26 listopada 2014 roku
poczta
zaloguj się
 
Poczet Lekarzy
medycyna praktyczna dla pacjentów

Parametry wyszukiwania:

 Wszyscy  A B C Ć Č D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W Y Z Ź Ż

Wyniki wyszukiwania

   Dalej »
Lekarz Dorota Frączek

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr n. med. Arkadiusz Głowania

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

dr n. med. Barbara Grankowska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Dr hab. n. med. Mariusz Jasik

Internista, Diabetolog, Farmakolog kliniczny

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Farmakologia kliniczna

Lekarz Agnieszka Krajewska

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Ewa Krzyczkowska-Bokwa

Internista, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia

Lekarz Roman Kuczerowski

Internista, Endokrynolog, Diabetolog

Choroby wewnętrzne, Diabetologia, Endokrynologia

   Dalej »

Poczet Lekarzy zawiera wyłącznie wizytówki stworzone przez lekarzy. Jesteś lekarzem i nie ma Cię w bazie: stwórz wizytówkę!

Przeczytaj też

  • Jak i kiedy należy stosować insulinę Gensulin N oraz Gensulin R?
    Jak podawać choremu na cukrzycę typu 2 Gensulin R, w czasie posiłku czy przed? Gensulin N w czasie posiłku, czy po lub przed?
    Więcej

    Pytanie nadesłane do redakcji

    Jak podawać choremu na cukrzycę typu 2 Gensulin R, w czasie posiłku czy przed? Gensulin N w czasie posiłku, czy po lub przed? Proszę o informację.

    Odpowiedział

    lek. med. Wojciech Głodzik
    specjalista chorób wewnętrznych i diabetologii
    Ośrodek Leczenia Schorzeń Cywilizacyjnych ZPS Kraków

    Gensulin R (insulina ludzka krótko działająca) i Gensulin N (insulina ludzka o pośrednim czasie działania, izofanowa, NPH) to dwa odrębne typy insulin. Ww. preparaty podawane są zwykle w różne okolice ciała i mają inne zadania.

    Gensulin R stosowana jest zwykle 30 minut przed głównymi posiłkami w celu pokrycia wzrostu glikemii związanego z jedzeniem. Jest to tzw. insulina prandialna (posiłkowa). Jej działanie zaczyna się 20-30 minut po iniekcji, szczyt aktywności następuje po 2-3 h, a całkowity czas działania wynosi (w zależności od dawki) 6-9 h. Po podaniu tej insuliny należy spożyć posiłek główny i zwykle po około 2,5 h przekąskę. Dobrze wyedukowany pacjent powinien modyfikować odstęp: iniekcja insuliny prandialnej - posiłek w zależności od wartości glikemii przedposiłkowej oraz indeksu glikemicznego pokarmu - może on wynosić od 15 minut do nawet 45-60 minut.

    Inne zastosowanie Gensulin R to doraźne korygowanie wysokich wartości stężenia glukozy, wtedy jej podanie nie jest związane ze spożyciem pokarmu.

    Gensulin N to tzw. insulina bazowa, której zadaniem jest utrzymanie prawidłowego poziomu glikemii w okresie międzyposiłkowym i w nocy. Jej stosowanie nie jest związane bezpośrednio ze spożywanym pożywieniem. Zwykle insulina bazowa izofanowa podawana jest około godziny 22:00, czasem również w drugim wstrzyknięciu rano około 8:00. Przy jej stosowaniu przed snem, w razie właściwego poziomu glikemii, nie należy spożywać posiłku. Niekiedy tylko przy małym stężeniu glukozy przed snem (celem prewencji nocnego niedocukrzenia) trzeba spożyć drobną przekąskę. Działanie tej insuliny po podaniu podskórnym zaczyna się po 0,5-1,5 h, szczyt występuje między 3. a 12. h, a całkowity czas działania wynosi około 18-22 h. W przypadku insuliny NPH duże znaczenie ma prawidłowa technika iniekcji, podanie jej domięśniowo (zamiast podskórnie) może spowodować hipoglikemię.

