tego powodu ból jest tak mocny i dotkliwy.

    Wyżej wymienione schorzenia nie wyczerpują wszystkich problemów związanych z kręgosłupem. Są jedynie przykładem najczęstszych przyczyn bólu tego narządu ruchu.

    Postępowanie w przypadku tych dolegliwości u chorych na cukrzycę jest praktycznie takie samo jak u pacjentów bez cukrzycy. Niemniej jednak schemat musi być taki sam podczas wykonywania ćwiczeń rehabilitacyjnych jak podczas innych ćwiczeń fizycznych. Zawsze należy uwzględnić wysiłek fizyczny oraz związany z tym faktem spadek/wzrost stężenia glukozy we krwi.