  • Nowy oręż w leczeniu cukrzycy typu 2
    W połowie 2013 roku FDA (Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków - Food and Drugs Administration) dopuściło do stosowania w cukrzycy typu 2 pierwszy lek z grupy flozyn z substancją aktywną kanagliflozyna.
    Więcej

    Kanagliflozyna – lek w formie tabletek, który obniża stężenie glukozy poprzez zwiększenie jej wydalania z moczem. Lek działa w nerkach, powodując, że glukoza nie jest jak zwykle wchłaniana zwrotnie do krwi. Lek powoduje, że pacjent dziennie traci z moczem 77–119 g glukozy, co można przyrównać do 16–24 łyżeczek cukru. Kanagliflozyna powoduje zmniejszenie masy ciała, ponieważ, wydalając glukozę, organizm traci także kalorie – 308–476 kcal dziennie.

    Chorzy stosujący ten lek oddają więcej moczu, co z kolei skutkuje obniżeniem wartości ciśnienia tętniczego krwi.

    Podsumowując kanagliflozyna powoduje zmniejszenie

    • stężenia glukozy we krwi,
    • masy ciała
    • ciśnienia tętniczego krwi.

    Lek nie powoduje niedocukrzeń, jeżeli jest stosowany jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w połączeniu z metforminą.

    Tabletki kanagliflozyny należy przyjmować raz dziennie, rano najlepiej przed śniadaniem.

    Skutki uboczne leku są efektem obecności nadmiernej ilości glukozy w moczu. Najczęstszym objawem ubocznym są infekcje grzybicze w drogach moczowych, prącia lub pochwy.

    Pamiętaj

    • jeżeli podczas leczenia kanagliflozyną zlecono badanie ogólne moczu, normalna będzie obecność dużej ilości glukozy w moczu
    • należy zwiększyć ilość wypijanych płynów ok. 300 ml dziennie, aby zapobiec odwodnieniu organizmu
    • zaleca się szczególną dbałość o codzienną higienę miejsc intymnych
    • należy unikać noszenia dopasowanej bielizny.

  • Teraz mogę więcej - rozmowa z pacjentką po operacji bariatrycznej
    Po zabiegu miałam rozchwiany poziom cukru. Zdarzała się glikemia nawet powyżej 260 mg/dl. W tej chwili przyjmuję niższe dawki insuliny niż przed operacją: kiedyś aplikowałam 34 jednostki, teraz wystarcza 20 – opowiada Barbara Stój, pacjentka z cukrzycą typu 1, u której wykonano zabieg rękawowej resekcji żołądka.
    Więcej

    Po zabiegu miałam rozchwiany poziom cukru. Zdarzała się glikemia nawet powyżej 260 mg/dl. W tej chwili przyjmuję niższe dawki insuliny niż przed operacją: kiedyś aplikowałam 34 jednostki, teraz wystarcza 20 – opowiada Barbara Stój, pacjentka z cukrzycą typu 1, u której wykonano zabieg rękawowej resekcji żołądka.

    Renata Kołton: Jak dowiedziała się Pani o możliwości wykonania zabiegu bariatrycznego?

    Barbara Stój: Przy okazji jednej z wizyt w poradni diabetologicznej, w której jestem leczona na cukrzycę typu 1. Poznałam tam kobietę, która przeszła taki zabieg i była bardzo zadowolona. Udało jej się schudnąć ze 130 do 90 kg i była w stanie tę wagę utrzymać. Jest to osoba, która podobnie jak ja choruje na cukrzycę typu 1. Po operacji znacznie zmniejszyło się jej zapotrzebowanie na insulinę. Pomyślałam, że może to szansa również dla mnie.

    Ile kilogramów Pani wtedy ważyła?

    Miałam otyłość olbrzymią, w niektórych okresach ważyłam niemal 120 kg. Wskaźnik BMI (body mass index) kształtował się u mnie na poziomie 34 punktów.

    Czy oprócz cukrzycy typu 1 chorowała Pani na coś jeszcze?

    Dziewięć lat wcześniej przeszłam zawał mięśnia sercowego, dolnej i bocznej ściany.

    Czy nie stanowiło to przeciwwskazania do zabiegu?

    Przed zabiegiem został wykonany cały szereg badań. Musiałam odbyć konsultację kardiologiczną, wykonać EKG, echo serca i RTG. Konieczna była też opinia pulmonologa i wykonanie spirometrii. Stomatolog musiał wydać zaświadczenie, że nie mam żadnych stanów zapalnych w obrębie jamy ustnej, byłam również u laryngologa. Wszyscy lekarze stwierdzili jednak, że nie ma przeciwwskazań.

    Podczas pierwszej wizyty w Klinice Chirurgii Ogólnej, Endoskopowej i Naczyniowej w Krakowie dostałam wykaz spraw, których należało dopilnować przed operacją. Oprócz konsultacji specjalistycznych i badań potrzebne było również szczepienie przeciw żółtaczce.

    Ile czasu zajęło Pani wykonanie wszystkich potrzebnych badań?

    Kolejki do lekarzy specjalistów są, jak wiemy, bardzo długie. Dzięki pomocy znajomych udało mi się skompletować wyniki wszystkich niezbędnych badań w ciągu czterech miesięcy.

    Czy sam zabieg był bolesny?

    Wykonano go metodą laparoskopową. Właściwie niewiele zostało mi w pamięci. Nie pamiętam nawet momentu, w którym zabierano mnie na blok operacyjny. Natomiast zaraz po zabiegu doszło do obfitych wymiotów. Wszystko, co zalegało w przewodzie pokarmowym, popłynęło. Po wyciągnięciu rurki z przełyku było mi też ciężko mówić. Ogólnie odczuwałam lekki ból, ale kolejnego dnia było już lepiej. Właściwie z każdą godziną dolegliwości ustępowały, a trzy dni po zabiegu zostałam wypisana ze szpitala.

    Czy mogła Pani jeść zaraz po zabiegu?

    W pierwszych dniach prawie nic nie jadłam. W trakcie pobytu w szpitalu prof. Andrzej Budzyński pilnował tylko, czy odpowiednio dużo piję. W trzecim dniu dostałam bardzo płynną zupę.

    Przez pierwszy miesiąc po operacji na cały dzień wystarczał mi właściwie mały kubek jogurtu naturalnego. Zjadałam dwie łyżki na śniadanie, dwie na obiad i dwie na kolację. Przez kolejne tygodnie żywiłam się głównie przecieranymi zupkami dla niemowląt i stopniowo wprowadzałam normalne zupy, np. rosół z odrobiną makaronu. Po półtora miesiąca mogłam już jeść wszystko, ale w bardzo małych ilościach, np. chleb, za którym bardzo tęskniłam. Okazało się, że byłam w stanie zjeść tylko pół kromki, i to bez dodatków, a już czułam się syta.

    Teraz cały czas trzymam dietę i jem zdecydowanie mniej niż przed zabiegiem. Pół gałki ziemniaków, kawałeczek mięsa, odrobina surówki – to cały obiad. Porcje muszą być małe. Dwóch dań nie dałabym rady zjeść.

    Czy lekarze informowali Panią, w jaki sposób taka operacja wpłynie na późniejszy sposób odżywiania się, że już zawsze będzie Pani musiała jeść zdecydowanie mniej?

    Miałam świadomość, że będę musiała jeść mniej, ale zabrakło mi szczegółowego omówienia, jak to będzie później wyglądało. Po zabiegu z własnej inicjatywy konsultowałam się telefonicznie z dietetyczką z Kliniki. W szpitalu dostałam tylko rozpiskę tego, co mogę jeść przez pierwsze cztery tygodnie po zabiegu.

    W jakim tempie Pani chudła?

    Jeszcze przed zabiegiem dostałam zalecenie, że powinnam schudnąć. W ciągu pół roku przygotowań zrzuciłam około 20 kg. Kiedy jechałam na operację, ważyłam już 98 kg.

    Zaraz po zabiegu traciłam niemal kilogram w ciągu dnia. Od czasu operacji ubyło mi 17 kg. Teraz przestałam już tracić na wadze. Może gdyby udało mi się zacząć więcej ruszać, miałabym szansę jeszcze trochę schudnąć.

    Czy występują jakiekolwiek przeciwwskazania do uprawiania przez Panią sportu?

    Nie. Sport jest nawet wskazany w moim przypadku.

    Przez pewien czas jeździłam na zajęcia taneczne do Krosna. Ciężko mi było jednak połączyć dojazdy z pracą i koniecznością przyjmowania regularnych posiłków. A w Jaśle niestety nikt takich zajęć nie prowadzi. Musiałam zrezygnować.

    Czy przed zabiegiem próbowała Pani schudnąć stosując odpowiednią dietę?

    Lekarze zalecali mi dietę cukrzycową, która zakłada wykluczenie słodyczy i rzeczy tłustych, a liczbę kalorii ogranicza do 1000 dziennie. Ale miałam problem z utrzymaniem dyscypliny. Cieszyłam się, gdy udawało mi się schudnąć kilka kilogramów, ale po kilku tygodniach znowu przybierałam na wadze.

    Pod opieką jakiego lekarza obecnie Pani pozostaje?

    Byłam operowana w lipcu 2013 roku, i od zabiegu nie byłam u chirurga na kontroli. Z zewnątrz zostały mi tylko mikroskopijne blizny i nie odczuwałam żadnych dolegliwości bólowych, ale brakuje mi potwierdzenia, że wszystko właściwie się zagoiło. W trakcie pobytu w szpitalu mogłam o wszystko zapytać prof. Budzyńskiego i otrzymywałam wyczerpujące odpowiedzi. Przy wypisie poinformowano mnie, że za jakieś pół roku ktoś z Kliniki do mnie zadzwoni, aby umówić termin wizyty. Do tej pory jednak nikt się nie odezwał. Raz sama zadzwoniłam, aby się skonsultować z lekarzem, który był przy zabiegu, ale nie udało mi się z nim skontaktować. Dla własnego komfortu będę nadal próbowała umówić się na wizytę.

    Ze względu na cukrzycę, co dwa miesiące odwiedzam diabetologa.

    Czy zabieg bariatryczny w jakikolwiek sposób wpłynął na leczenie cukrzycy? Czy w Pani przypadku również udało się zmniejszyć dawki przyjmowanej insuliny?

    Zaraz po zabiegu miałam rozchwiany poziom cukru. Zdarzała się glikemia powyżej 200 mg/dl czy nawet 260 mg/dl. W tej chwili to się już unormowało i przyjmuję niższe dawki insuliny niż przed zabiegiem. Poprzednio na noc aplikowałam 34 jednostki, w tej chwili wystarcza 20.

    Czy oprócz mniejszych posiłków, po zabiegu pojawiły się inne ograniczenia?

    Nie. Raczej w drugą stronę. Teraz mogę więcej. Czuję się lżejsza, łatwiej mi się poruszać. Przed zabiegiem miałam problem ze swobodnym przejściem 100 metrów. Serce mi kołatało, dostawałam zadyszki. Teraz nawet pod górkę mogę wejść bez większych trudności.

    Słyszałam różne opinie na temat operacji bariatrycznych. Osobiście spotkałam się ze sceptycznym nastawieniem jednego lekarza, u którego byłam na konsultacji. Ale sama poleciłabym taki zabieg każdemu, kto zmaga się z otyłością.

    Wielką radością jest to, że znów mogę nosić ubrania, które przed zabiegiem były zbyt małe. Część z nich jest na mnie nawet za duża! Przypuszczam, że gdybym schudła jeszcze 10 kg, nie miałabym oporów przed założeniem bikini.

    Rozmawiała Renata Kołton

  • Leki przeciwcukrzycowe
    Obecnie w leczeniu cukrzycy stosuje się leki z 6 grup.
    Więcej

    Obecnie w leczeniu cukrzycy stosuje się leki z 6 grup.

    Metformina

    Metformina dostępna jest pod wieloma nazwami handlowymi różnych producentów: Avamina, Etform, Formetic, Glucophage, Glucophage XR, Gluformin, Metfogamma, Metforatio, Metformin, Metformin Galena, Metformax, Metformax SR 500, Metifor, Metral, Siofor.

    Zobacz: metformina w bazie leków

    Jest to lek poprawiający metabolizm węglowodanów poprzez zmniejszenie insulinooporności. Hamuje wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym i przyspiesza metabolizm glukozy w tkance tłuszczowej oraz mięśniach szkieletowych.

    Metformina została zarejestrowana do leczenia cukrzycy typu 2, czasem stosuje się ją również do leczenia stanów przedcukrzycowych (nieprawidłowa glikemia na czczo, nietolerancja glukozy) i zespołu policystycznych jajników.

    Leczenie cukrzycy typu 2 należy zacząć od diety cukrzycowej, zwiększenia aktywności fizycznej i stosowania metforminy. Lek ten produkowany jest w tabletkach do stosowania 2–3 razy na dobę albo w saszetkach oraz w tabletkach o przedłużonym działaniu do stosowania jedynie raz dziennie, po kolacji. Metforminę należy wprowadzać do leczenia stopniowo, aby zmniejszyć możliwe objawy uboczne, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, bóle brzucha, gazy, biegunka i metaliczny posmak w ustach. Jeżeli takie objawy wystąpią, można zmniejszyć dawkę leku albo zamienić na preparat innej firmy. Jest to lek o bardzo pozytywnym wpływie na organizm i nie należy go z błahych powodów odstawiać.

    Metformina jest bardzo bezpieczna, nie powoduje niedocukrzeń, ponieważ nie nasila wydzielania insuliny przez trzustkę. Należy pamiętać, że reguluje metabolizm glukozy w organizmie i jej pełne działanie w postaci zmniejszenia glikemii pojawia się po około 2 tygodniach stosowania. Nie należy przyjmować tabletki metforminy w sposób interwencyjny, tzn. gdy stężenie glukozy we krwi jest duże, to zażywa się tabletkę i liczy się na szybką normalizację – metformina nie działa tak szybko.

    Przeciwwskazaniami do stosowania metforminy są: ciężka niewydolność nerek lub wątroby, zespół uzależnienia do alkoholu, ciężka niewydolność serca, ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) i zespół bezdechu sennego.

    Pochodne sulfonylomocznika

    Jest to grupa leków obejmująca 3 preparaty (w nawiasach podano nazwy handlowe różnych producentów):

    • gliklazyd (Diaprel MR, Gliclada)
    • glimepiryd (Amaryl, Amyx, Apo-Glim, Avaron, Betaglid, Diaril, Glemid, Glibetic, Glibezid, Glidiamid, GlimeHexal, Glim-Teva, Glimepiride-1A, Glimepirid-ratiopahrm, Glimesan, Glindia, Glipid, Limeral, Melyd, Oltar, Pemidal, Symglic)
    • glipizyd (Glibenese GITS).

    Zobacz: gliklazyd, glimepiryd i glipizyd w bazie leków

    Leki te obniżają glikemię poprzez zwiększenie produkcji insuliny przez trzustkę; stosuje się je w postaci tabletek. Bardzo skutecznie obniżają stężenie glukozy, ale mogą wywoływać niedocukrzenia (hipoglikemie). Należy je zażywać rano, przed śniadaniem. Lekarz odpowiednio dobierze preparat i określi dawkę leku. Pochodne sulfonylomocznika można stosować same lub w skojarzeniu z metforminą.

    Poza niedocukrzeniem leki z tej grupy nie wykazują poważnych działań ubocznych. Przeciwwskazaniem do ich stosowania są: ciężka niewydolność wątroby lub nerek.

    Akarboza

    Akarboza (Glucobay) to lek przeciwcukrzycowy w postaci tabletek, hamujący wchłanianie glukozy z przewodu pokarmowego i na tej drodze zmniejszający glikemię. Może być stosowany razem z metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika. Podaje się ją 2–3 razy na dobę przed posiłkami. Do objawów ubocznych należą gazy i biegunka. Objawy te są bardziej nasilone, jeśli chory nie przestrzega zaleceń dietetycznych. Przeciwwskazaniem do stosowania akarbozy jest ciężka niewydolność nerek i wątroby.

    Zobacz: akarboza w bazie leków

    Leki inkretynowe

    Leki inkretynowe to nowa grupa leków, w Polsce jeszcze nie znalazły się na listach refundacyjnych, dlatego są mało popularne. Należą do nich eksenatyd (Byetta) i liraglutyd (Victoza), liksysenatyd (Lyxumia). Podawane są w zastrzykach, podskórnie, Byetta 2 razy na dobę, a Victoza raz na dobę. Stosuje się je razem z metforminą i/lub pochodnymi sulfonylomocznika. Leki inkretynowe zwiększają wydzielanie insuliny przez trzustkę, hamują opróżnianie żołądka z pokarmów, dając uczucie sytości, i oddziałują na ośrodkowy układ nerwowy, hamując apetyt. Zmniejszają stężenie glukozy we krwi oraz masę ciała. Do objawów ubocznych należą nudności, brak apetytu, czasem wymioty.

    Do leków inkretynowych stosowanych w postaci tabletek i wykazujących mniejszą skuteczność niż opisane powyżej, należą sitagliptyna (Januvia), podawana raz na dobę, saksagliptyna (Onglyza), podawana raz na dobę, linagliptyna (Trajenta) oraz wildagliptyna (Galvus), podawana 2 razy na dobę.

    Zobacz: eksenatyd, liksysenatyd, linagliptyna, liraglutyd, sitagliptyna, wildagliptyna w bazie leków

    Inhibitory SGLT2 tzw. flozyny.

    Jest to grupa leków zwiększająca wydalanie glukozy z moczem. Efektem jest obniżenie glikemii, masy ciałą oraz ciśnienia tętniczego krwi. Lek w postaci tabletek należy stosować raz dziennie. Lek ten zwykle stosuje się w skojarzeniu z metforminą, ale można także w przypadku braku jej tolerancji stosować jako jedyny lek przeciwcukrzycowy. W przypadku braku efektów terapii można również kojarzyć z insulinoterapią. Działania ubooczne: ponieważ leki tej grupy zwiększają ilość glukozy w moczu, mog a być przyczyną infekcjiw drogach moczowych I rodnych. Zalecana jest szczególna dbałość o higienę.

    Obecnie na rynku dostępne są dapagliflozyna (Forxiga) i kanagliflozyna (Invokana).

    Zobacz: dapagliflozyna, kanagliflozyna w bazie leków

    Pochodne tiazolidynodionu tzw. glitazony

    Pioglitazon (Pioglitazone Bioton) - lek zmniejszający insulinooporność, przez co poprawia jej działanie, w czym podobny jest do metforminy. Należy go zażywać 1 x na dobę. Lek ten można stosować w połaczeniu z metforminą, ale także w szczególnych przypadkach w monoterapii. Lek może powodować zatrzymywanie wody w organizmie, dlatego nie wolno go stosować u osób w niewydolnością serca. Istnieją też inne ograniczenia, o których poniformuje lekarz.

    Zobacz: pioglitazon w bazie leków

    Leki złożone

    Leki złożone to leki, w których jedna tabletka zawiera dwie substancje lecznicze. W Europie i USA są bardzo popularne, niestety w Polsce nie są refundowane. Na polskim rynku farmaceutycznym dostępne są: Eucreas, tabletka zawiera 2 substancje: wildagliptynę i metforminę; Komboglyze zawiera: saksagliptynę i metforminę. Oba leki zaleca się przyjmować 2 razy dziennie.

    Zobacz: Eucreas, Komboglyze w bazie leków